Talk Talk - The Colour of Spring (1986)

nou zeg.Afgelopen maandag had ik radio 2 op staan. Was wel een interessante radio-uitzending. Albumparels, Er werden 2 nummers van een album gedraaid 1 bekende en 1 (on)bekende. Dit album kwam ook voorbij : Life's what you make it en I don't believe in you werden gedraaid. Na deze nummers zei Gijs Staverman dat dit toch wel een beetje depressief album is. ......Is dat zo??? Vind ik toch niet hoor

Gijs Staverman is toch ongeveer wel de Harry Mens van de popmuziek

Als Gijs de overbetaalde plaatjesdraaier dit album op de radio 'depressief' noemt, dan denk ik weer: ach Gijsje, draai dan maar weer lekker Nickelback, Coldplay, Bon Jovi en andere gemiddelde doorsneemuziek die je ook in de supermarkt hoort. Er is voor jou genoeg muziek die wel een knieval maakt voor het gemiddelde doorsneepubliek met gemiddelde doorsneesmaak, voor wie muziek niet al te moeilijk moet zijn; u weet wel, het type dat met een bord vreten op schoot naar omvallende dominosteentjes kijkt, omdat gewone televisie te moeilijk is. Ja, ik bedoel dat denigrerend (dat betekent neerbuigend). Serieuze kwaliteitsmuziek is niet hetzelfde als depressieve muziek, lieverd. Doe mij maar nadenkmuziek of wegdroommuziek.

Gooi het er maar uit!
Coldplay... daar word ik pas depressief van.

Talk Talk is topkwaliteit. Weet dit album ergens te staan, als het er nog staat komt het in de collectie.
Talk Talk is de (her)ontdekking van het jaar voor me (dankzij Spirit Of Eden).

De grap is dat vroeger toen alles beter was dit gewoon Top-40 muziek was. Wat is er misgegaan?

Er werden te veel Gijs Stavermansen geboren die gingen draaien en/of muziek maken

Ben ik de enige die de stem van Mark Hollis maar vermoeiend vind? De opener vind ik schitterend, maar na 10 minuten ben ik die pathos eigenlijk wel beu gehoord. Muzikaal valt er best wat te genieten, maar ik kan Talk Talk nooit te lang horen. Wellicht is het geluid me ook te vol (zoals Living With Another World met dat gitaarwerk en de mondharmonica). Ik zou het fijner vinden als het wat meer op de percussie gericht was en meer richting 'balearic' ging. Wellicht zijn er nog wat fijne dubversies van sommige nummers hier?

Stem van een zanger is altijd een puntje. Hollis kan mij wel bekoren. Veel emotie en passie.
En hij klinkt als niemand anders, ook wel fijn.

Muzikaal zijn de opvolgers minimaler in sound. Vaak juist de kunst van het weglaten.
Mark Hollis zijn soloplaat is nog puurder en meer jazz/avant-garde.
Maar als zijn stem je niet ligt wordt het lastig natuurlijk.

En dat is altijd voor een zanger uniek, Hollis zijn zang en klank is ook apart en uniek ,Talk Talk was ook uniek
Nu ga ik geks schrijven ...toch hoor ik gedeeltelijk (maar niet de klankkleur van Hollis) overeenkomsten met de manier van zang van Morrissey

Nasaliteit is het trefwoord. Maar verder zou ik die kaart niet spelen

Nasaliteit is het trefwoord - maar dat is geen kaart om verder mee te spelen

Een beetje verkoudheid leidt nl snel tot hetzelfde verschijnsel.

Zojuist op de draaitafel gehad, het blijft mij fascineren. De muziek of Hollis zijn stem, combi,? Geen idee ik houd het op de combi
Toppers blijven Happiness is Easy, heerlijk met die kinderen net niet perfect, Life is what you make it en afsluiter Time its Time.

Op vinyl blijft dit idd prachtig. Heb dit wel eens op een topset gehoord, met een Meridian sacd-speler t.o. een top-Clearaudio draaitafel, maar zo gauw als er veel muzikale info beschikbaar werd (orkest + koor) leek het alsof de cd-speler (van ik schat 10.000 euro) niet opkon tegen de draaitafel (van ca 4.000).

En dan te bedenken dat je tot voor kort dit album tegen een redelijke prijs kon vinden; dit i.t.t. zijn jongere broers

|
Je moet een SACD van Talk Talk ook niet op een cd-speler gaan draaien.. Heb je SACD-spelers voor

Belangrijker dan het format is overigens de mastering, die is van het originele vinyl van TCOS zelfs iets beter dan die van deze SACD, dat zou wat je hoorde dus kunnen verklaren.

Even nagevraagd: het was deze
Meridian Meridian 808.3 Signature Reference - £10,000 - CD / SACD / DVD / BD players - hifichoice.co.uk

En deze: http://clearaudio.de/en/products/turntables-performance_dc.php met een virtuoso element

De sacd was meen ik een 'gouden' audiofiele SACD. Daarbij moet ik vertellen dat ik daarvan meerdere titels heb, maar dat de kwaliteit niet erg constant is; die van Talk Talk was wel uitstekend.

Het ging mij er niet om dat de een noodzakelijkerwijs beter was dan de ander, maar meer dat de top (SACD)speler - die overigens ook HDCD aankon - de driemaal goedkope platenspeler niet "naar huis speelde".

De lp kon je voorheen nog wel eens tegenkomen voor een paar euro, terwijl de sacd 50 of meer kostte. Met meer dat soort gevallen heb je al snel een justificatie voor de aanschaf van een platenspeler

Vergelijking gaat wel een beetje mank. Die SACD is inderdaad duur, maar dat komt door vraag en aanbod; hij is, zo geloof ik,15 jaar geleden uitgebracht. Tja, dan is het wat de gek ervoor geeft.
Oud vinyl van gewilde bands zal ook gauw duurder gaan worden, dus ook dat album, maar cds van dit TCOS zijn nog steeds eenvoudig te verkrijgen en daarom relatief goedkoop. Met dat soort gevallen heb je al snel een justificatie voor de aanschaf van een cd-speler.

cds zijn momenteel enorm goedkoop, maar de eerlijkheid gebiedt me wel te zeggen dat cds van de laatste 15-20 jaar vaak erg slecht zijn gemastered. Dat mensen daarom uitwijken naar vinyl begrijp ik dus, maar dezelfde mensen letten vaak weer niet goed op hoe dat album op vinyl is gemastered. Soms is dit gewoon van een cd getrokken. Ik heb mijn heil daarom voor een deel bij de beter gemasterde cd (zijn er zat) gezocht en voor een ander deel bij de SACD, maar dat format is helaas wat beperkt terug te vinden anders dan voor de genres klassiek of jazz (en laat ik nu net een post-punk/indie guy zijn...)

Terug naar het onderwerp: het mooie album van Talk Talk!

Hoezo mank: individu A (ego) heeft de lp en is geïnteresseerd in een Clearaudio draaitafel. Individu B. heeft een serieuze set, zie boven (en de SACD). A neemt bier mee en gaat bij B luisteren, zoveel bier wordt er niet gedronken en beide blijven ferm op de been. Dit beperkte empirische onderzoek heeft geleid tot bovenvermelde resultaten - nix meer, nix minder. Inmiddels heb ik ook een Clearaudio draaitafel, alleen een goedkoper type.

De SACD is verder niet gepenetreerd, maar heeft wel geleid tot fijne remasters (van bijv MFSL) van Dead Can Dance.

Verder kan ik je aanraden je oor eens te luister te leggen bij je lokale hifi-dealer: de cd-speler is zowat dood; mondjesmaat worden er cd-spelers verkocht. Onder hifi-liefhebbers heeft (in-house) streaming aan populariteit gewonnen. Exc. NAS kan je al vanaf zo'n 500 euro over de combi DAC/mediaplayer beschikken.

Als het goed is, zit er een gaatje in het midden van de schijf. Anders heb je wellicht een defecte SACD gekregen.

Als ik nou geschreven had "de sacd is niet aangeslagen" in de markt had je dan gereageerd met "dan moet je terug naar de huistarts voor een nieuw recept"?

Stuur die lolbroek maar terug naar Wehkamp, en vraag je geld terug. Kan je de nieuwe Marillion bekostigen.

Wat een heerlijk album zeg. Living in another World is mijn favoriet, maar het arrangement van de albumopener vind ik ook erg fijn (opbouw, kinderstemmen er op den duur bij).
Hollis heeft zo'n karakteristieke stem dat je 'em er altijd meteen uit zult pikken (net als Morrissey eigenlijk). Kan me voorstellen dat z'n stem je niet zou kunnen liggen, zelf vind ik zijn stemgeluid fantastisch.

The Colour of Spring: de ultieme lenteplaat! Maar nog nèt voordat alle kleuren weer tevoorschijn komen en de eerste vlinder uit z'n holletje fladdert.

Allemachtig!

Het wit en het geel is er al!

Ik draai Talk Talk niet echt vaak... omdat ik dan niet meer weet wat ik erna moet draaien!

Gaat de top 10 weer in, nu samen met die andere.... Talk Talk!

goed plan Alicia heb deze ook al weer een tijdje niet geluisterd... nu nog wachten op een zonnetje

Na TT draai je gewoon meer TT

Dat bedoel ik!
En dan aansluitend dat mooie Live at Montreux 1986 concert!
Op dvd!

Jullie moeten naar Assen gaan

Vanaf deze is het vervolg een indrukwekkend inzicht en luistertrip in de ontwikkeling van Talk Talk Alicia.
Ik weet niet of je bekend bent met de latere TT albums.
Spirit Of Eden is dan alleen geen lenteplaat en dat kun je ook niet echt zeggen van Laughing Stock.
Wenselijk is in ieder geval de soloplaat van Mark Hollis er bij te nemen.
Een geweldige reeks.

The Colour Of Spring is een geweldig album, Spirit Of Eden vond ik in eerste instantie een draak van een plaat, later ben ik dat album wat meer gaan waarderen, hoewel ik het album nauwelijks meer draai. Bij Laughing Stock ben ik definitief afgehaakt, de popmuziek werd volledig buiten de deur gezet, dus eigenlijk koester ik The Colour Of Spring als de laatste goede plaat van de band.

Dit is wat mij betreft 1 van de best geproduceerde albums ooit en een vrijwel volmaakt album.
Het verschil in kwaliteit met de opvolgers is erg klein wat mij betreft. Dan gaan we echt over smaak praten.
Luister hier naar Chameleon Day, en dan hoor je al een hunkering naar wat zwaardere minder toegankelijke songs.
Spirit Of Eden is voor mij hun finest hour, vooral ook omdat de band hier oprecht iets doet wat ze op dat moment echt wilden, en dat pakt voortreffelijk uit.
Een ferme stap van hitgroep naar ineens een experimenteler geheel. Maar geweldig gemaakt.
Laughing Stock gaat nog een stap verder met Jazz, klassieke invloeden en avant-garde.
Dat ligt logischerwijs niet iedereen, maar persoonlijk vind ik deze ontwikkeling geweldig.
Als je er voor open staat is het na The Colour Of Spring nog volop genieten geblazen.
In creatief opzicht een geweldige move.

Jawel, Michel... Spirit of Eden staat zelfs nummer 1 in Alicia's top 10!
Laughing Stock en Mark's solo zijn uiteraard ook aanwezig! En nog wat oude singletjes, elpees, foto's gemaakt van concerten. Spirit of Eden heb ik vorig jaar nog aangeschaft op vinyl, inclusief hoge resolutie dvd.

Alleen een poster ontbreekt nog aan de muur.

Tja ieder zijn smaak maar eigenlijk was de band na The Colour Of Spring voor mij voltooid verleden tijd.
Hoewel ik diverse pogingen gewaagd heb om bijvoorbeeld een klik te krijgen met een plaat als Spirit Of Eden ( staat hier in de kast te verstoffen).
Inderdaad deed de band met Spirit Of Eden iets waar ze 100% achter stonden, enkel was de platenmaatschappij hier niet zo blij mee.
Ik vind het ook heel moedig dat Talk Talk deze stap durfde te zetten en wat je zegt, Cameleon Day was hier al een voorbode van.
Maar Jazz & Avant Garde pfff.. niet mijn ding, je moet ervan houden.