David Bowie - Low (1977)

Ik heb het gevoel dat altijd als ik een plaat koop ik de versie krijg waar geen bonustracks bijzitten.. Ben erg benieuwd naar die drie nummers.

Komt omdat de laatste versies, de originele LP's volgen. Je moet de Ryko discs sparen. Daar ben ik nu ook mee bezig aangezien in de Bowie remasters nou compleet heb.

Some are en All Saints zijn zeker de moeite waard, van de remix van Sound & Vision ben ik niet zo kapot.

Die andere 2 blijven ook niet echt hangen.

Minder spannend dan Heroes (vanwege het ontbreken van Robert Fripp), maar nog steeds errug goed. Fijne, vervreemdende productie. Voor de wat etherische tracks op kant B ben ik niet altijd in de stemming. Die doen overigens erg denken aan wat Dead Can Dance 10 jaar later zou maken.

ben me sinds een tijd terug in bowie gaan verdiepen en
bij mijn eerste luisterbeurt moest ik erg aan dit album wennen.
(ik ben begonnen met hunky dory en ziggy stardust)
maar het is een favorietje geworden.
tot nu toe voor mij de beste van bowie durf ik wel te zeggen...
Vooral: speed of life, sound and vision, warszawa en Subterraneans zijn prachtige nummers!
verder is gewoon het hele instrumentale gedeelte heerlijk om naar te luisteren. dit vind ik ook bij "heroes", maar low is toch wat beter.
ik heb er een nieuw idool bij gevonden! 5*

Goed zo!
Ik vind ook de instrumentale nummers op dit album beter dan de instrumentale songs op Heroes. Mijn absolute favoriet op dit album is Always crashing in the same car. Ik zou bijna in mijn auto stappen en...
Maar laat ik dat mijn 37-jarige klassieker maar niet aandoen.

In 1976 zat David Bowie aan de grond. Zijn reis naar Amerika had hem een destructieve cocaïneverslaving opgeleverd, hij worstelde met zijn privéleven en hij ging zichzelf steeds meer vereenzelvigen met zijn alter ego "The Thin White Duke". De lijkbleke en uitgemergelde Bowie raakte na zijn trans-Atlantisch avontuur steeds meer gefascineerd door Krautrock en verhuisde naar Berlijn samen met vriend Iggy Pop, alwaar hij trachtte af te rekenen met zijn demonen. Tegen de achtergrond van de verdeelde stad leverde dit de voornaamste inspiratiebron voor Bowie's meest ambitieuze project tot dusver: de Berlijn-trilogie.
Het eerste en meest bejubelde album van de trilogie, Low, bevat hoogst persoonlijke en in existentialisme gedoopte teksten die perfect tot hun recht komen in combinatie met de kille sound die het album kenmerkt.

De plaat opent met het instrumentale Speed Of Life dat een levenslustige riff combineert met onheilspellende synths. De luisteraar maakt kennis met de sound die Bowie heel het album lang zal aanhouden.

Breaking Glass beweegt zich al veel bijtender voort. Met elke drumslag breekt het glas wat meer, de snerende gitaar van - ik geloof - Carlos Alomar voegt de "cool" toe aan de song, en de stem van David verheft het nummer tot één van de vele hoogtepunten op het album. De bijtende vocale uitval in de bridge bezorgt me steeds weer kippevel. Hiermee hebben we ook meteen het meest rockende nummer op dit album gehad.

Moving on, met What In The World, een gedachte die tijdens mijn eerste luisterbeurt ook bij mij opdook bij het horen van die eerste noten van het nummer. Bleepjes en beepjes, in combinatie met jammerende gitaren en dan plotseling weer die synths die opduiken op de achtergrond. Zo anders dan wat Bowie voordien had gedaan. Maar: alles is tot in de puntjes uitgewerkt, op geen enkel moment voelt het alsof er iets ontbreekt of overbodig is. En wat vooral vreemd is: het nummer bevat zó veel, en duurt slechts ruim 2 minuten. Hoe doet ie het toch..

Sound & Vision, de single. Een deuntje dat misschien vlak lijkt, maar veel meer te bieden heeft dan je eerst zou vermoeden. De tekst herbergt de meest deprimerende gedachten, en dat contrasteert dan weer perfect met het semi-melancholische, semi-vrolijke gitaarrifje. Opnieuw een meesterwerk van amper 3 minuten.

Het volgende nummer is groots. Adembenemend, ontwapenend en meeslepend zijn de kernwoorden voor Always Crashing In The Same Car. De kilte die hier wordt neergezet had meteen moeten overlopen in A New Career In A New Town, maar hier maakt Bowie misschien het enige "foutje" op de hele plaat. Be My Wife is best een lekker nummer, maar doorbreekt een beetje de opbouw van het album - vind ik. Maar soit, dat mag zeker de pret niet bederven.

A New Career is dan de overschakeling naar het ambiente deel van de plaat, waarbij David en Brian Eno zich volledig laten gaan op de synths. Ik neem aan dat ze voornamelijk de sfeer die heerst in de stad wilden uitdrukken, en daar zijn ze zeer goed in geslaagd. De duistere straten, lugubere cafés, Bahnhof Zoo en de kilte van de muur, je ziet het allemaal zo voor je, alsof je er zelf bij was.
Afsluiter Subterraneans laat je achter met een koud en vochtig gevoel op je huid. Het is alsof de zon weer opkomt na een hele nacht stappen. De straten voelen koud aan, je hebt een vreemde smaak in je mond, je gaat op zoek naar de vroegste trein naar huis. Alles is stil, maar alles is onaangenaam. Je voelt je gewoon niet gemakkelijk in je vel. Zonder twijfel het meest sfeervolle en nostalgische nummer op het hele album, de perfecte afsluiter van de perfecte plaat. Ach... Low...

DAMES EN HEREN MET VERSTAND VAN MUZIEK!

Hoort mij aan:

Ik ben al geruime tijd Joy Division aan het luisteren en omdat vooral Unknown Pleasures zo veel beter is dan de hedendaagse 'alternative' laten we maar zeggen, ben ik op zoek gegaan naar de dingen die vooraf gingen aan Joy Division. Ik hoorde al snel namen als Iggy Pop en David Bowie.

Ik ben nu onder de indruk van The Idiot en dit geniale album: Low. Ik hoor bijvoorbeeld in A New Career In A New Town zo Bloc Party, al dan niet Coldplay, en Subterraneans is ook zo'n voorbeeld. Sound and Vision is een klassieker.

Ik wil graag weten wat hier (Low) aan vooraf ging. Ik hoorde mensen Kraftwerk zeggen, maar ik ken Kraftwerk al sinds mijn jeugd, dus tussen David Bowie en kraftwerk zit voor mij een muzikaal gat laten we maar zeggen.

Weten jullie misschien albums die deze zelfde sfeer en genialiteit delen als Low en bijvoorbeeld Unknown Pleasures? Ik stel het gebruik van synthesizers altijd erg op prijs dus ook dat is een van mijn 'criteria'. Kan iemand mij aan een nieuwe verslaving helpen?

DANKUWEL!

Met name The Velvet Underground waren een inspiratiebron voor zowel Bowie, Iggy en ook zeker Joy Division.. dus het lijkt me dat je daar achteraan moet gaan! Voor iets met dezelfde stijl als Bowie, maar misschien wat meer pre-Joy Division zou ik Magazine eens checken, hun eerste en vooral hun tweede plaat (Secondhand Daylight) zijn van uitzonderlijk niveau, én met synths!

Blijkbaar is deze plaat in Frankrijk opgenomen en alleen in Berlijn afgemixt.

Kraftwerk ten tijde van Autobahn en eerder?
Want die moet je hebben.

Verder zeker eens luisteren naar Neu!, Tangerine Dream, King Crimson en Roxy Music.

In die laatste twee bands zaten ook respectievelijk Robert Fripp en Brian Eno. (Fripp doet op dit album niet mee, maar wel op opvolger Heroes.)

Uiteraard kun je ook eens naar de vroege albums van Eno luisteren, zoals Here Come The Warm Jets.

Van King Crimson zou je eens naar Lizard kunnen luisteren en van Roxy Music hun eerste titelloze plaat, die ook wel Roxy Music '72 wordt genoemd.

Geen voorloper, maar tijdgenoot is het album Real Life van Magazine, dat je wellicht ook zou kunnen bevallen. Zeker een keer luisteren.

Bedankt voor de snelle reacties!

@orbit: Ik heb The Velvet Underground's eerste album geluisterd, die maakte indruk. Sunday Morning,Heroin en European Song zijn echt bijzondere nummers. Magazine klinkt sfeervol, die moet ik nog een keer luisteren om echt te leren kennen denk ik. Bedankt!

@dj maus: Brian Eno was ik al achteraan gegaan, maar ik had alleen zijn Ambient reeks gevonden. Here Come The Warm Jets is erg leuk. Goeie tip.

Zonder twijfel Bowie's beste Berlijn-album. Misschien wel zijn beste?
Check deze uitgebreide analyse van Low eens. Ben het er erg mee eens.

Nu heb ik het album al ruim een maand, en begin de ware schoonheid ervan te ontdekken.

De eerste nummers vind ik eerlijk gezegd echt minder. Ik denk wel dat een hoop mensen het met mij eens zijn dat deze nummers ook van een heel ander niveau zijn dan het stuk van het album vanaf A New Career.... Uitzondering tussen deze 5 is Sound and Vision, wat een klassieker is dat!

Maar zoals ik zei: vanaf A New Career In A New Town neemt het album een andere wending, en je wordt van het ene geniale stuk naar het andere gesleept. Hoogtepunten als Weeping Wal (helemaal van David Bowie zelf, Philip Glass was onder de indruk!), en Warszwa (wat een atmosfeer!) maken dit Low tot een echt meesterwerk.

Ik moet mijn Top 10 herzien!

Eerlijk gezegd vind ik het eerste gedeelte beter. Prachtige popnummers die klinken als fragmenten, waardoor je steeds wordt achter gelaten met een gevoel van: IK WIL MEER!

Low is voor mij een album met een dubbel gevoel; de eerste helft vink ik best wel lekker , maar de tweede helft (instrumentale synth-werk) is aan mij niet besteed.
Het is een experimenteel album en wat dat betreft zeker geslaagd en ik vind het toch wel de beste van zijn Berlijnse periode.

Dit album verrast mij 30 jaar na dato. Kende het niet behalve natuurlijk het veel genoemde Sound and Vision.
Kant A (Want ik heb alleen de plaat) verloopt in een wat chaotisch sfeertje en er schijnt heel wat te gebeuren in die 20 minuten. Zo was ik eerst in de war of ik nou kant A of B had opgezet en dacht dat het B was omdat Warszawa ruim 6 minuten duurde....bleek het Speed of life te zijn die bijna 3 minuten duurde....HUH

Zit ie daar gewoon de tijd te besodemieteren zeg.

Kant B brengt mij ook weer geheel iets wat ik niet had verwacht. In feite zijn dit 2 mini albumpjes in een. Waarbij kant A langer duurt doordat er zoveel gebeurt in zo korte tijd en kant B lang uitgesponnen lijkt door de opbouw en spanningsboog.

Prachtig hoor en respect als je dat voor mekaar krijgt, met de juiste mensen om je heen. (Eno)
Kant B brengt mij ook bij Vangelis waar ik de afgelopen dagen cd's van geluisterd heb uit dezelfde periode. Zo zie je maar weer dat verschillende mensen, met een andere achtergrond in een zelfde tijdsbeeld de Muze op bezoek krijgen. Dit album is een kennismaking met Bowie die zijn demomen onder controle lijkt te hebben gekregen.

En toch blijf ik Heroes een heel pak beter, urgenter, doordachter vinden dan deze op sommige momenten gewoon wat vrijblijvende plaat.

Beide platen zijn experimenteel en hun tijd ver vooruit, maar het experiment is op Heroes nu eenmaal een stuk beter geslaagd.

Het schijnt volgens sommigen een briljante plaat te zijn; toch nog maar eens beluisteren, al werkt 'mijn smaak' een beetje tegen, enfin.

Ik vraag me af of jij de b-kant wel gaat trekken, dat lijkt me gezien je smaak niet echt jouw ding. Maar misschien vergis ik me. Ik denk dat je Ziggy Stardust of Aladdin Sane meer zou kunnen waarderen.

Ik ga het gewoon nog eens proberen Herman, maar qua smaak heb je wel wat gelijk; doet verder niets af aan de 'objectieve' status van Low en die is goed.

Eigenlijk het enige album van Bowie wat ik tot nu toe wel leuk vind, heeft hij albums waar hij nog meer electronica in gebruikt?

Try ''Heroes''.

Dat lijkt me het meest logische antwoord, alhoewel je 1. Outside ook nog wel kan proberen. Maar die is wel wat zwaarder.

Buitengewoon! Dit is compleet hors de catégorie! Waarschijnlijk het minst gekende album van Bowie, en een van de ondergewaardeerde. Elke échte muziekliefhebber moet dit album staan hebben. Een 5!

Dat valt wel mee denk ik . Jouw lovende woorden zijn wel terecht. Onlangs eindelijk de film 'Control' eens bekeken, waar een fragment gekleurd wordt door het onnavolgbaar mooie Warszawa.

Hoewel ik nog steeds de volledige discographie van Bowie niet kunnen beluisteren heb, vermoed ik dat Low samen met Heroes tot mijn ultieme Bowie favorieten behoort. Moeilijk te zeggen welke van de twee ik beter vind; de fijnzinnige pop van de Low A-kant bevalt me iets meer dan Joe The Lion & Co ( al heb je daar dan weer het monsternummer 'Heroes' ). Anderzijds vind ik de B-kant van Heroes misschien nog iets gerrafineerder.

Aan mensen die bekend zijn met het solo werk van Eno; kan een adorant van de Bowie/Eno periode ook iets aanvangen met het solowerk van Brian Eno? Of is een volledig album met nummers als Warszawa en Moss Garden een utopie?

Daarom staat ie hier ook in de top 250.

Niet helemaal een Utopie, ik raad je aan zijn eerdere werken als Ambient 1 (Music For Airports) te luisteren, en eigenlijk zijn hele Ambient reeks. Hij is tenslotte de uitvinder van het genre. Het klinkt natuurlijk niet precies als de ambient interludes uit Heroes en Low, het is wat minder rock/pop muziek wat dat betreft. Wel heel rustgevend en sfeervol.

Toch blijft de combinatie Bowie/Eno ongeevenaard op de Berlein trilogie, ik vind ze daar beiden het sterkts.

En ik zie dat dit album al zijn weg heeft gebaand naar de 2e positie in je topt 10! Voor je het weet is dit je absolute favoriet, Lost Highway .
Inderdaad, dat is ook mijn voornaamste kritiek op Heroes: die eerste helft weet niet te raken aan de subtiele melodieën en ijzige sfeer van de eerste helft van Low (een nummer gelijk Always crashing in the same car is toch van een ander niveau dan Joe the Lion of Sons of the silent age). En die tweede helft, tja.. die is inderdaad vergelijkbaar met het tweede deel van Low. Maar waar de ambiente stukken op Heroes eerder een mysterieuze, Arabische sfeer uitademen, geven ze je hier meer een koud gevoel. De harde realiteit van het gebroken Berlijn dringt hier zo goed door.. Schitterend gewoonweg.