Talk Talk - The Colour of Spring (1986)

Ik zie die link naar de door hem genoemde artiesten totaal niet.
Zou eerder voor een vergelijking met David Sylvian gaan.

Dat hoor ik dus echt niet.

Inderdaad, dat hoor ik ook niet. Talk Talk is voor mij een band die wat los stond van het synthi-pop gebeuren en een mooi en tijdloos geluid heeft.

Ze waren in eerste instantie natuurlijk wel een echte synth-pop-band, maar naar mijn idee bewogen ze zich daar juist vanaf naarmate de jaren '80 vorderden. Eerste twee albums kan je nog wel synth-pop noemen, zeker het eerste album, maar hier beginnen ze al duidelijk te experimenteren, en met Spirit of Eden hadden ze er definitief niks meer mee te maken.

Ja dit "Talk Talk laveerde aanvankelijk tussen Ultravox, Orchestral Manoeuvres In The Dark en The Human League, maar bewoog zich naarmate de eighties vorderden meer naar artiesten als Duran Duran, Tears For Fears, The Blue Nile en Howard Jones." is complete onzin.

Dit ook "Hollis en producer annex coauteur Tim Friese-Greene (eerder verantwoordelijk voor het succes van Tight Fit) leken zich in 1986 te realiseren dat new wave op zijn retour was, wat het warmere geluid ten opzichte van voorgangers The Party’s Over (1982) en It’s My Life (1984) verklaart."

Ongelofelijk eigenlijk dat zo'n recensie op nu.nl mag staan hahaha...

Het lag gewoon in hun ontwikkeling. Denk je nou echt dat ze dachten: "O, new wave is op zijn retour, laten we eens een wat warmer geluid gaan maken." Pfff.. denk na... Sowieso zal Talk Talk zichzelf nooit bewust in het vakje new wave hebben gestopt. Dat past gewoonweg niet bij hoe Mark Hollis is.

Ach, er staan wel twee leuke feitjes in die ik niet wist. Zo heb ik nooit geweten van de link tussen Friese-Greene en Tight Fit. Ook wist ik niet dat Winwood orgel op dit album speelt. Is die recensie toch nog ergens goed voor.

Omdenkkunstenaar Arrie speaks

Een Zoek De 10 Fouten recensie.

The Colour of Spring is voor mij de beste ontdekking in drie jaar. De muziek blijft verrassend na vele male luisteren mede door de stilten op plekken waar je hem misschien niet verwacht. Mark Hollis zegt hierover dat de stilten minstens even belangrijk zijn als de noten zelf. Mooi principe en ik vindt Paul Webb een heerlijke bassist.

Vervelend genoeg (och..) vind ik Danny Thompson de beste gitarist; de lekkere 'groove' van Happiness Is Easy komt toch echt van de staande bas, m.i.
De nieuwe vinyl/DVD versie is trouwens voortreffelijk; volgens mij de tot nu toe best klinkende versie!!

De sacd is ook niet verkeerd - en als mijn gehoor me niet bedriegt is het niet een contrabas (ook niet de electronische versie ervan), maar 'gewoon' een fretless - dat is goed te horen in het begin van Living in Another World (het zgn verglijden van een toon) en live heeft ie dat ding ook gebruikt.

Wat een onzinartikel op nu.nl - als je daar nou je geld mee moet verdienen met zoveel desinformatie.

Ik weet wat je bedoelt, en in sommige stukken zijn beide bassisten te horen...jammer dat MuMe geen geluidsclippies verdraagt.
Volgens mij zijn de allerlaagste tonen van de staande bas. Bijvoorbeeld de lage lijn die wordt gespeeld onder "Take good care of what the priests say" is Thompson.
Danny Thompson speelde sowieso op een paar magnifieke albums (David Sylvian, Talk Talk's Spirit of Eden).

Oh dat is nieuwe informatie voor mij. Ja die baslijn daar is heerlijk en dan zal die vlak na "time it's time to live" ook wel van hem zijn. In dat geval ben ik een bewonderaar van Thompsons's bas ipv Paul webb. Ik heb sowieso nog niet een goed beeld van welke musici op welke albums meespelen. Maar ik krijg het idee dat vooral Hollis en Friese-Greene het brein waren achter het album. Misschien kan iemand hier meer over vertellen?

Klopt; na dit album werd Talk Talk steeds meer het tandem Friese-Greene en Hollis qua sound en Hollis qua composities. Op dit album en Spirit of Eden speelt een aardige club uitgelezen muzikanten mee; naast Danny Thompson hoor je Robbie McIntosh op gitaar, de sublieme Mark Feltham of harmonica en Steve Winwood neemt plaats achter de Hammond B3. De meeste ''synths'' die op dit album worden gebruikt zijn ofwel de oeroude Variophon of de Mellotron; hierin ging de heren al aardig tegen de synthesizer-stroom in door een behoorlijk ''akoestisch'' album af te leveren. Ik ben erg blij met de nieuwe LP/DVD-A van dit album waarin op de DVD het geniale Ït's Getting Late In The Evening; echt een sleuteltrack tussen Colour of Spring en Spirit of Eden!!

Live gebruikte Talk Talk in ieder geval de Yamaha DX7, de Roland Jupiter JX3 - de Variophon, een analoge synth werd met name gebruikt voor de 'houtblaasintrumenten' - Such a Shame.

Als je op YouTube zoekt vind je beelden van Talk Talk Live in Montreux 86 - zoals op de dvd, maar dan in delen, gratis

Slechts één bas (veelal Fender Fretless), 2 keyboards en 2-3 man percussie; dat laatste voegt echt wat toe live.

Hollis was écht de baas in de studio; hij wekte zeer regelmatig irritatie op met zijn perfectionisme.

Terecht dat je dit nummer de lof toezwaait! Geweldig hoe klein en intiem het nummer begint om vervolgens in het middenstuk majestueus aan te zwellen met orgel en synths (met koptelefoon: let ook op het lachen op de achtergrond) waarna een golf van zoete melancholie het gemoed overspoelt.

Misschien wel een van de mooiste nummers uit het indrukwekkende oeuvre van Hollis.

Dank voor de link, dat was weer fijn luisterwerk!

En ik kwam daar ook de link tegen die in de bassisten-discussie wat licht kan werpen:
Happiness Is Easy
Op 0:34 en later in de track op 03:35 horen we inderdaad het listige baswerk van Paul Webb, maar op 01:31, 02:24 en 04:25 het 'houtwerk' van Danny Thompson! Vooral in de geremasterde versie veroorzaakt deze track lichte seismische trillingen in mijn kopje thee! (Moet ik het maar niet zo hard afspelen...)

Heel grappig vanwege het subsonische karakter van die tweede bas, dacht ik in eerste instantie dat het een synth-bas was (met uiterst verfijnde samples); geen moment eraan gedacht dat het een contrabas kon zijn. Nee de Fender fretless van Webb gaat niet zo diep. De Emulator (o.a. New Order en Depeche Mode) kon zo diep gaan dat je broekspijpen om je benen wapperden.

Wil graag de live versie van Montreux (86) op YouTube warm aanbevelen, mede vanwege de interessante percussie-aanvullling. Zal deze straks zo eens draaien van vinyl.

Blijf bij mijn idee dat ik It's Getting Late ... een fraai uitgevoerde schets vind - een soort ouverture, die zou uitmonden in ...

klik, klik, , klik, klik, klik, klik, klik, klik en klik.

Et voila Montreux!

Zo dottore u bent vast een gediplomeerd als klikker

[quote="Chameleon Day"
Et voila Montreux! [/quote]

Mooie clips; ik heb met nog te weinig verdiept in dit concert, zie ik!

En er is onlangs een nieuw live-album van Talk Talk uitgebracht met opnames uit Spanje uit 1986: Talk Talk live in Spain. Discogs vermeldt het als een 'unofficial release'. Een bootleg dus, die overigens gewoon bij o.a. bol.com te koop is (voor een zachte prijs). Ik heb hem (nog) niet en ken dus ook de kwaliteit niet. Maar wellicht is het toch een goed alternatief voor 'London 1986', dat magistrale live-album dat uitverkocht is.

En: Spirit of Talk Talk | Home - spiritoftalktalk.com

Aah... een release op het Immortal label ... dat zijn niet precies bootlegs maar ze zijn dus ook niet echt officieel te noemen... het is het grijze gebied van tv-registraties waarvan ze de rechten weten los te peuteren omdat die vaak niet onder platencontracten vallen. Vervolgens word dat dan door Immortal op dvd c.q. cd uitgebracht.

Voor mij toch wel 1 van de beste platen uit de jaren 80 .Anno 2012 draait de remaster nog steeds minimaal 2 x per week door huize Twinpeaks.Ik blijf de single Living In Another World van de buitencategorie vinden hier en zeker die rollende Hammond en die heerlijk harmonica die er in komt.Iets wat je in die tijd niet al te vaak tegenkwam.Doordachte pop met toch hitpotentie zonder pretentieus aan te doen.De latere albums van Talk Talk zijn ook prachtig ,maar vergen iets meer "geoefende"oren.Jammer dat Hollis zich helemaal heeft teruggetrokken uit het wereldje, hij had nog zoveel moois kunnen brengen.5 dikke sterren.

Hoor ik nou goed dat de sopraansax in "I Don't Believe In You" eigenlijk maar één noot speelt?!?

Heel bijzonder en verrassend afwisselend album. waar ook nog al op geexperimenteerd wordt. Destijds gelijk de elpee gekocht. Ik kreeg niet eens de kans om hem zelf te draaien, want mijn broer pikte hem elke keer voor mijn neus weg. Zo goed vondt hij hem.

I don't believe in you heb ik altijd een heel bijzonder nummer gevonden en Living in another world is echt een meesterwerk. Onbegrijpelijk dat het niet verder in de top 40 kwam dan een plaats ergens in de 20. Want voor mij is dit nummer werkelijk een klassieker uit de jaren 80

het nummer hapiness is easy heeft bij mij wel tijd nodig gehad i.v.m. dat kinderkoor.

Ik weet nog dat ik deze plaat kocht, in de week van zijn release. Adembenemend mooi toen en nu nog steeds. Dat is het verschil tussen even leuk en een meesterwerk. De tand des tijds is er aardig voor geweest.

zaterdag op LP gekocht voor maar 6 eurootjes, helemaal happy

hoewel je er vanaf moet blijven is deze remix nog acceptabel

YouTube - Talk Talk - Life's What You Make It (Ben Liebrand Remix)

Het idee dat dit destijds reguliere 'popmuziek' was die je gewoon op de radio hoorde! Toen er nog kwaliteit te horen was in de wekelijkse Top 40. Boy, wat zijn de tijden veranderd. Tuurlijk, er was vroeger ook crap op de radio (Modern Talking en diverse italo's), maar er was ook Talk Talk, Tears for Fears, en Duran Duran. Tegenwoordig is er bijna alleen maar crap (Adele is een zeer zeer schaarse uitzondering).

Inderdaad, dit album heeft de tand des tijds prima doorstaan.