Talk Talk - The Colour of Spring (1986)

Chesky heeft toch een prachtige artiesten stal Lura. Hoor idd wel vaker de associatie van boring. Wellicht veroorzaakt door de vele samplers uit de 90's die erg veel van hetzelfde waren. Zijn toch aardig met hun tijd meegegaan. ACT is inderdaad top. Het jazz label van dit moment. Begreep overigens dat het een volle dochter is van het ECM label. Bedankt voor de tip van Anja Lechner, daar duik ik eens in.

Het blijft natuurlijk altijd gewoon een kwestie van smaak, Broem. Ken ook niet alles van Chesky. Ben zeer benieuwd wat je van Anja Lechner vindt!

Toch zit er wel een kern van waarheid in: sommige labels lijken precies die muziek uit te brengen met die übercorrecte productie opdat de bezitters van mooi spul kunnen laten horen hoe goed hun installatie klinkt.

Met uw welnemen noem ik dat metaluisteren - je luistert niet meer naar de muziek, om erin op te gaan, maar om de kwaliteit van de productie te ervaren.

Na deze zwampelzin wordt het tijd om te opperen dat niets zo fijn is als om mbv rust middels goed geluid helemaal in de muziek op te gaan. A propos Turtle - die hebben wel opnames gemaakt in een houten kerkje aan de noordkant van Amsterdam - heel fijn qua geluid. Net zoals de prachtige Trinity Sessions van The Cowboy Junkies ook in een kerk zijn opgenomen. En daarop voortbordurend: ook The Wessex Studios in Londen, waar ook Talk Talk opnam, was vroeger een kerk (inmiddels verbouwd tot appartementen) - ik bezocht die studio begin jaren '90 en voelde meteen, wat de Britten zo mooi omschrijven, als "awe" - hier gebeurde het allemaal.

Uier ?

Twee suggesties voor de metaluisteraar (niet te verwarren met de metalluisteraar).
Frankie Goes to Hollywood - Welcome to the Pleasuredome (1984)
Roger Waters - Amused to Death (1992)

De titels alleen al verraden een soort luisterplezier dat ik eerder curieus dan boeiend vind.
Indrukwekkende luisterboeken, maar ik blijf toch een beetje met een lege maag zitten nadien.

Op The Colour of Spring wordt in hoofdzaak de muzikale honger van de metaluisteraar gestild.

We gaan uiteraard wel erg off topic op deze manier. In het forum is een topic waarin enkele suggesties worden gedaan Muziek >> Toplijsten en favorieten >> Best klinkende (pop) cd's (audiofiel)
Op hifi.nl een mooie lijst Best Klinkende Album wat vindt de brancheA - hifi.nl

Allemaal discutabel maar kan o zo genieten van goeie muziek die prachtig is opgenomen en op een mooie set wordt weergegeven. Ik heb me ook schuldig gemaakt aan technisch luisteren (toen ik jonger was - lang geleden) Voortschrijdend inzicht. Daar heb ik die bende Chesky samplers aan overgehouden. Trinity Sessions van de Cowboy Junkies (al hun albums klinken overigens perfect) is wel een erg goed voorbeeld. Net als Talk Talk Roger Waters Amused to Death is idd gourmet voor audiofiele fijnproevers

Wat de branche vindt, zal mij - eerlijk gezegd - jeuken: I've got my own ears, thank you. Ik discussieer liever met mijn wijnboer over de smaak en de beleving van wijn, dan met hifi-dealers over albums. Zij prijzen bijv The Silver Tree van Lisa Gerrard aan, terwijl dat minimaal een warpfactor 3 verwijderd ligt van het minste werk van Dead Can Dance - die Silver Tree is strontvervelende salontafelmuziek, waarvan ik aanschaf en de impact ervan op m'n pecunia ernstig betreur. Al was ik wel verbaasd toen ik bij Wilbert Lulu Rouge en The Last Resort tussen de lp's voor demo-doeleinden zag staan.

En bij dat eerst genoemde topics zijn zoveel albums genoemd - ook de notoire kloteplaat The Secret Life of Plants - dat ik me ernstig afvroeg hoeveel er rijp waren voor een trip naar Schoonenberg.

Misschien moet de mod van dienst anders even een deel van deze discussie - want het snijdt wel hout in mijn ogen - daarheen verplaatsen.

Wow, mooi gezegd. Heb vergelijkbare ervaringen met de latere ontdekking van The Sound, Chameleons en Japan. Thuiskomen in een bekend geluid.

Nog even over The Blue Nile. Heb net de remasters van AWATR en Hats aangeschaft. Deze voor mij o zo bekende muziek, ik kocht Hats toen ie uitkwam, klinkt nu opeens vele malen frisser, helderder, krachtiger en toch weer o zo vertrouwd. Had hetzelfde met de remasters van Led Zeppelin. Even enkele draaibeurten het wow gevoel om vervolgens weer volkomen vertrouwd te klinken. Een beter geluid, van de remaster of van een veel betere hifi set, went verdomd snel. Dat wil ik er maar mee zeggen.

Vandaag nog eens aandachtig beluisterd en het blijf een topalbum. Ik dacht dat Talk Talk ook commercieel zeer succesvol was maar da viel beste wel tegen in vergelijking met Tears Feats, Duran Duran ed.. Maar dat is verder volstrekt onbelangrijk. Muziek geeft ook veel rust. Ik heb er via mijn koptelefoon naar gelsuisterd een dobbelde zo af en toe even weg. Kan ook aan de hoeveelheid wijn van kerstavond liggen.

Hebben ze trouwens de top 250 op de schop gedaan?

Jordy heeft een verandering doorgevoerd, waarbij alleen nog de top 10's meetellen van users die de afgelopen twee jaar online zijn geweest.

En terecht!

Een verhoging naar de maximale score.. wat een prachtplaat is dit zeg!

Van begin tot eind pure klasse!! Niet nodig om nog meer te zeggen denk ik....

Eens. Typisch zo'n album dat je niet kunt afzetten zodra de eerste tonen van Happiness is Easy te horen zijn. Verslavend goed.

De perfecte plaat.

...en dan vooral Kant 2!!!
Misschien wel de mooiste Kant 2 uit de jaren '80!!
(Bij de "beste kant 1"-verkiezing is de concurrentie iets straffer, maar is er een top 5 klassering)

I Don't Believe You niet draaien in emotioneel deplorabele staat, komt (te) hard binnen.

Belachelijk mooi album, keer steeds vaker terug naar Talk Talk, deze en vooral ook Spirit of Eden en het Live album

Time it's time
Verveelt nooit

Voor mij de beste van Talk Talk. Eigenlijk is deze plaat al een voorproefje op het volgende album van deze groep. Er staat geen minder nummer op en klinkt echt als een geheel. Nu 30 jaar later klinkt het nog steeds fris en verveelt nooit. De opnamekwaliteit van deze productie is tevens briljant. Hier hoor je nog echt dynamiek terwijl dat bij vele andere producties plat, hard en schel klinkt en niet meer om aan te horen. Ook de hoes verdient een pluim voor het artwork.

Welkom Willem. Ik zag dat je nieuw bent hier.
Mooie binnenkomer trouwens en je stukje raakt wal.

Ik ben wat meer van het zwaardere Spirit Of Eden en het experimentele Laughing Stock.
Maar in kwaliteit doet deze er nauwelijks voor onder.
Het is nog net pop met idd een voorbeeldige produktie. Zelden een plaat gehoord ( zeker voor die tijd) waar alles zo mooi en scherp in balans is.
Je hoort natuurlijk wel al een lichte versombering.
Deze plaat is niet vrolijk van toon en imo wordt er vooral veel overdacht en vragen gesteld.
Chameleon Day is mijn favostuk en laat dit nu net de koers zijn die Talk Talk op de volgende plaat gaat volgen.
Een heerlijk beladen album, die het bij mij goed doet op sombere grauwe dagen.
Zo ook de 2 opvolgende albums + het prachtige Mark Hollis soloalbum.

En ik ben idd een stuk, ik weet het...

Wat een zelfkennis... Daarnaast blijft dit album erg goed. Wat wil je nog meer?

Het "klapstuk" van MusicMeter.

Heeft heel wat afgescharreld, veel weiden - oa Garden of Arcane Delights en Eden - gezien: lang laten garen, glas rood erbij mjam, mjam

Je vergeet 2x 'ju' (Juju) , al hebben we het dan wel over een ander album en geen persoon in kwestie...

Waardering verhoogd, ik snap niet waarom mijn vorige waardering zo was. Momentje van verstandsvebijstering?
Wat een mooi en doordacht album is het nog steeds

Als die al bestaat is het zeker geen album van Talk Talk.

Dat klopt. De perfecte plaat is namenlijk gemaakt door de zanger van Talk Talk:

Mark Hollis - Mark Hollis

Dank

De 2 opvolgende albums hebben me nooit zo kunnen grijpen als deze plaat. Ook het soloalbum van Hollis niet. Wellicht toch wat te experimenteel. It's My Life ligt me beter ook al kan dat album in zijn geheel niet tippen aan TCOS.

Voor de fan!

Books - burningshed.com