Talk Talk - The Colour of Spring (1986)

Wat een mooie en sfeervolle plaat. Vorige week heb ik de LP aangeschaft voor één luttele euro

Time It's time -ijzersterk'

En die drums op Happiness is easy klinken ook heel fijn

Bij deze wil ik graag Talk Talk en Run DMC aan elkaar verbinden: Life's What You Make It and That's The Way It Is

Ik vind trouwens Side A van dit album een stuk sterker dan Side B, ondanks Time It's Time.

Ook vind ik het iedere keer jammer als April 5th is afgelopen

Wat is de connectie?

? Ehh... mis ik hier wat ? Of zijn het gewoon twee titels die voor jou bij elkaar passen? Had net zogoed iets anders kunnen zijn, bv

Everybody Needs Somebody to Love
Thats just the way it is
?

Het zijn meer tegengestelde titels. Het leven is maakbaar vs. Het leven is wat het is. Of is de tegenstelling juist de verbinding?

Jij snapt het Voor de rest slaat het nergens op, dus vergeet het maar snel en maak jullie vooral niet te druk!

Happiness is easy, vandaag album weer 2x gedraaid. En DVD van Montreux is binnen

April 5th. Blijft mooi

Run-DMC heeft niet eens een nummer dat That's the Way It Is heet. Wouter bedoelt natuurlijk It's Like That.

Wisten jullie overigens dat dit één van de favoriete albums van Slug van Atmosphere is?

Gee dude, zometeen kom je ons nog vertellen dat Il Tulipe Nero - a.k.a. Ruud Gullit - altijd Talk Talk wist te waarderen.

Ben je kennis aan het spuien/testen voor een Triviant-tournooi of zo

En sneeuwvlokje - a.k.a Ronald Koeman is een fan van Sting

dan zul jij wel erg hebben genoten want wat een top concert is dat zeg !

dat is het inderdaad!!! Het zegt ook veel over vandaag de dag dat je helemaal lyrisch kan worden over een dvd met een registratie van een concert van 27 jaar geleden!

Maar het is dan ook van een uitzonderlijke kwaliteit. Dus waarom niet lyrisch zijn na zoveel jaren?

Veel, maar dan veel te lang niet meer geluisterd naar dit magistrale album van Talk Talk. Kreeg onlangs een mooie 24 bits uitvoering te pakken. Nou is er met de vinyl versie van dit album weinig mis maar maar zo'n SACD uitvoering geeft toch weer net dat beetje extra aandacht. Zeker als je het album door en door kent. Prachtig. Wat heeft dit album de tand des tijds prima doorstaan.

Je bent wel een beetje karig met die 4,5.

Hebben ze jou ff fijn tuk gehad: een tijd terug (al eerder beschreven hier ergens) heb ik met een maat van me op zijn set (schat zo'n slordige 40k - Meridian topcd-speler, en een van de beter Clearaudio platenspelers) SACD en lp naast elkaar gelegd: het werd een gelijkspel. De lp had mij één euro gekost; de SACD hem zo'n 40.

Individueel werden instrumenten op SACD prachtig weergegeven, zo gauw als orkest of koor in beeld kwam, won het vinyl het - het leek of de processor in de cd-speler dan te veel info te verwerken kreeg.
Met die laatste zin ben ik het orverigens wel eens

Ah de vinyl vs. SACD-discussie. De nieuwe remaster met DVD-A kan trouwens met zowel het originele vinyl als de SACD wedijveren. Tenminste; op mijn installatie hoor ik nauwelijks verschil. Overigens is dit zo'n plaat (net als Spirit of Eden) die het verdient om op een goeie installatie en een puike resolutie/analoog te beluisteren!

We hebben echt ruim twee uur geluisterd - en tja die set - was niet van mij, maar van een vriend: volgens mij: alle draadjes van MIT, speakers van Avatar (Eidolon), Audio Research (voor +eind, beide buizen), Meridian cd-speler 808i (meen ik) en een Clearaudio Ovation draaitafel - preamp - duoset van Clearaudio.

Die dvd-a kan ik niet beoordelen - letterlijk niet - ik heb een Primare cd(only)-speler en mijn dvd-speler is een vrij gewone Marantz. Ik ben nooit gecharmeerd geweest van multiplayers, alhoewel mijn dvd-speler wel als zodanig heeft gefungeerd toen mij Micromega-loopwerk uitviel. Van de Marantz cd6004 als anvankelijke opvolger van dei Micromega-combi ben ik nu weer geswitcht naar een Primare CD21; het bloed kruipt nou eenmaal ...

Blijft een mooie discussie vinyl vs cd/enz. Gelukkig heeft deze SACD mijn niets gekost. Betreft een 24 bits rip die ik stream. De vinyl uitvoering staat buiten discussie. Daar heb ik vele jaren met plezier naar geluisterd op veel verschillende installaties. De SACD klinkt echter geweldig. Een groots geluidsbeeld met een prachtig laag. Echt fenomenaal. Ik heb de 1 op 1 vergelijking gisteren niet gedaan. Verschil tussen de diverse geluidsdragers hoor je m.i. altijd wel. Bij audiofiele opnames vaak een kwestie van goed, beter, best en een portie verbeelding. Gisteren sinds jaren het album weer eens aandachtig geluisterd en gespitst op de kwaliteit omdat het een uitvoering betrof die ik niet kende. Kippenvel vanwege de muziek en de uitvoering. That's What matters.

Ik heb deze plaat altijd op een cassettebandje geluisterd op een goedkoop midisetje of goedkope walkman. En altijd genoten, vaak met kippenvel. Ik heb sommige (andere) favoriete albums van me wel eens bij audiofiele vrienden thuis geluisterd, en dan geniet ik niet echt veel meer. Hiermee wil ik niet zeggen dat audiofielen hun tijd en geld verdoen, maar wel dat het per persoon erg verschilt of je het kunt waarderen.
In de jaren 70 had ik als kind van 8 een monotransisterradiootje met een geluidskwaliteit van een mobiele telefoon- ingebouwde speaker, en als ik terugdenk hoe ik daarmee muziek leerde waarderen denk ik inderdaad:

Audiofiliteit is een virus...Gaat nooit meer uit je systeem. Na al die jaren mee leren leven. Kan gelukkig ook genieten van mijn IPOD of squeezeboxje in de tuin. The wall of sound geeft toch dat vele extra's. Verschil tussen lekker autorijden of in een Porsche racen. Het is maar wat je trekt.

Heerlijke plaat van Talk Talk met daarop drie nummers die ik al kende en altijd al geweldig heb gevonden (Life's What You Make It, Living in Another World, Give It Up), maar ook de rest mag er zijn. Het album staat vol met sfeervolle synths (Hammond?) en heerlijke drums in combinatie met de warme stem van Mark Hollis. Heb 'm zojuist 2x achter elkaar gedraaid en de plaat gaat nu al onder m'n huid zitten. Knap.

Chameleon Day doet me overigens wat aan de late Marillion denken.

Tim Friese-Greene - producer, piano, Mellotron, Kurzweil synthesizer
The Colour of Spring - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Aha. Thanx chevy.
Dat intro van 'Give it Up'

Die opsomming lijkt me onvolledig.

Ik weet dat ze iig een Yamaha DX7 hadden (live), een Roland Jupiter 8 en de Variophon, een synth met een warme klank die met name werd gebruikt voor 'blaasinstrumenten' - de Kurzweil dekt het gebruikte klankspectrum onvoldoende af en de Mellotron werd gebruikt omdat ie toevallig in de studio stond - een heel bekende, de Wessex-studio een oude kerk, die inmiddels is afgebroken.

De synths van Talk Talk - ook de Variophon - komen regelmatig in beeld bij het Montreux '86 concert; bijv bij Such a Shame.

Misschien dat het hier nog ergens tussen staat: Talk Talk synth sound - Gearslutz.com

They also used an OB-Xa around that time as well which is what I believe is used in that (= Such a Shame).

Het moge duidelijk zijn dat de muziek bijzonder sterk in elkaar steekt en dat er goed over nagedacht is.