Queen - The Works (1984)

"Modern Day Rock'n'Roll": speedmetal met een ruige Taylor op zang. Heerlijk.

Maar ik blijf "Drowse" en "Loser in the End" ook heerlijk vinden...

Roger Taylor kon zijn ei kwijt op zijn solo albums vanaf 1981. Ik vond het wel jammer dat hij het niet meer voor Queen deed.

Wilde na beluistering van dit album vandaag mijn mening over dit album gaan delen hier, maar zie dat ik dit al ruimschoots gedaan heb en van plan was precies hetzelfde te gaan schrijven . Wel blijf ik bij dit album altijd twijfelen tussen 3 en 3,5*, maar laat mijn stem toch staan. Het was een goede stap voorwaarts, een stap die op elk album dat nog volgde (tijdens Freddie's leven) gezet werd tot uiteindelijk wederom een album van het niveau van de 70s albums.

Compleet met je eens.

Goed album van Queen.

De meeste nummers zijn oke, maar de uitschieters zijn toch wel radio gaga, it's a hard life, I want to break free en Is this the world we created. Alleen 'back to machines' vind ik echt een slechte 'albumopvuller'. Klinkt nogal ongeinspireerd. 'Keep passing the open windows' is ook leuk en de baslijn doet me sterk denken aan een een versnelde versie van 'it's a kind of magic'.

Wat voor mij toch een beetje het probleem met dit album is, is dat alles zo'n echte 80's style heeft. Ze rocken niet meer zoals in de jaren 70 en alles klinkt wat meer mainstream. Queen laat met dit album horen dat ze wel met de tijd meegaan en goeie popsongs kunnen afleveren. Het is gewoon dat ik ze liever hoor rocken als in de jaren 70 zonder drumcomputers en synthesizers. 'Tear it up' en 'Hammer to fall' zijn dan wel echt catchy rocknummers, maar ze hebben veel betere.

Het laatste nummer vind ik trouwens wel echt een topnummer dat net zo goed op 'a night at the opera' had kunnen staan. Alleen Freddies stem met de akoestische gitaar, niet teveel poespas en gewoon een heel sterk nummer met ook nog eens een mooie boodschap.

Redelijk goed album van Queen.

De nummers klinken wel lekker in de oren , maar zijn absoluut geen muzikale hoogstandjes.
Het ritme is wel mooi , maar ook wel een beetje standaard
Een band als queen kan eigenlijk echt wel beter , dan verwijs ik bijvoorbeeld naar The Show must go on en Innuendo.
Zeker bij Brian May komt het talent van hem bij de laatst genoemde nummers veel beter tot z'n recht.

Vroegers was alles anders. Je las in een popblaadje dat Queen met een nieuwe plaat ging komen. Je had voor pop alleen radio 3 of was dat toen nog hilversum 3?

Ik zar op mijn zolderkamer naar de radio te luisteren en hoorde een waanzinnig geluid. Toen de zangpartij kwam dacht ik " dat lijkt Freddie wel". Toen het nummer afelopen was werd mede gedeeld dat Radio Ga Ga de nieuwe singel van Queen was. Daarna kwam I Want to break Free uit.. In 1984 waren zij de enige groep met 2 nummer 1 hits. Tot de dag van vandaag vind ik dit twee top nummers. luister eens naar I Want To break Free op Live Magic.

Er staan veel goede nummers op de cd maar ik ben wel ban mening dat het niet echt een homogeen albums is.

Op Live Magic zingt hij I want to break free vrij beroerd vind ik.

Het is helemaal een beroerd nummer.

Toevallig vorige week de dvd Live at Wembley nog bekeken, de vrijdag uitvoering deze maal. Dus niet de standaard opname die zo bekend is geworden vd zaterdagavond.
Maar ik vind I want to break free juist een skipmoment, zowel op plaat als live. Destijds nog als single gekocht en vond ik hem geweldig. Het intro, en dan vooral die scheur van Brian die keihard door de speakers klonk. Nu ervaar ik dit als 1 van hun mindere songs.
De clip was en is hilarisch. Freddie leek zijn tijd ver vooruit hier ( vrouw met snor) gezien de winnaar(es) van een bepaald liedjesfestijn gisteravond

Clip is leuk, eerlijk is eerlijk. Fred helemaal in zijn element. Roger Taylor kwam overigens het best uit de verf als vrouw.
Zonder clip is I Want To Break Free echter een draak van een nummer. Lullig, huppelig en best wel stompzinnig. Daar kan ook May's aardige solo bitter weinig aan veranderen.

I Want To Break Free... Voornamelijk door dat nummer werd ik Queenfan. Nu vind ik het ook al lang niet meer hun beste nummer, maar het blijft wel een sterke popsingle. Niets lullig en stompzinnig (die beschrijving gaat mijn inziens veel meer op voor een nummer als Flash )

Volgens mij doet May helemaal niet mee op het nummer.

Sowieso is de keyboard(!!!) solo door Fred Mandel ingespeeld.
Live speelde May wel een gitaarsolo. Maar niet op de plaat, zoals zovelen denken.

Flash vind ik een veel betere single, maar het werkt het beste op de soundtrack.
Ik weet niet hoe het zit met die Deluxe-uitgave, maar de single-versie van Flash is te vinden op Greatest Hits.

Maarja, mijn bevinding: Flash Gordon: Een enthousiaste band die uitdagingen aangaat.
The Works: Een gedesillusioneerde band die zich genoodzaakt ziet om oude paden te bewandelen, maar daarvoor de nodige visie mist.

I Want To Break Free was indertijd natuurlijk een leuk succesje voor de band, maar wel 'the straw that broke the camel's back' in Amerika.

De single Flash is natuurlijk wat fragmtarisch, vanwege de filmische insteek. Maar zeker geen slecht nummer.
Ik vind het niveau van de soundtrack ook helemaal niet verkeerd.

Als travestiet met gezichtsbeharing was Mercury zijn tijd ver vooruit...

Da's een feit

Ik meen ook eens gelezen te hebben dat Deacon (de componist van dit nummer) er geen gitaarsolo in wenste te hebben en dat middenstuk dus idd niet door Brian op zijn red special is gespeeld.
Het enige stukje gitaar wat ik dan wel hoor, is op de single uitgave in het begin. In de clip is dit het moment waar de huishoudster zijn stofmachine de kamer induwt, maar de versie op het album zelf is idd een andere take waarin je dit niet hoort. Overigens vond ik die scheur van Brian wel heerlijk om te horen, als klein ventje van 10 maakte een enorme indruk.
Zoals bikkel het in andere bewoordingen zegt, de clip redt het nummer nog een beetje, zonder beeld een skipmoment, ook bij de liveshows

Live werd Break Free wat steviger gebracht. Meer door May gedomineerd.
Maar het is bepaald geen highlight in het rijke Queen oevre.

Zoals eigenlijk bij al hun jaren 80 nummers het geval is. Luister maar eens naar de live uitvoeringen van A kind of magic, Radio ga ga of Another one bites the dust.

Klopt, maar eigenlijk hoor je dat al bij bv Don't stop me now. Nu mag ik dat nummer graag horen in tegenstelling tot I want to break free. Maar los van de gitaarsolo hoor je hier weinig gitaar in. Live werd het echter met veel meer drive en dynamiek gebracht omdat Brian veel meer aanwezig was. Gelukkig wel.
Op de remasters hoor je trouwens ook een versie van dit nummer met meer gitaar.

Toen ik dit singeltje kocht, was ik al snel verkocht aan het B-kantje, Machines. Op een of andere manier trok dit nummer mijn aandacht, die gitaar die kraakte kreunde brulde en gierde. Let wel, ik moest toen nog zon beetje de gehele catalogus van Queen gaan leren kennen.
Grappig is dat dit nummer nu ( in hun gehele oevre,) mij ook weinig doet maar vanuit de welbekende sentimenten toch altijd wel een glimlach doet toveren.

Knullig wil ik het niet noemen, maar Machines komt nu een beetje té gemaakt over. Ik vond het toen trouwens wel één van de sterkste tracks. Muzikaal is het best wel een opzwepend nummer. Maar die maffe robotstem maakt het tevens wat lacherig.
Tekstueel was Queen ook niet echt opzienbarend.

Heb hetzelfde met Machines. Altijd een risico als je nummers schrijft over "de toekomst"; op een gegeven moment wordt het beschreven beeld nogal out-dated. Maar ik heb het jarenlang één van de sterkere '80's tracks gevonden van Queen. Het gitaargeluid op Machines (eigenlijk op heel The Works) vind ik geweldig, net als op Hot Space trouwens. Op de producties na The Works vind ik May toch een mindere sound hebben. Ik weet niet precies waarom. Op The Works sprankelt hij nog wat meer, later wordt zijn geluid dikker en stroperiger.

Ik ben (ook) niet echt kapot van A Kind Of Magic (het album) maar May weet aardig te overtuigen. Zoals op de meeste Queenalbums eigenlijk wel.
Op Magic, maar zeker ook op The Miracle hoor ik 'm echt spetteren.

Op The Miracle vind ik hem juist moddervet (positief, dus). Dat hele album vind ik wat consistenter dan The Works. Voelt meer als los zand, ook door het verschillende geluid van May bij de diverse tracks.

Maar juist die verschillende kleuren/geluiden maken Brian ook weer Brian. En daarin zit ik misschien meer aan de kant van de Buurman, de sound van Brian op bv dit Album bij Machines maar ook Hot Space ( Dancer) vind ik heerlijk. Je hoort het houtwerk bij wijze van spreken
Op de laatste albums Miracle en Innuendo klinkt hij toch al iets vlakker vind ik. Ik hou juist iets meer van die contrasten. Soms is het misschien minder vol, kil of hoe je het ook wilt noemen, maar als het echt losgaat dan gaat het ook echt los. Het kraakt brult en scheurt nog net ff iets authentieker. Op de latere albums gingen de scherpere randjes er toch nog iets meer vanaf. Andere techniek, opname, en ook je eigen smaak, invloeden en gehoor ontwikkelen zich mee wat ook voor Brian kan gelden. Op The Miracle klinkt het toch al iets vlakker , maar het spettert nog zeker wel! Je zou dat idd vetter kunnen noemen

Neemt niet weg dat ik muzikaal gezien de latere albums hoger waardeer dan dit album.

Wat May op de prille albums liet horen vind ik eigenlijk het meest indrukwekkend. De man wist als het ware gewoon een mini orkest uit zijn Red Special te toveren.
Met de intreding van de synths was de unieke sound wat verdwenen. Nog steeds herkenbaar natuurlijk, maar wat minder overdonderend.

Eens. En dat hoor je vooral terug tijdens de liveregistraties. Datgene wat Queen live presteerde in de seventies was zoveel gedurfder en rijker dan wat ze in de eighties deden. En dat hoor je het meeste terug in Brian zijn spel en bravoure.

De contrasten in de composities vind ik ook fijn, zolang ale songs maar een zelfde hoge kwaliteit hebben. Maar dat is in de loop van de tijd niet gebleven.

Geweldig album! Als er een minpunt is, dan is het dat het slechts 9 nummers heeft (tel I Go Crazy niet mee). It's A Hard Life vind ik een van de mooiste Mercury-ballads. En lekker los met Tear It Up en Hammer To Fall

OEF.....Queen I, II en Sheer Herat Attack niet beluisterd??
Als je dit al een geweldig album vindt moet bij de eerste drie albums een wereld voor je open zijn gegaan

jazeker...maar als 15-jarige was The Works mijn eerste studioalbum van Queen. Blijft toch speciaal. Daarvoor had ik alleen maar cassettebandjes met singles. En ja......vooral Sheer Heart Attack kwam goed binnen. Flick Of The Wrist blijft ook 1 van mijn favoriete Queennummers... Queen en QueenII later van mijn krantenwijkgeld gekocht.