Talk Talk - The Colour of Spring (1986)

@DR: Volg jij de laatste weken (maanden) een cursus literatuur schrijven ofzo? In elk geval ben je veel meer met gebruik van beeldspraken gaan schrijven.

Even te lui om de LP op te zetten draai ik deze nu vanaf mp3. Voor de liefhebber heb ik nog wel een LP'tje over trouwens (voor weinig).

In 1986 vond ik Talk Talk enorm stoer klinken. Hun singles waren echt cool en onderscheidden zich van de rest van de hitparademuziek door o.a. dat vette drumgeluid en het gebruik van een orgel. Talk Talk was anders.

Wanneer ik echt helemaal om ging vergeet ik nooit meer: het was toen mijn zus op een ochtend in 1986 besloot dat ik maar eens uit mijn nest moest komen. Ze kwam mijn kamer in terwijl ik min of meer nog lag te pitten en zette mijn radio in één keer hard aan. Wat was er op de radio? Give It Up van Talk Talk! Man man, wat was dat een genot om mee wakker te worden. Ik heb kort daarop deze schitterende LP gekocht.

Degenen die Talk talk nooit live hebben gezien wil ik de dvd Talk Talk - Live at Montreux (86) aanraden (een 8-mans bezetting: drums + 2 percussie en 2 keyboards, solo electr/akoestische gitaar, basgitaar, zang) beslaat het werk tot en met dit album - wel het geluid over de speakers weergeven; dan zie hoe belangrijk de combi drum + bas is voor deze muziek en hoe mooi de keyboards de rest invullen.

Ja op vinyl mooi, maar vlak ook de SACD op een goede installatie niet uit! Opvallend trouwens dat de breed georkestreerde stukken op vinyl beter klinken - het lijkt er dan op alsof de (processor van de) SACD-speler moeite heeft om zoveel info te verwerken, terwijl de stukken met slechts een enkel instrument op de SACD weer beter klinken. Het akoestische gitaarstuk in Living in Another World is een aardige test voor de hoogdefintie van speakers.

@DR - keep up the good work!

Mooi, deric.

Bij het lezen van je eerste regels dacht ik.
Die vlinders met hun herfstkleuren ... vlinders als herfstbladeren.
Fladderende melancholie in beide seizoenen.

En voor de die hards: hoeveel vlinders staan er afgebeeld op de hoes?
Pas op ... strikvraag! Goed kijken en tellen.

Hulde aan de hersenspinsels van deric.
Mooie teksten!
En nu vlinders tellen..

Ik geniet altijd van de recensies van aERodynamIC en dazzler hier op MusicMeter.
En probeer daar op mijn manier een toevoeging aan te geven.
Verder had ik mezelf als doel gesteld om dit jaar 100 recensies te schrijven.
Hopelijk nodigt het meerderen uit om te schrijven.

Ik ben er nog niet uit wat de kleur van de lente is.

Misschien de enige kleur die ontbreekt op de hoes: groen.

Juist door dit album ervaar ik een groter kleurenpalet bij de lente.
Misschien geeft de menging als eindresultaat inderdaad wel groen.
Vreemd dat die kleur op het album ontbreekt.

Wow, mooie reviews van een prachtig album. Ondanks de grote verscheidenheid van instrumenten klinkt het album 'klein' en ingetogen.
Alleen de Living In Another World is wat opzwepender. Het vormt een mooi breekpunt. Het geluid is ontzettend warm en eerlijk. De vele details komen het best tot zijn recht door een koptelefoon.
Zoals deric raven het al mooi omschreef: het is een lente plaat, maar de lente kent meer gevoelens dan alleen de vrolijke zaken waarmee het seizoen vaak geassocieerd wordt.

29 (32 zo je wilt).

En het groen is vertegenwoordigd in de Motmot elders op de hoes.

Ik ben zeker geen die-hard, maar ik dacht aan één vlinder en voor de rest allemaal motten.

Voor we teveel off topic gaan wil dazzler ons vast wel verlossen met het antwoord. Motten zijn ook vlinders. trouwens nooit aan de analogie tussen motten (moths) op de hoes gedacht en de motmot (motmot) op de achterkant. Vast geen toeval.

Voor het geval ik hier bij het spelletje trek de lijntjes tussen de nummers en kleur de vakjes ben, wil ik graag even het volgende melden:

a. de hoesafbeelding bij het album hier heeft een roodzweem, waadoor de hoofdkleur roze lijkt, i.p.v. het zandkleurig beige dat het de facto is.
b. onderaan, in het midden, zit een wel degelijk een groene vlinder - armygreen (een kleur die Airfix ook leverde voor de modelbouw). Door die roodzweem lijkt dat bruin, maar het is echt groen.
c. kleuren kunnen t.g.v. van fotografie idd zwemen vertonen; qua filmmateriaal leverde Agfa vaak een roodzweem op, FUJI een groenzween, en Kodak Ektachrome een blauwzeem/

Die motmot heb ik op mijn hoes nog niet kunnen vinden.

Nu graag weer on topic.

Bij de CD achterop. Het klopt van dat zandkleurige. Maar die vlinder is dan nog steeds bruin bij mij.

Is een discussie over de hoes trouwens niet gewoon on-topic?

Ja, voorzover het muzikaal gerelateerd is wel. Ik vind dat gedoe over het aantal vlinders echt van het niveau Okki of Taptoe.

Uit ervaring weet ik dat het maken van mengkleuren een lastig iets is, zeker op verschillende soorten papier; een mengkleur rose kon - indien bij meerdere drukkerijen gedrukt - leiden tot behoorlijke verschillen. Met de huidige digitale druktechnieken (en gestandaardiseerde PMS-kleuren) zou dat niet meer zo hoeven te zijn, maar daarmee heb ik geen ervaring.

Nou ja, er zou een verband kunnen bestaan tussen artwork en muziek. Dat komt vaker voor bij albums. Dazzler stichtte dat denkwerk een beetje aan.

Ik vind het een beetje flauw om dan allerlei quasi-intelligente kleurologische opmerkingen er tegenaan te gooien en het vervolgens weer af te doen als discussie op okkie en taptoeniveau.

Gee whizz - ik mag er wel van uitgaan dat er een relatie is tussen artwork en album - anders hadden alle lp's en cd's net zo goed in blanco hoezen kunnen zitten met uniforme opdruk.

Ik heb al vaker gezegd voor mij is een creatieve uiting na de oplevering autonoom en ik ben lang niet altijd geïnteresseerd in het eindeloze hineingeïntrepreteer, vooral als er weinig feitelijk muzikaal of tekstueel materiaal voorhanden is dat zoiets ondersteunt. Is er wél materiaal daarvoor, dan doe ik wel eens mee (zie Joy Division, New Order etc.); dan nog blijft voor mij de autonomie van de creatieve uiting overeind staan. Kunst die uitgebreid moet worden toegelicht is aan mij niet besteed - het doet me wat, of het doet me niets. En op zoek gaan naar de bedoeling van een creatieve uiting is door de New Critics al adequaat afgedaan als "the intentional fallacy"

"Quasi-intelligent" laat ik voor wat het is, het zijn feitelijke gegevens (beroepservaring) - de hoesafbeelding hier heeft een roodzweem.

Desalniettemin het blijft een heerlijk plaatje, letterlijk en figuurlijk.

dazz prikkelde in zoverre met zijn opmerking dat zeker op de hoes niet alles is wat het lijkt. Ga jij ook nog maar eens tellen Mju!

En er is inmiddels een nieuwe hoes geplaatst zie ik. Kijk dan heeft zo'n discussie toch zin. edity: ik zie nu dat dit beeldscherm erg groen is afgesteld - wellicht komt het daardoor.

En ik heb net op mijn weg naar mijn huidige flexwerk plek het album even op de iPod geluisterd (dan komt niet alles tot zijn recht begrijp ik). En gelijk 'Chameleon Day' even aan een luisterbeurt onderworpen (gepost door ene Mju in het 'prelude' rijtje) en ben erin bevestigd dat 'Hapiness is Easy' voor mij de topper is en de andere topper het album afsluit: 'Time It's Time'.

Toch opvallend dat dit hitparade potentie had, maar dat was op basis van eerder verworven populariteit. Als dit hun eerste output was geweest had het in de avant-gardistischer platenkasten blijven hangen denk ik.

Fijne plaat en er kwam nog meer! En op zoek naar'" Montreux".

Met deze opmerking bevestig je mijn punt. Kletsen over het artwork is, hoe futiel ook, in dit geval gewoon on topic. Uiteraard sta je vrij om ervan te vinden wat je wil. Maar dat sta ik ook. Ik vind het aardig om dit, voor mij onontgonnen gebied op deze manier te ontdekken.

Ik heb ze net geteld, maar ik zie dat ik me alweer vergist heb.
Opnieuw kijken, alle vlinderstukken meetellen en alle trompes l'oeil' omzeilen.

Het was me vooral om dat laatste te doen.
En ik tel de kevers en de vliegen ook even mee.

Ik kom er later op terug.

Nog één ding: grappig dat je in deze context het woord "kletsen" gebruikt, dat doe ik ook wel eens, maar voor mij staat deze site meer in het teken van informatieuitwisseling en dingen ontdekken.

Als je het de moeite waard vindt, zou je de wiki link over de intentional fallacy eens kunnen volgen en lezen wat daar staat, kijken in hoeverre je in mijn punt kunt meegaan.

@Aquila: het aardige is dat Talk Talk juist o.g.v de (internationale) verkoopsuccessen van It''s My Life een fiks studiobudget had gekregen. Dit is het énige gewone album dat van de BPI (British Recorded Music Industry) vanwege verkoopsuccessen het cerificaat Gold heeft meegekregen - Natural History, de compilatie eveneens - Spirit of Eden en The Party's Over: Silver. De andere twee It's My Life en Laughing Stock worden niet genoemd.

Volgens mij zijn het er 39 in totaal.


En volgens mij geeft de afbeelding die hier nu staat nog altijd niet goed de echte kleuren weer. Het beste wat ik op internet kon vinden wat kleuren betreft is deze.

Kronos, dat is de CD hoes (dat zie je aan de lettering).
Maar de kleuren zijn inderdaad beter.

Daarom ook dat ik schreef, wat kleuren betreft.

Kleuren kloppen op die afbeelding redelijk, alhoewel die vlinder middenonder welhaast zwart lijkt i.p.v donkergroen.

Okee, maar ik huiver al bij de gedachte dat iemand
die CD hoes weer gaat zetten ipv de vinyl hoes.



Neem het aub niet persoonlijk.

Dat gezegd zijnde, volgens mij heb ik al roodzwemerige varianten in de winkels gezien.

Ik tel 31 vlinders, 7 kevers en 1 vlieg.
Dat zijn, net zoals Kronos zag, 39 stuks.

sta mij toe dan een poging te wagen (om een hoes te plaatsen) - correctie ingediend.

Heren, bij deze mijn uitsluitsel, zodat het vanaf nu weer over de muziek kan gaan:

Ik tel hetzelfde als dazzler. Over de vlinders kan nog getwist worden afhankelijk van welke voelsprieten je als losse vlinders telt.
Verder is de vlinder midden onder op mijn vinyl versie inderdaad leger groen (sowieso nog wel meer groen op de hoes o.a. de kevers).

En nog een laatste puntje: rechtsonder staat de signatuur van de ontwerper: de 'M' van James Marsh.

Hoeveel dauwdruppeltjes staan er eigenlijk op?