Queen - The Works (1984)

De koekoek en de sijs zingen niet de zelfde wijs; en zo ook sterk verschillende meningen over dit album. Jammer dat hier het pad van de classic rock is verlaten. Maar ja, Queen vond natuurlijk dat ze wat moest, blijkbaar. Minst goede album.
3 sterren.

Verschrikkelijk zwak album afgezet tegen hun eerste vier vijf albums als beste werk!!

Minst goede album...buizen? bijna mee eens, maar wat vind je dan van Hot Space ?

Totaal andere periode....10 jaar verder.. Waarom toch dat vergelijk?

Zo drastisch zou ik het niet willen stellen.
Queen had altijd wel een paar goede troeven om het in ieder geval acceptabel te houden.
Maar dat het zwakker is dan de eerste 5 albums ben ik met je eens.

Dat vergelijken is idd een structueel iets wat nogal veel voorbij komt.
Neal is ook duidelijk van de oude Queen, en daar hoor ik ook bij.
Het heeft ook niet zo veel nut, want we winnen of verliezen er niets mee.
Dit is de discografie en that's it.
Maar het is nu eenmaal zo dat de Queen t/m 1977 artistiek voor velen hun meest sterke periode had.
Dat betekent echter niet dat voor iedereen zo is, en daarom is dat aspect oprakelen vrij overbodig

Anderzijds, gebeurt het natuurlijk niet alleen bij Queen dat er vergelijkingen met eerder uitgebracht werk wordt gemaakt.
Maar ik snap je punt lennon.

Eerlijk gezegd ken ik dat album amper. Ja, Under Pressure. Dat is wel een strakke hooky song met begeleidende videoclip. En dat laatste vond ik nu juist zo jammer, die ingeslagen weg.

Oudste nummer van Hot Space en een feitelijk wat overbodige toevoeging.
Vooral qua produktie hoort die song daar helemaal niet op te staan.
1 plaatkant: Disco/ funky muziek
2e plaatkant : Vertrouwder pop/rock stijl met 1 soul-achtige song.......maar wel lelieblank.

Ik snap @lennon wel. Het gaat hier om Radio Gaga, It's a Hard Life etc.

Beetje moeilijk deze plaat inhoudelijk te bespreken, als er iedere keer door emoties en consevatisme ingegeven non-discussies worden gestart.

Ik bespreek mijn liefde voor de eerste 5 platen toch ook niet hier?

Interessant aan deze plaat is dat voor het eerst echt geleund wordt op bijdragen van andere muzikanten, zoals een pianosolo die Freddie misschien ook zrlf kon of een synth-solo terwijl May prima een gitaarsolo had kunnen inspelen.

Ik heb het idee dat met wat meer zorg er in meerdere opzichten een betere plaat in had gezeten.
Het blijft een beetje het lelijke eendje in het Queenoevre.
Met de wetenschap dat ze eigenlijk wel uitgekeken waren op elkaar, is dat welicht ook te verklaren.
Hot Space vind ik een stuk geinspireerder in die zin.
De discomove vind ik niet echt geslaagd, maar je hoort wel een beleving die The Works mist.

Toch is fiks aantal songs goed uitgewerkt, Radio Gaga is pure pracht.
Tear It Up knalt als nooit te voren, zelfde geldt voor Hammer to Fall.
It's a Hard Life en World We Created zijn synth-loze, ouderwetse Queensongs, met mooie zang en dat ouderwetse gevoel voor bombast.

Machines zit knap in elkaar maar klinkt in 2015 erg gekunsteld maar moet in 1984 erg modern hebben geklonken.
Keep Passing klinkt als een degelijke progsong met erg smaakvol gitaarwerk en enkele tempo- en themawisselingen.

Alleen Man on the Prowl en I Want to Break Free klinken afgeraffeld.

Had Thank God It's Christmas en One Vision op deze plaat gestaan dan waren de meningen anders geweest.

Is dat kerstliedje zo populair, ja? Ik dacht dat die speciaal voor de Amerikanen was gemaakt omdat die altijd zo nodig overdreven kerst moeten vieren.

Geen idee eigenlijk.
Maar alles liever dan I Want to Break Free.

Kerstliedjes op reguliere albums is een gruwel, dus liever niet.
Drie uitzonderingen:

Slade - Merry Xmas Everybody
Kinks - Father Chritmas
The Poques - Fairytale Of New York

Nou.. ik weet dat jij niet van kerstliedjes houdt (maar volgens mij wel van Sufjan) dus probeer dit gehele reguliere kerstalbum binnenkort toch eens.. Wie weet...

Sufjan Stevens - Silver and Gold (2012)

Hij kan een potje breken bij me.
Dus..........wie weet.

Na Bowie's Tonight uit 1984 deze plaat van Queen In HD kwaliteit via de koptelefoon beluisterd. Het blijft een zeer krachtige op met lekker veel power. De nummers zijn misschien iets te afwisselend maar zitten muziekzaal zeer goed in elkaar. Ieder nummer blijft boeiend en zitten instrumentaal als vocaal goed in elkaar. Gelukkig is op dit album de piano weer veelvuldig aanwezig.

Best een aardige plaat, dit 'The Works'. Het begint gelijk goed met 'Radio Ga Ga' waarna er nog steviger gerockt word op 'Tear it up'. Ook 'Hammer to fall' is een lekkere rocker. De andere nummers vind ik ook wel aardig. Met dit album was Queen weer op de weg terug na het tegenvallende 'Hot space'. Die plaat heb ik niet dus daar kan ik niet over oordelen.

Huh? Hoe weet je dan dat ie tegenvalt?

Het wordt over het algemeen als een tegenvallende plaat beschouwd.
Maar zelf oordelen kan nooit kwaad.

Inderdaad Bikkel 2, hij wordt over het algemeen als een tegenvallende plaat beschouwd. Binnenkort kan ik het zelf beoordelen want ik ben wel van plan hem te kopen.

Het is anders... slecht wordt t nooit vind ik zelf. Het stemgeluid van Freddie blijft toch boeien, ook op iets wat net iets anders klinkt. Benieuwd naar je mening als je m hebt!

Het is off-topic, want het gaat hier om The Works.
Maar ik denk dat ik Hot Space net even leuker vind dan The Works uiteindelijk. Dat was ooit niet zo, maar ik ben wat milder geworden t.o.v van dat spraakmakende album.
Hot Space heeft sowieso een beter verloop dan The Works als het gaat om het 2e gedeelte.
Tja, de wat geforceerde disco op het 1e gedeelte is ff doorbijten.
Maar geen straf om HS er bij te hebben.
Deze ( The Works) beschouw ik bepaald niet als een hoogvlieger.
Radio Ga Ga is het beste nummer en dan begint het zwalken al snel.
Ze hadden er gewoon een spannend Electro album van moeten maken, met May die zijn gitaar laat spuwen waar nodig.
Als het kon, was het toen.
Nu is The Works vooral weer een compromis album geworden. Jammer.

Na de Hot Space tour hadden de Queen leden voor het eerst sinds hun bestaan een wat langere adempauze ingelast. Terugkijkend op de minder positieve response op Hot Space, moeten ze zich bewust of onbewust de vraag hebben gesteld: wat nu?

Break Free, Radio Gaga en Machines, klinken modern maar shockeren niet. Het overige materiaal is tamelijk traditionele Queen. Weliswaar met moderne (niet al te fraaie) drumsound, maar toch... het lijkt een soort terugkeer naar vertrouwde paden. Geen uitspattingen.

Wat ik hoor op The Works, en op alle platen hierna, is een soort nieuw zelf bewustzijn. Alsof er een strategie gekozen werd om te overleven in de jaren '80, als oude fossielen tussen acts als Wham, Culture Club en Duran Duran, zonder hun fanbase altenzeer te willen vervreemden. Dat gaat wat ten koste van de eigengereidheid die de band kenmerkte in de jaren '70 en het onbevangen, frisse geluid dat ze nog hadden op The Game en Hot Space. Deze koers zijn ze blijven volgen in de '80's.

Al met al vind ik het zeker geen onaardige plaat. Er staat een groot aantal goed geschreven stukken op, gemiddeld net wat wat beter dan op de albums hierna, en de stijlkenmerken van Queen (een piano in plaats van een overvloed aan synthesizers bijvoorbeeld) blijven nog redelijk intact. Maar de echte magie van de band wordt hier spaarzaam en is hierna nog maar zeer sporadisch teruggekeerd.

Met je eens buurman.
Inderdaad moest Queen als een al wat oudere grote band zien te overleven tussen de youngsters die zich op dat moment aan dienden.
Queen had enig voordeel dat ze toch al met veel stijlen in de weer waren.
Feitelijk deden ze al vanaf Sheer Heart Attack verrassende zijstapjes.
Toen was het effect in artistieke zin behoorlijker.
Ik vind het allemaal wat krampachtig in de jaren 80.
Ze wilden bij blijven, maar grepen ook regelmatig terug naar de oudere stijl.

Een aantal interne problemen oplossen, maar eerst elkaar een hele tijd niet zien, zal de gedachte wel geweest zijn.

Freddie bleef gewoon Freddie die aan de hand van manager Paul Prenter lag te rollebollen. Dat was dus al een gedane keuze, helaas zo blijkt.

Verder waren er wat persoonlijke problemen (Met name May moest even met beide benen op de grond komen, geloof ik) en moesten alle neuzen weer een kant op staan.

Ik ben eigenlijk van mening dat er een wat langere pauze had moeten zijn. Als jouw album in 1984 The Works is en het jaar erop kom je met het vlammende (en veelzeggende) One Vision, dan moet die optelsom snel gemaakt zijn.

Met de visie die Queen had ( vooral mee blijven gaan) had een langere pauze wellicht funest kunnen zijn.
Er was zoveel aanbod en het was nu eenmaal geen band die genoegen nam met een plek meer in de luwte.
Queen was op dit moment een hitband en een geoliede livemachine.
Ze wilden nog altjjd de grootste zijn.
Het artistieke verhaal werd daardoor minder belangrijk, en op The Works komt dat misschien wel het duidelijkst tot uiting.
Maar de verhoudingen waren niet echt heel best.

De groep kwam weer met elkaar tot inkeer na Live Aid. Toen kwam het beetje bij beetje weer terug.

Was ELO's Time daar ook niet opgenomen met Mack? Dezelfde tijd en klinkt ook fenomenaal!
Flash Gordon mag wat dit betreft ook wel even genoemd worden.

Dit is een van de platen waar ik bij deze marathon een beetje tegenop zag. Ik zie mezelf als een liefhebber van het vroege werk, maar het waren de hits van de jaren tachtig waar ik het eerst echt mee in aanraking kwam. Hoewel een I Want To Break Free me niet echt veel meer doet, hoor ik de vertrouwde magie wel degelijk in de meeste andere songs. Tear It Up vind ik eerder lawaaierig dan hard en valt zodoende ook wel iets tegen, maar de meeste andere songs zijn smullen geblazen. Radio Ga Ga blijft fenomenaal. Zo'n videoclip met beelden van Metropolis helpt daar natuurlijk ook bij. Het zijn bij deze beurt overigens wel de sfeervolle, melodieuze songs die het goed doen, zoals machines (Or Back To Humans) en Is This The World We Created. Hammer To Fall is hier ook beter dan op de greatest hits. Al met al een heel goed album die laat horen dat de eighties Queen nauwelijks onderdoet voor de krakers van de jaren zeventig.


Tussenstand:
1. Sheer Heart Attack
2. A Night At The Opera
3. News Of The World
4. Queen II
5. Queen
6. The Works
7. A Day At The Races
8. Hot Space
9. Jazz
10. The Game

Ook voor mij was het songmateriaal van The Works (de hits dan) het eerste waar ik mee in aanraking kwam. Radio Ga Ga inclusief videoclip was magisch te noemen. Hetzelfde geldt voor I Want To Break Free, al doet het me nu pijn als ik op wikipedia lees hoe dit nummer in Rio De Janeiro zorgde voor stenengooiers en dat men in de VS wederom niet zo gesteld is op 'vrijheid' als men altijd beweerde. De hele stijl van mannen in vrouwenkleding was in Engeland in ieder geval al langer gemeengoed, dus vanuit daar kan ik het begrijpen (en nog steeds genieten van de clip).

De minder bekendere songs hebben ook enkele pareltjes ertussen. Machines (Or Back To Humans) en Is This The World We Created...? zijn beiden prachtige songs en ook het rockende Tear It Up kan mijn goedkeuring prima verdragen. Slechts Man On A Prowl (nooit zo'n fan van rock n' roll) doet het minder, maar dat is alsnog geen slechte eindstand voor een album dat bij een hoop mensen verre van favoriet te noemen is.

Tussenstand:
1. Queen II
2. A Night At The Opera
3. Queen
4. Sheer Heart Attack
5. News Of The World
6. A Day At The Races
7. The Works
8. Jazz
9. The Game
10. Hot Space