Talk Talk - The Colour of Spring (1986)

Talk Talk heeft nimmer met een Oberheim gewerkt na het debuut - Oberheim is een echte synth synth - denk Depeche Mode. Het debuutalbum wellicht, maar zeker niet op dit.

En Sjef, als je echt een gevoel voor synths wilt ontwikkelen raad ik je aan op zoek te gaan naar de clips op YouTube waarin Peter Gabriel vertelt over zijn gebruik van de Fairlight, de samples die hij maakte, en vervolgens ook te kijken naar de live concert-registraties van Talk Talk (Montreux), Depeche Mode (veel mogelijkheden) en Talking Heads (bijv Rome 1980). DM zijn - imo - de meest variërende synth-gebruikers (Oberheim, Emulator). Bij Talking Heads herken je heel snel Prophet en Roland. Moog/Minimoog: Gary Numan, OMD.

Zoals eerder gezegd, ken ik er niets van, maar een (Mini)Moog heb ik toch niet gevonden.
Orchestral Manoeuvres in the Dark - Architecture & Morality (1981)

Ik denk dat Mjuman ook nog wat gevoel voor synths moet ontwikkelen.

Gisteren genoten van mijn nieuwe aanwinst: de Montreux 1986 dvd.

Het nummer dat me het minst kon overtuigen: It's You.
Het nummer dat ik anders heb leren beluisteren: Mirror Man.

De rest, zoals te verwachten, van puike kwaliteit.

Vooral de combinatie tussen synth, bass en elektrische gitaar enerzijds
en piano, Afrikaanse percussie en akoestische gitaar anderzijds was erg mooi.

Voorop als vaste waarden: de sweet pompende drummer en de misthoorn vocalen van Hollis.

Naast de live concerten van OMD (1981), U2 (1983), Talking Heads (1984)
en Tears For Fears (1989) momenteel in mijn top 5 van memorabele live dvd's uit de 80s.

Wat een geweldige cd is dit. Een jaren 80 sfeer, maar bovenal tijdloos.

Die jaren 80 sfeer vind ik wel meevallen. Sterker nog, hij is er niet. Tijdloos inderdaad.

Ik geloof dat de heer Haarborstel met 'jaren-80-sfeer' bedoelt dat het associaties oproept met de jaren 80 omdat hij (net als ik en veel met ons) dit leerde kennen in de jaren 80, en bijvoorbeeld de plaats en aktiviteit en mensen en sfeer waarin/waarmee ze het luisterden ermee associeert. Die associaties zijn vaak typerend voor de jaren 80 omdat het leven sindsdien is veranderd.

En ik geloof dat de heer Day met jaren-80 sfeer iets anders bedoelt, namelijk typerend voor het jaren 80-geluid. Dat betekent dat er gelijkenis zit in elementen van deze muziek met veel andere jaren 80 muziek. Bijvoorbeeld snaredrum geluid, soort keyboards. Een album dat als je het analyseert niet zo typerend is voor de jaren 80 kan in die zin dus wel veel jaren 80 sfeer (associaties) met zich meedragen zoals eerstgenoemde opvatting, maar dat ligt dan meer aan de luisteraar dan aan de plaat...

Mijn eigen mening zit er overigens tussenin, ik ken weinig talk-talk-achtige muziek uit de jaren 80 (of later!), maar de klank van snaredrum en keys en de wat gladde productie (dat bedoel ik niet onaardig) hoor ik veel terug in die jaren.
Tijdloos? Zeker!

Onmiddelijk rijst dan de vraag op: hoe had het album dan moeten klinken om NIET te spreken van de wat gladde productie?

Na het succes van It's My Life was er serieus budget en perfectionist Hollis kon aardig blijven schaven aan het product.

Dit album is een behoorlijk vertrekpunt van de eerste twee, waarvoor ik de term 80s sound nog wel kan billijken; op dit album - reeds een verwijzing naar things to come - is die typering veel minder van toepassing.

Overigens is imo Talk Talk de band die ondanks frequent gebruik van synths eigenlijk het meest analoog blijft klinken. Je zou je kunnen afvragen of Hollis als ie de middelen had gehad misschien wel voor echte instrumenten had gekozen, getuige de laatste 2 + zijn solo-album.

Mooie reactie Mjuman! Het roept bij mij het beeld op van ergens in 2016 een Colour Of Spring 30 years anniversary tour, met Hollis en FrieseGreen, waar het album integraal wordt gespeeld op enkel 'echte' instrumenten... I'm in!

Ik vind het wel een goedgeslaagde hybride; naast wat synths is bijvoorbeeld de Hammond B3 behoorlijk prominent aanwezig en is dit een behoorlijk akoestisch album, zeker voor die tijd. Wat dat betreft is het een tussenstation tussen de (overwegende) synth-klanken van de voorgangers en de 'akoestische'/analoge experimenten van de opvolgers. Niet de EMI daar erg blij mee was; die hoopten op een "Colour Of Spring II"...

Een goedgeslaagde hybride van synths en akoestische instrumenten, mooi gezegd...

En dan die karakteristieke stem van Hollis eroverheen, prachtig toch?

Tijdloos inderdaad. En als je de B kantjes uit die periode hoort op Asides Besides, dan weet je dat Talk Talk zeker toen overliep van de kwaliteit.

Halfje erbij! Wat een kwaliteits plaat is dit toch!!!

Net lekker snoeihard op vinyl afgespeeld... blijft een tijdloos album!

Zeker en vast. Heb toevallig Mark Hollis vanochtend snoeihard gespeeld. Heeft iemand z'n telefoonnummer, wordt tijd voor nieuw werk.

Hij neemt nooit op, ik krijg altijd alleen z'n voicemail; 'Hi, this is Mark, leave a message.' Hij belt ook nooit terug, dus ik zou het er maar bij laten zitten. Ik probeer ook al een tijdje niet meer, what's the use?

Zo jammer, of zou het alleen maar kunnen tegenvallen?

The colour of spring, ik had de plaat ooit op vinyl, maar toen het cd tijdperk aanbrak heb ik veel vinyl verkocht en weggedaan, zaten hele unieke dingen tussen. Tuurlijk spijt van gekregen. De laatste jaren weer vinyl gaan kopen. Vandaag the colour of spring voor €0,75 bij een kringloop gekocht. Gloednieuw exemplaar. De plaat is zo tijdloos dat ik het gevoel heb deze gisteren voor het laatst te hebben gehoord, terwijl dat meer dan 20 jaar geleden moet zijn. De plaat heeft nog dezelfde intensiteit als toen. De productie is prima. Een echte klassieker.

Je hebt dus albums waarvan alles blijkt te kloppen. Dit is er eentje van.
Ben altijd wat sceptisch over de 80's omdat door de evolutie mbt produktie dat decenium mij vaak tegenstaat.
Men wilde overdonderend klinken. Met de nieuwste snufjes en produktie technieken een grootse sound neerzetten. Maar vergaten dat de soul er totaal uit werd gemixt. Plenty voorbeelden ten over.

Talk Talk deed het anders. Dit is voorbeeldig.
Een schoolvoorbeeld van een geweldige produktie. Gevoel voor detail, knap uitgebalanceerd. Zacht en gevoelig waar nodig en aanzwellend op de juiste momenten.
Het scheelt een stuk als je Mark Hollis aan boord hebt. Een gepassioneerde vocalist die meent wat ie doet ( deed, want helaas is de man gestopt.)

En dan acht songs die allemaal iets toevoegen.
Relativeren is een onderdeel wat als thema vaak de kop op steekt. Teleurstellingen....... het leven eigenlijk.
En dat allemaal smaakvol verpakt in kleurrijke arrangementen. Trompetjes, warme dekentjes van synths en de terugkerende kalme piano. Overtolligheid geen. Smaakvol orgelwerk van niemand minder dan Steve Winwood.
Opzepend in Life's What You Make It ( remember de fraaie clip) en Living In Another World en het prachtige stilistische in April 5th. En de toekomst betreft Chameleon Day. Een track die alvast een voorproefje betreft Spirit Of Eden, het album na deze.
Alles wordt vakkundig opgebouwd , toewerkend naar de grand finale Time It's Time. Een mini epic met coir en al.
Perfectionisme werkt niet altijd. Omdat het wellicht een wat steriel en bedachte sfeer kan opleveren.
Maar niets van dit alles op The Colour Of Spring. Niets menselijks is Talk Talk vreemd.
Organisch, met het juiste gevoel en met een fraaie muzikaliteit gebracht.
Dit is geen wave, noch synthpop. Maar gewoon Talk Talk die zich doorontwikkelt heeft. Rijper en geloofwaardiger dan ooit. Meer een soort van Art-pop, als ik het een benaming moet geven.





Tijdloze plaat. Voor mij een 5 sterrenplaat. Zonder enige twijfel.

Nu al erg nieuwsgierig na de 2 die zouden volgen. En natuurlijk de soloplaat van Hollis.

Wat kan het leven soms mooi zijn !

...en het is na het luisteren van deze plaat volledig duidelijk waar Radiohead en Sigur Ros voor een deel de mosterd vandaan hebben...

Dat is een zekerheidje. Waarschijnlijk op de volgende Talk Talk albums nog uitdrukkelijker.
Ik ben heel blij geworden van deze plaat.
Kippenvel.

Verwacht geen opvolgers van The Colour of Spring, bikkel2, de band is alleen maar verder geëvolueerd. Dit is een luchtig popalbum vergeleken met de opvolgers en Hollis' solo album. Maar er staat je denk ik heel wat moois te wachten. Let us know.

Ik ben op de hoogte van de status Tony. Ken wat flarden van de opvolgende albums.
Staan inmiddels in bestelling. Kijk er naar uit !
En natuurlijk deel ik mijn oordeel met jullie.

Ha bikkel2 fijn je te mening te horen over dit prachtalbum..zelf ook een paar keer geluisterd deze week..wat n heerlijkheid..met nog n aantal pareltjes op komst...

Toch is deze wel de core van die andere platen. Experiment is niet altijd zaligmakend, de volgende heeft wel heel mooie vlagen maar Laughing Stock heeft een iets te hoog Amnesiac of King of the Limbs gehalte, alhoewel ik laatstgenoemde beter vind dan Laughing Stock in het Talk Talk oeuvre..

En waarom zou jij de voorganger links laten liggen?
Laat je niet misleiden door het hitsucces van It's My Life, Such a Shame of Dum Dum Girl.
Er zitten behoorlijk wat akoestische en slimme addertjes onder het synthipop gras.

Ik sluit die plaat ook zeker niet uit dazzler.
Gevoelsmatig denk ik alleen dat deze latere fase mij wat meer aanspreekt.

Dat begrijp ik best.

Maar het is een unieke kans om te horen hoe muziek die jou wat minder aanspreekt,
toch verdomd goed kan klinken. En dan bedoel ik vooral hun tweede album It's My Life (1984).

En dan moet het natuurlijk nog wel even worden gecompleteerd met hun debuut, waarbij het volgens mij de platenmaatschappij er om te doen was dat er even een nieuwe Duran Duran zou worden gevormd. Over een evolutie gesproken op de latere platen....

Ik vind zelf Laughing Stock onvolprezen schitterend..hemels album..en KOL vind ik maar zozo...

Dit is het scharnier in het oeuvre van Talk Talk. Verder kon de band niet gaan zonder het 'label' pop te verliezen. Dit is epische muziek; Laughing Stock is veel lyrischer, impressionistischer - Laughing Stock en Spirit of Eden roepen Claude Monet op en Débussy.

En heel fijn album om mee te nemen als je nieuwe hifi-spulletjes gaat kopen. Een vriend van me kocht deze ooit bij Van Leest als sacd, in de uitverkoop; één woord: prachtig.

Dit is al zo ver weg van het debuut, dat je alleen maar verbaasd kunt zijn over de muzikale ontwikkeling van de band. En idd It's My Life is een fijne plaat, waarop duidelijk te horen is - Tomorrow Started en Does Caroline Know - dat Talk Talk écht de synthpop aan het ontgroeien was. Voor wie twijfelt - luister naar de live uitvoeringen op Montreux bijv, of op de redelijk goed te vinden Talk Talk - Talking Colours, Live in London '86 (Odeon) en laat je overtuigen