David Bowie - Low (1977)
mijn stem
1061 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock / Electronic
Label: RCA Victor
-
Speed of Life (2:46)
-
Breaking Glass (1:51)
-
What in the World (2:23)
-
Sound and Vision (3:03)
-
Always Crashing in the Same Car (3:29)
-
Be My Wife (2:55)
-
A New Career in a New Town (2:51)
-
Warszawa (6:20)
-
Art Decade (3:43)
-
Weeping Wall (3:26)
-
Subterraneans (5:39)
-
Some Are * (3:16)
-
All Saints * (3:38)
-
Sound and Vision [Remix Version] * (4:41)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur:
38:26
(50:01)
- nummer 71 in de top 250
0
Robertus
geplaatst: 16 december 2015, 19:28 uur
De eerste keer dat ik Low hoorde was niet via vinyl, ook niet CD. Het was zo'n goeie oude, analoge reel-to-reel tape van mijn vader, opgenomen vanaf vinyl in 1977. Voor het eerst beluisterd in 1998, ik was toen 17 en mijn ouders lagen net in scheiding en ik maakte van de huiselijke chaos gebruik om me op te sluiten en heel veel muziek te luisteren.
Het was een kleinere spoel, afgespeeld op vrij hoge snelheid. Dan had je ongeveer 45 minuten per kant. De geluidskwaliteit was erg goed en als je hem omdraaide, kreeg je Pink Floyd's Animals!! Samengestelde tape van mijn vader dus, op kant A Low en kant B Animals (Pink Floyd). Beetje rare tijd die me ook voor een groot deel gevormd heeft, zowel muzikaal als persoonlijk. Helaas heeft mijn vader dat tapedeck ooit verkocht.....
Wat een herinnering.....(en een geluid, vooral bij Warszawa, waar je bijna bang van werd, alles begon gewoon te trillen en die VU meters op die recorder helemaal in het rood)
Inderdaad, buizen, setting doet ook heel veel bij die Berlijnse albums.
Het was een kleinere spoel, afgespeeld op vrij hoge snelheid. Dan had je ongeveer 45 minuten per kant. De geluidskwaliteit was erg goed en als je hem omdraaide, kreeg je Pink Floyd's Animals!! Samengestelde tape van mijn vader dus, op kant A Low en kant B Animals (Pink Floyd). Beetje rare tijd die me ook voor een groot deel gevormd heeft, zowel muzikaal als persoonlijk. Helaas heeft mijn vader dat tapedeck ooit verkocht.....
Wat een herinnering.....(en een geluid, vooral bij Warszawa, waar je bijna bang van werd, alles begon gewoon te trillen en die VU meters op die recorder helemaal in het rood)
Inderdaad, buizen, setting doet ook heel veel bij die Berlijnse albums.
0
geplaatst: 17 december 2015, 09:33 uur
De ervaring met muziek is ook vaak verbonden met een bepaalde tijd of gebeurtenissen in je leven.
0
Cured
geplaatst: 17 december 2015, 10:34 uur
Eigenlijk totaal niet mijn Bowie -tijdperk ofschoon ik zijn werk als invloed/kwaliteit hoog inschat. Ik heb ook niks met/van de Berlijn periode, behalve het nummer Heroes, dat dan ook totaal niet representatief is (sterke song ,mooie melodie, gitaarbijdragen van Fripp ...een '70 's 'favorite' van mij)
0
geplaatst: 30 december 2015, 23:30 uur
Bowie....Nooit gelukt om die man muzikaal compleet te omarmen. Te divers, te onnavolgbaar. Vind ik z'n Low/Heroes periode nog het beste op compositorisch gebied.
Sound and Vision vind ik dan 1 van z'n beste hits, maar liever hoor ik nog het kille ijs dat aan dit album hangt. Dat komt in de instrumentale slotstukken tot een verder hoogtepunt. Eno zag ook dat het goed was.
Sound and Vision vind ik dan 1 van z'n beste hits, maar liever hoor ik nog het kille ijs dat aan dit album hangt. Dat komt in de instrumentale slotstukken tot een verder hoogtepunt. Eno zag ook dat het goed was.
0
geplaatst: 7 januari 2016, 08:21 uur
De bonustracks Some Are en All Saints zijn eveneens erg sterk.
Met name die tweede is een klap in je gezicht. Zwaar ingezette synths die maar blijven pompen zowat 4 minuten.
Met name die tweede is een klap in je gezicht. Zwaar ingezette synths die maar blijven pompen zowat 4 minuten.
0
geplaatst: 12 januari 2016, 21:58 uur
Ook voor mij de beste Bowie en dat ligt hem toch vooral aan het ijzersterke instrumentale gedeelte met Warzawa als absoluut hoogtepunt.
0
geplaatst: 13 januari 2016, 07:21 uur
En voor mij daarnaast vermoedelijk de beste single van David Bowie ooit: Sound and Vision.
0
geplaatst: 14 januari 2016, 04:41 uur
sjoerd148 schreef:
De bonustracks Some Are en All Saints zijn eveneens erg sterk.
Met name die tweede is een klap in je gezicht. Zwaar ingezette synths die maar blijven pompen zowat 4 minuten.
De bonustracks Some Are en All Saints zijn eveneens erg sterk.
Met name die tweede is een klap in je gezicht. Zwaar ingezette synths die maar blijven pompen zowat 4 minuten.
Ja, die 2 nummers horen er absoluut bij.
Alleen hadden ze die remix van S+V eraf mogen laten.
0
UnknownPleasure
geplaatst: 16 januari 2016, 13:42 uur
vlak na zijn dood wilde ik vooral naar zijn eind jaren 60, begin 70 - platen luisteren, maar nu zo na haast een week ben ik toch aan Low toe... en ja dit is mijn favorriete Bowie album. Eerder was ik vooral fan van de B kant, maar da A kant groeit na haast 10 jaar nog steeds. Ongelooflijk
0
geplaatst: 17 januari 2016, 18:37 uur
Kun je de historische impact van dit album overschatten? Wat zou Japan, Simple minds, Duran duran, Joy Division en talloze andere bands anders hebben geklonken zonder dit album. Dit is toch wel 1 van de top 10-invloedrijke platen ooit. En ook nog kwalitatief hoogstaand en niet gedateerd. Waarom dan toch 4,5 sterren? Om toch de overtreffende trap van 'Station to station' duidelijk te kunnen maken. Dat album draaien blijft een hyper-intense (ik had een ander woord in gedachten maar die laat ik achterwege) ervaring van alfa tot omega. Dus Bowie wordt hier slachtoffer van de kwaliteitsstandaard die hij zelf had neergezet.
0
Robertus
geplaatst: 17 januari 2016, 20:43 uur
Low of Station To Station is echt kop of munt bij mij. Momenteel staan ze beide op 5 sterren. Aan Low heb ik iets meer herinneringen, maar Station is de plaat die ik nu vaker opzet..
Van kwaliteitsstandaard gesproken. "Heroes" is daar bij mij pas "slachtoffer" van geworden; die heeft "maar" 4,5. Altijd lastig om meesterwerken van één bepaalde artiest te vergelijken en zeker wanneer je niet alles zomaar klakkeloos de volle mep wilt geven. Zelfde met Hunky Dory versus Ziggy. Of Dark Side Of The Moon/Wish You Were Here/Animals/The Wall
Lodger is echter wel een duidelijke stap terug voor mij en is één van de weinige Bowie albums waar ik niet gek veel mee heb.
Van kwaliteitsstandaard gesproken. "Heroes" is daar bij mij pas "slachtoffer" van geworden; die heeft "maar" 4,5. Altijd lastig om meesterwerken van één bepaalde artiest te vergelijken en zeker wanneer je niet alles zomaar klakkeloos de volle mep wilt geven. Zelfde met Hunky Dory versus Ziggy. Of Dark Side Of The Moon/Wish You Were Here/Animals/The Wall
Lodger is echter wel een duidelijke stap terug voor mij en is één van de weinige Bowie albums waar ik niet gek veel mee heb.
0
geplaatst: 17 januari 2016, 22:12 uur
Dit album is vanaf warzawa zo ongeveer compleet instrumentaal! Warzawa is heerlijk onheilspellend. Heb deze net op youtube even beluisterd, maar vanaf warzawa vind ik de plaat compleet anders. De eerste nummers is echt meer pop muziek. Denk dat dit album mij goed zal geen bevallen als ik hem org op cd zou hebben.
Is station to station ook zoveel instrumentaal?
Is station to station ook zoveel instrumentaal?
0
geplaatst: 17 januari 2016, 22:30 uur
Nope, STS is 6 doorgaans lang uitgesponnen nummers (denk *), maar wijkt in sfeer niet gek veel af van Low.
Low, daar moet je de EMI-cd uit 1991 van hebben. Goedkoop te vinden op Ebay en 2 (semi)instrumentale nummers extra, beiden de moeite waard! Die 'vroegere' cd's zijn in de meeste gevallen bij Bowie aan te bevelen.
Een andere tip: De All Saints verzamelaar, vol met instrumentaal Bowie-moois!
Low, daar moet je de EMI-cd uit 1991 van hebben. Goedkoop te vinden op Ebay en 2 (semi)instrumentale nummers extra, beiden de moeite waard! Die 'vroegere' cd's zijn in de meeste gevallen bij Bowie aan te bevelen.
Een andere tip: De All Saints verzamelaar, vol met instrumentaal Bowie-moois!
0
Ziegler
geplaatst: 17 januari 2016, 22:40 uur
De sfeer van low is toch radicaal anders dan station to station. Ik zie weinig tot geen gelijkenis!
0
geplaatst: 18 januari 2016, 00:19 uur
Als je het verhaal achter die periode kent is Low een geheel logische opvolger van STS en je hoort in dat album al duidelijk krautrock-invloeden (titelnummer, Stay).
Ik zou Low ook nergens anders kunnen plaatsen dan na STS.
Ik zou Low ook nergens anders kunnen plaatsen dan na STS.
0
geplaatst: 18 januari 2016, 10:54 uur
kaztor schreef:
Als je het verhaal achter die periode kent is Low een geheel logische opvolger van STS en je hoort in dat album al duidelijk krautrock-invloeden (titelnummer, Stay).
Ik zou Low ook nergens anders kunnen plaatsen dan na STS.
Als je het verhaal achter die periode kent is Low een geheel logische opvolger van STS en je hoort in dat album al duidelijk krautrock-invloeden (titelnummer, Stay).
Ik zou Low ook nergens anders kunnen plaatsen dan na STS.
Biej ons zegg'n ze: achteraf kennie un koeh in de kontuh kiek'n.
In gewoon Nederlands: eenieder met leesvaardigheid kan nazoeken welke plaat Low in de chronologie (van de discografie) van Bowie heeft. Al het andere is bogwash, kullekoek of egopronkerij (batspraat).
Er is een weg van de geboorte naar de dood - en in de tussentijd leven we "on borrowed time". Ik had helemaal geen zin om me in wat voor Bowie-discussie me dan ook te mengen - my memory serves me well.
De suggestie dat dit album in de lijn der verwachting lag na Station to Station - bij Bowie mag je alleen de albums met hun volledige naam noemen - is absurd. Bowie was een meester in het doorbreken van verwachtingen; het was altijd de vraag waarmee hij zou komen in de mid-70s: expect the unexpected.
Wie opent nou - in vredesnaam - in live-optreden in Ahoy met het serene Warszaw, staand achter een synth, gehuld in een korte kimono? Dat was Bowie.
Steden als Amsterdam, Berlijn, Dublin, Parijs, Rome, Wenen zijn vervuld met geschiedenis - je moet moeite doen om die niet te zien en te voelen. Young Americans heeft een US context, Low een Duitse (Berlijn), Station to Station een egocentrische, hedonistische (en ja, dat is redelijk internationaal).
0
geplaatst: 18 januari 2016, 11:11 uur
Bowie is qua variatie wel wat vergelijkbaar met pink floyd volgens mij, qua instrumentaal lange stukken maken en de tijd daarvoor nemen ook volgens mij, net als een duistere sfeer creeren zoals pink floyd dat ook altijd goed kon. Dan is deze eigenlijk de dark side of the moon geworden in bowie,s discografie. Sorry voor het vergelijk, ken pink floyd door en door en moet bowie nog leren kennen, en moet toch ergens een houvast hebben.
0
geplaatst: 18 januari 2016, 12:21 uur
Mjuman schreef:
Biej ons zegg'n ze: achteraf kennie un koeh in de kontuh kiek'n.
In gewoon Nederlands: eenieder met leesvaardigheid kan nazoeken welke plaat Low in de chronologie (van de discografie) van Bowie heeft. Al het andere is bogwash, kullekoek of egopronkerij (batspraat).
Er is een weg van de geboorte naar de dood - en in de tussentijd leven we "on borrowed time". Ik had helemaal geen zin om me in wat voor Bowie-discussie me dan ook te mengen - my memory serves me well.
De suggestie dat dit album in de lijn der verwachting lag na Station to Station - bij Bowie mag je alleen de albums met hun volledige naam noemen - is absurd. Bowie was een meester in het doorbreken van verwachtingen; het was altijd de vraag waarmee hij zou komen in de mid-70s: expect the unexpected.
Wie opent nou - in vredesnaam - in live-optreden in Ahoy met het serene Warszaw, staand achter een synth, gehuld in een korte kimono? Dat was Bowie.
Steden als Amsterdam, Berlijn, Dublin, Parijs, Rome, Wenen zijn vervuld met geschiedenis - je moet moeite doen om die niet te zien en te voelen. Young Americans heeft een US context, Low een Duitse (Berlijn), Station to Station een egocentrische, hedonistische (en ja, dat is redelijk internationaal).
(quote)
Biej ons zegg'n ze: achteraf kennie un koeh in de kontuh kiek'n.
In gewoon Nederlands: eenieder met leesvaardigheid kan nazoeken welke plaat Low in de chronologie (van de discografie) van Bowie heeft. Al het andere is bogwash, kullekoek of egopronkerij (batspraat).
Er is een weg van de geboorte naar de dood - en in de tussentijd leven we "on borrowed time". Ik had helemaal geen zin om me in wat voor Bowie-discussie me dan ook te mengen - my memory serves me well.
De suggestie dat dit album in de lijn der verwachting lag na Station to Station - bij Bowie mag je alleen de albums met hun volledige naam noemen - is absurd. Bowie was een meester in het doorbreken van verwachtingen; het was altijd de vraag waarmee hij zou komen in de mid-70s: expect the unexpected.
Wie opent nou - in vredesnaam - in live-optreden in Ahoy met het serene Warszaw, staand achter een synth, gehuld in een korte kimono? Dat was Bowie.
Steden als Amsterdam, Berlijn, Dublin, Parijs, Rome, Wenen zijn vervuld met geschiedenis - je moet moeite doen om die niet te zien en te voelen. Young Americans heeft een US context, Low een Duitse (Berlijn), Station to Station een egocentrische, hedonistische (en ja, dat is redelijk internationaal).
Natuurlijk was Bowie onberekenbaar bezig, dat neemt niet weg dat men z'n albums naderhand in een perspectief kunt plaatsen. Daar is weinig lulkoek aan. Ook Bowie zelf haalde Low aan als een logisch vervolg op STS (ik mag van mezelf wel afkortingen gebruiken, niks mis mee).
0
geplaatst: 18 januari 2016, 12:32 uur
kaztor schreef:
Natuurlijk was Bowie onberekenbaar bezig, dat neemt niet weg dat men z'n albums naderhand in een perspectief kunt plaatsen. Daar is weinig lulkoek aan. Ook Bowie zelf haalde Low aan als een logisch vervolg op STS (ik mag van mezelf wel afkortingen gebruiken, niks mis mee).
Natuurlijk was Bowie onberekenbaar bezig, dat neemt niet weg dat men z'n albums naderhand in een perspectief kunt plaatsen. Daar is weinig lulkoek aan. Ook Bowie zelf haalde Low aan als een logisch vervolg op STS (ik mag van mezelf wel afkortingen gebruiken, niks mis mee).
Dat is het typische argument van de koe-in-de-kont kijker. Muziek is net zoals literatuur: diachroon - wordt jaren na publicatie nog gedraaid/gelezen en gewaardeerd - én synchroon (verbonden aan een bepaalde tijd).
En wat een artiest zelf van zijn werk vindt, is wellicht aardig als fait divers dan wel publicabel factum, maar niet erg relevant. De kritiek en het publiek bepaalt hoe het album wordt gezien en dat is maar goed ook, de artiest ontbeert zelf volledig de esthetische afstand van zijn zielekind - of wou je beweren dat je artiesten nooit hebt horen beweren dat het laatste album het beste is? Verklaring: omdat ie daar het laatst mee bezig is geweest - a.k.a. selective distorsion.
Als je om practische redenen alleen kunt beschikken over het diachrone perspectief (het achterafperspectief) moet je niet dat als het enige willen zien. Ik vind afkortingen vrij onleesbaar in deze context en weinig respectvol.
0
geplaatst: 18 januari 2016, 12:45 uur
Mjuman schreef:
Ik vind afkortingen vrij onleesbaar
Ik vind afkortingen vrij onleesbaar
Sommige complete zinnen zijn toch ook echt onleesbaar hoor
0
geplaatst: 18 januari 2016, 12:52 uur
Ik wil je wel bijles geven en dan mats ik je met een speciaal tarief. Beginnen we met zinsontleding en vervolgens connotaties, collocaties en stijlfiguren.
0
Ziegler
geplaatst: 18 januari 2016, 12:52 uur
kaztor
Ook achteraf bezien zie ik geen natuurlijke gang van Young Americans (YA) naar Station to Station (STS) en Low (L). Je kan hooguit zeggen dat STS en YA redelijk in de soul/crooner hoek zaten, maar L is totaal wat anders. Er is geen logische of naruurlijke gang van STS naar L. De band is totaal anders. Andere producer. Andere Bowie. Andere studio. Ander geluid. Liedjes met een heel andere structuur/opzet. Het verband is er gewoon niet. Ik begrijp niet hoe jij dit wel ziet.
Ook achteraf bezien zie ik geen natuurlijke gang van Young Americans (YA) naar Station to Station (STS) en Low (L). Je kan hooguit zeggen dat STS en YA redelijk in de soul/crooner hoek zaten, maar L is totaal wat anders. Er is geen logische of naruurlijke gang van STS naar L. De band is totaal anders. Andere producer. Andere Bowie. Andere studio. Ander geluid. Liedjes met een heel andere structuur/opzet. Het verband is er gewoon niet. Ik begrijp niet hoe jij dit wel ziet.
0
geplaatst: 18 januari 2016, 13:00 uur
Maar mag ik van de bowie fans hier als pink floyd liefhebber deze zien als bowie zijn dark side of the moon?
0
Ziegler
geplaatst: 18 januari 2016, 13:29 uur
Van mij niet . . . .
Hoezo? Je bedoelt dat DSOTM een soort creatief hoogtepunt van de band is? En of Low dat ook is? Dat laatste is het geval. Het eerste weet ik niet. Ik heb het niet zo op PF.
Hoezo? Je bedoelt dat DSOTM een soort creatief hoogtepunt van de band is? En of Low dat ook is? Dat laatste is het geval. Het eerste weet ik niet. Ik heb het niet zo op PF.
0
geplaatst: 18 januari 2016, 13:39 uur
Yup zowel creatief als commerciel zijn hoogtepunt dat bedoel ik eigenlijk.
Ziggy stardust is bowie zijn enige album die hoger in de top 250 staat. Maar deze staat een stuk hoger weer dan station to station, terwijl die een veel hogere waardering weer heeft.
Ziggy stardust is bowie zijn enige album die hoger in de top 250 staat. Maar deze staat een stuk hoger weer dan station to station, terwijl die een veel hogere waardering weer heeft.
0
Ziegler
geplaatst: 18 januari 2016, 14:16 uur
Ik kan me voorstellen dat mensen twijfelen tussen Station to Station en deze. Persoonlijk vind ik deze creatiever en autenthieker (mede door Eno). Energieker. Lekkere korte nummers (op kant A dan). Station to Station is ook een dijk van een album.
Ziggy vind ik echt minder. Ik begrijp dat het een hit was, maar Ziggy is vooral catchy. Een album met hitpotentie. Ziggy is Purple Rain (Prince), Station tot Station en Low zijn meer Sign o the times.
Ziggy vind ik echt minder. Ik begrijp dat het een hit was, maar Ziggy is vooral catchy. Een album met hitpotentie. Ziggy is Purple Rain (Prince), Station tot Station en Low zijn meer Sign o the times.
0
geplaatst: 18 januari 2016, 14:26 uur
Ziegler schreef:
Ziggy vind ik echt minder. Ik begrijp dat het een hit was, maar Ziggy is vooral catchy. Een album met hitpotentie. Ziggy is Purple Rain (Prince), Station tot Station en Low zijn meer Sign o the times.
Ziggy vind ik echt minder. Ik begrijp dat het een hit was, maar Ziggy is vooral catchy. Een album met hitpotentie. Ziggy is Purple Rain (Prince), Station tot Station en Low zijn meer Sign o the times.
A Dark Side of the Time?
* denotes required fields.