David Bowie - Low (1977)

Het is duidelijk dat je, evenals op Heroes, de instrumentale delen van dit album minder pruimt dan de songs. Maar dat is volgens mij jouw probleem en niet van het album.

To prune or not to prune that is the question. Zou ie het wel 'prunen' dat had ie dat probleem niet, omdat ie dan die tweede kant niet draaide (pruning = snoeien).

Dat is natuurlijk zeker zo.

Niet te ingewikkeld doen. Voor Lennon is dat het probleem van het album. Als je muziek niet fantastisch vindt, ligt dat tenslotte niet aan de persoon die het luistert. Anders zou er een zwart/wit definitie zijn van wat goed is en wat niet en die is er niet.

Als je van een goed gemaakt album delen niet mooi vindt, dan heeft dat toch met de smaak van de betreffende luisteraar te maken?

Een laatste relativerende opmerking. Er is een 2cd van Bowie instrumentals genaamd All Saints (2001). Wat mij bij het beluisteren ervan opvalt is dat de composities van Low en Heroes veel minder spannend klinken buiten de context van de originele albums. Daarop vormen ze een zorgvuldig geproduceerd contrapunt. Ze versterken zo de kern van de voorafgaande songs en kleuren de sfeer. Los van genoemde albums zweven ze maar wat rond. Jammer is ook dat net die composities behoorlijk zijn afgekloven door documentaire-makers op zoek naar muzikaal behang.

Na het lezen van de bovenstaande discussie moest ik mezelf eens verzuchten. De hele sfeer van een verscheurde stad als berlijn hoor je terug in de A en B kant van dit album. Het culturele, bruizende van west-berlijn en het bedrukkende, depressieve van oost-berlijn. Ik kan overigens wel snappen waarom die overgang sommigen irriteert, maar voor mij is het juist het mooiste moment van dit album. Warszawa hakt er echt in doordat je net de A-kant achter de kiezen hebt.

Warszawa is briliant. Een ongelofelijke impact heeft het.
Prachtig uitgewerkt.

Pagina wat opgeschoond van slowchat en off-topic berichten.

Detached. Één van de mooiste Engelse woorden om het gevoel van dit album uit te drukken, voor zover dat al mogelijk is.

Kant A is impliciet op de meest mooie manier. De instrumental Speed Of Life trapt af en zuigt je meteen het Low-gevoel in. Wat is nu dat Low-gevoel? Net zoals ik op dit moment, niet uit je woorden kunnen komen. Dat lukte Bowie hier ook moeilijk, getuige de vele instrumentale tracks. En waar al lyrics in voorkomen zijn ze low-key en detached. En uitgedund tot de essentie van een onderbuikgevoel.

Ook muzikaal en productioneel lijken de verhoudingen een beetje scheef, objectief bezien dan. Ik ken geen enkel album (buiten misschien Seventeen Seconds van The Cure) met zo'n overduidelijk geprononceerde en herkenbare snare-drum sound bijvoorbeeld. Al bij de eerste slag van Speed Of Life hoor je het al: Dit is Low! Mokerslagen of koekblikken? U zegt het maar, ik weet het niet.

Op Breaking Glass doet Bowie's stem zijn intrede. "Baby, I've been breaking glass in your room again. See.........." En de vette synths geven vanuit het niets een dik antwoord. Na ongeveer anderhalve minuut is de boodschap duidelijk en draait Visconti de fader iets te snel dicht. Kans op reflectie is er niet, want drummer Dennis Davis kan niet wachten om met wederom een paar genadeslagen op zijn koektrommel What In The World in te leiden.

What In The World is een prettig rommeltje. Als ik mijn ogen dicht doe zie ik een sterk vermagerde Bowie (net aan het afkicken van zijn coke- en melkdieet, man wat moet dat een gevecht zijn geweest......) die wel gewoon netjes zijn tekst inzingt, maar ontdaan van elke emotie of wat voor poespas dan ook. Meer een soort sprechgesang. Ondertussen dartelt er nog een ander magere, druggy ADHD'er om hem heen die vanwege zijn overbeweeglijkheid het maar niet voor elkaar krijgt continu recht in de mic te zingen. Inderdaad, ik bedoel Iggy Pop. Ondertussen zit Brian Eno ergens in een hoekje te frutsen met zijn nieuwste synth- en andere plopgeluidjes en Dennis Davis blijft dappere pogingen ondernemen zijn koektrommelvellen open te slaan. Visconti achter de mengtafel kreeg volgens mij bijna een zenuwinzinking, arme man. Geweldig nummer!

TIjd voor Sound & Vision, letterlijk en figuurlijk. Dat is nog steeds één van all time favorite Bowie songs, met een glansrol voor meestergitarist Carlos Alomar. En even tijd om te ademen...

Always Crashing In The Same Car en Be My Wife zijn ook toptracks en de ijzersterke kant A wordt glorieus afgesloten met de instrumental A New Career In A New Town.

Stiekem zou ik wel eens benieuwd zijn hoe ik dit album had beleefd als ik toen ook had geleefd
en Bowies repertoire gewoon chronologisch had gevolgd. Kortom: Hoe zou ik gereageerd hebben na het omdraaien van de plaat???? Ik kan me namelijk goed voorstellen dat de B-kant van Low mensen destijds aangezet zou kunnen hebben tot het katapulteren van plaat door raam.

Warszawa. Ik kan letterlijk tot tranen geroerd worden door deze compositie. Het komt zo genadeloos binnen en vult de hele ruimte en doet je adem stokken. Mag gerust op mijn begrafenis gedraaid worden, weet alleen niet of de nabestaanden dat trekken....Misschien wel als Sound & Vision er direct achteraan komt. Zo, dat is ook weer geregeld dan.

Art Decade en Weeping Wall zijn Bowie-uitvindingen waar Brian Eno eigenlijk, behalve wat productiewerk niet zoveel mee van doen heeft. In zijn eentje bij elkaar gespeeld schets Bowie hier een goed Warszawa-light sfeertje. Nou ja, "light", het blijft nog steeds opvallend naargeestig en met ambient of new age heeft dit eigenlijk niet veel van doen. Daarvoor klinkt het toch wat te dwingend. Na Warszawa gaat het er bij mij in elk geval in als koek; de beklemmende sfeer en mijn aandacht worden vakkundig vastgehouden.

Subterraneans profiteert dan weer van Bowies sax-spel en stem. De sax maakt het nummer prachtig af. Het album bloedt wel dood. Normaal zou ik voor dit soort technische details de neiging hebben er een half sterretje af te halen. Maar hier doe ik dat niet. Low heeft me lang geleden diep geraakt en doet dat nog steeds.

Het 1e gedeelte van Low is Bowie's meest pure ooit lijkt het wel.
Een soort garagerock vibe hier en daar. Blikkerig, smerig en straight.
Het lijkt een soort therapie waar hij zich vooral af wilt reageren tegen de voorgaande jaren die hem fame maar tevens een hoop persoonlijke shit bracht.
Ik kan mij dan ook heel goed vinden in Robertus zijn stukje.
Het vervreemde van het 2e gedeelte is heel andere koek.
Een nog altijd indrukwekkend huzarenstukje.
Volkomen contra het 1e gedeelte.
Dat maakte Bowie. Hij durfde en deed het gewoon.

Dit juweel nog maar eens in het holst van de ochtend beluisterd. Als mensen en dieren nog slapen en de wereld later langzaam ontwaakt. Nog weer later wordt het licht en komt het leven op gang.
De stille nacht/vroege ochtend is een ideaal moment om je helemaal over te geven aan dit album.
Graag eerst kant B beluisteren en daarna kant A. Zo had Bowie de composities en nummers ook moeten rangschikken, maar dat had het publiek misschien niet getrokken.
Diep respect voor hoe Bowie gewoon zijn gang ging in het creëren van mooie muziek, wars van trends en juist (achteraf) trendsettend. Een kunstenaar, experimenterend dus.
Van het nummer Warszawa ben ik helemaal ondersteboven. Ben in Berlijn geweest, meermalen en ken ook het oude Joegoslavie en ben dol op die beklemmende grauwe grijze industriële sfeer, en ook op die enorme 'communistische' gebouwen. Maar reken maar dat in dergelijke samenlevingen de jeugd thuis wel feestjes vierde. Hadden ze daar toen maar meer westerse muziek. Maar dit terzijde.
Je wordt de grote grauwe grijze stad in getrokken, bijna alsof je met de metro rijdt. Je voelt dat het buiten mistig is op straat, mensen hebben de luiken dicht voor de ramen. En op het eind van kant B zijn daar dan de koperen blazertjes in het bizarre Subterraneans, voor wat warmte en hoop.
Prachtig album.
Recensie met sterrenwaardering volgt nog, t.z.t.
Wat voegt erover schrijven toe? Het plaatst nog eerder iets tussen jou en de artiest/de muziek. Gewoon beluisteren.

Ik hoor er toch wel erg veel Eno in hoor, weet niet wat eerder was.

Brian Eno - Energy Fools The Magician - YouTube

Low was released ferbruari 77
Before and after science van Eno december 77

Low was eerder.

Low en Heroes zijn zelfs uitgebracht voor Before and After Science.

Overigens zegt de wiki pagina van dat Eno album, dat hij er wel 2 jaar aan heeft gewerkt (noot 2).
Maar goed zoals gezegd waren Eno en Bowie close en beïnvloeden zij natuurlijk elkaar.
Eno deed ook al wat langer die instrumentale dingetjes.

@ titan57nl: Ik denk wel dat je met enige aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid kan zeggen dat Bowie en Eno elkaar sterk beïnvloedden. Een soort kruisbestuiving. Wel heb ik ook veel materiaal van Eno in huis. Energy Fools The Magician. komt uit 1977, maar in 1975 had Eno het album Another Green World, waarop hij eigenlijk voor het eerst met die sound kwam. Dat was dus twee jaar eerder dan Bowie. Overigens zet ik Eno solo niet zo vaak meer op; naar mijn mening floreert zijn sound het best wanneer hij samenwerkt met grote performers/artiesten.

@ buizen: Ik ben ook in Berlijn geweest, maar dat was lang na de val van de muur. Ik denk dat het Berlijn van toen en van nu twee compleet verschillende werelden zijn. In elk geval merkte ik niets van die grauwe sfeer van vroeger. Ben nota bene ook nog naar de Hauptstrasse 155 in Schönberg gegaan, om het gebouw aan te raken waar Iggy en Bowie verbleven. Was wel een beetje een anticlimax. Niks museum of zo, volgens mij zat er een tandarts gevestigd of zo...Wel gaaf dat jij dat toen hebt kunnen voelen.

Bowie was trouwens niet alleen door Eno beïnvloed. Op Station To Station (titelsong) hoor je eigenlijk voor het eerst ook zijn fascinatie voor Krautrock en Kraftwerk.

Rake opmerking, buizen. Ik merk ook dat naarmate een bepaald werk me echt emotioneel grijpt, het schrijven erover lastiger wordt. Deze "recensie" ging me wat dat betreft ook wat minder makkelijk af dan gewoonlijk. Maar uiteindelijk kom ik toch in die flow en dan ben ik niet meer te stoppen....

Voor mij is schrijven gedachten op papier zetten. En ik denk erg veel, dat is mijn kracht en zwakte tegelijkertijd. Gelukkig ben ik wel in staat dat denken te stoppen op het moment dat ik kunst ervaar. Maar als het dan achter de rug is, dan wil wel even analyseren wat er zojuist gebeurd is...

Een kunstwerk als Low behoeft eigenlijk geen schrijven, je erin onderdompelen en ervaren staat nog steeds voorop. Maar ja, als je dat extreem doortrekt dan zou MuMe ook geen bestaansrecht hebben....

Precies, Robertus, iets als jouw laatste zin wou ik nog toevoegen aanvankelijk.
Het is juist zo leuk met anderen over muziek te lullen, dat is het bestaansrecht van MuMe, en moet vooral zo blijven.
Maar soms weet je ook niet wat je moet schrijven puur over de muziek want het is persoonlijke beleving. Maar toch leuk om te lezen, andermans interpretaties - maar totaal persoonlijk.
En wat ik moet schrijven bij een zevende album van Hanoi Rocks, nummer voor nummer bij langs en per nummer wat vertellen over stijl, drive, etc.? Is bij Hanoi Rocks niet echt interessant. Motorhead idem dito.
Bij Bowie-albums zijn de besprekingen overigens wel interessant, ook de context met andere albums etc. maar ik moet soms wel lachen om de meest waanzinnige 'duidingen'. En soms raak je onder de indruk van een recensie.

Twee Groninger kameraden lopen elke avond rond zonsondergang lang het spoor en genieten van hoe de avond voelt, de buitenlucht, het uitzicht over het weidse en de langzaam ondergaande zon. Zwijgzaam. Ze zeggen geen woord en lopen zo iedere avond alleen maar hun wandeling. Elke avond.
Op een dag zegt de ene kameraad dat een vriend van 'm hoorde van hun wandelingen en graag eens mee zou lopen. 's avonds lopen er drie mannen langs het spoor door het hoogland. Zwijgzaam. Ze genieten. Op de terugweg staan ze weer eens even stil om te kijken naar de prachtig zonsondergang.
"Prachtig! die ondergaande zon!" zegt de man die die avond mee liep.
De volgende ochtend belden de twee kameraden elkaar en het kwam ook op die vriend die mee liep.
"Wat vond je er van?" vraagt de een.
"Hij lult teveel" zei de ander, en ze besloten die vriend niet meer mee te laten wandelen.

Als we het over schrijven hebben, dan vind ik juist de A-kant van Low moeilijker onder woorden te brengen, omdat het op het eerste gezicht allemaal wel redelijk conventioneel klinkt, maar schuurt langs alle kanten; er zitten een hoop elementen die net niet "kloppen" (bv. Sound & Vision lijkt te beginnen als een conventioneel pop-singletje, maar het duurt zo lang voordat de zang erin komt) en het is heel moeilijk het gevoel te beschrijven.

Je zou verwachten dat gezien de achtergrond (het afkicken van de coke) het allemaal loodzwaar zou moeten zijn, maar dat is het ook niet. Eerder een beetje apathisch. Dat zie je ook goed in de clip van Be My Wife. Die uitdrukking van Bowie: Lacht hij nou of huilt hij?? of beiden. Maar vergeet niet dat hij uit de mime-hoek komt en zijn portie theater ook wel kent....

Be My Wife - David Bowie - YouTube

Op kant B wordt het duidelijk: Dat is dus wel degelijk loodzwaar en best expliciet.

Dit heb ik toch een paar keer moeten opzetten. Ik denk dat we zijn aangekomen in een ontoegankelijkere Bowie-periode. De albums Heroes, Lodger en Scary Monsters volgen uiteraard ook nog en zijn allen ook getint met een experimenteel kantje.

Low lijkt het beste album van Bowie te worden maar ik zit nog niet in de helft van zijn repertoire dus ik kan ook fout zijn. Dit gezegd zijnde is het niet mijn favoriete plaat. Van al de topplaten die Bowie nu geleverd heeft zal Low waarschijnlijk de laatste zijn die ik nog eens voor plezier wil opzetten. Neen, dit is echt een plaat die je in zijn geheel moet beluisteren als je er in de stemming voor bent. En meestal zijn dit ook de beste bij artiesten.

Het album is onderverdeeld in twee duidelijke helften. De eerste helft bestaat uit een instrumentaal openingsnummer en afsluiter. Daartussen hebben we telkens korte en sterke liedjes met een lekker hoog NES gehalte (sorry kan het niet anders verwoorden). Ze zijn poppy , doen je zin krijgen om los te gaan en hebben ook lekkere riffs. En alweer is de rock hier anders op deze plaat. Het is melancholischer (ik denk nu aan Always Crashing The Same Car).

Het opent meteen in your face met Speed Of Life. Als je het nummer Sound And Vision kent, herken je meteen de techniek die Bowie hanteert in dit nummer. Ik vind het een heerlijke opening. De gitaar klinkt lekker en de synths ertussen maken je klaar voor de rest van het album. Breaking Glass rockt dan weer zeurend verder en we horen Bowie voor de eerste keer zingen. Ik vind het wel straf dat zo`n kort nummer toch een machtige impact maakt.

Dan gooien we alles overboord met de Tetris/Atari song What In The World. Dit is zo ongestructureerd dat het leuk wordt. Sound And Vision kent iedereen. Was dit nummer trouwens een hit? Begrijp me niet verkeerd, het is een van mijn favoriete Bowie songs maar het voelt eigenlijk fout om een kort nummer te knippen uit dit album en op een andere CD te zetten. Voordat ik Low beluisterde had ik hier nooit problemen mee, maar nu lijkt het echt op een soort van abortus.
Always Crashing In The Same Car is het rustige nummer op de eerste helft en het is waanzinnig mooi. Samen met Sound And Vision een favoriet op de eerste kant.
Be My Wife is dan weer vrolijk en toch onheilspellend tegelijk. Ach ik vind het alweer een heerlijk nummertje. Het slotnummer is een prettig instrumentaal nummertje.

Maar dan komt het. Bowie presenteert ons vier atmosferische nummers zonder echte lyrics. Op de koop toe zijn deze langer als de voorgaande nummers. Dat is enorm gedurfd van de beste man. En weet je wat? Die nummers zijn half zo slecht nog niet. Warszawa en Subterraneans springen er voor mij uit omdat ze allebei episch klinken. Het eerste nummer wil ik echt eens ervaren tijdens het kijken naar een landschap met een drankje en een sigaretje. En dan die stemmen naar het einde toe, ik kreeg er kippenvel van. Het eindnummer heeft dat constante gevoel van druk door de synth toetsen die steeds zwaar slaan. Ook hier zijn de stemmen prachtig en dan wordt er tussendoor nog eens gespeeld op de saxofoon. Subliem!

Art Decade en Weeping Wall zijn ook niet slecht maar het is een goede zet om ze in het midden te zetten. Art Decade is een leuk vervolg op Warszawa en Weeping Wall , ook al totaal anders klinkend, zorgt voor een opstapje naar het eindnummer.

Low is fascinerend. Langs de ene kant zo mysterieus, langs de andere kant zo energiek. En toch voel je doorheen heel de plaat de moeilijke periode van Bowie. Eigenlijk is de tweede kant de mooiste maar de eerste kant zet ik vaker op. Als een artiest dit kan doen met mij, dan verdient hij niets dan lof. Low krijgt van mij een 4,5*. Eventueel in de toekomst met verhoging.

Hopelijk kan het vervolg me op dezelfde manier raken. Heroes heb ik trouwens al een paar keer opgezet maar vind ik NOG moeilijker te doorgronden. Ben benieuwd!

Misschien helpt het doorgronden van Bowie's Berlijnse periode als je zijn voorbeelden hiervoor opzoekt, en dat lag duidelijk (direct en indirect) in de Krautrock - een zeer experimentele muzikale genre uit vooral de eerste helft van de jaren '70. Eno die medeproducer was, was hier ook een groot fan ervan. De bedoeling was zelfs dat Michael Rother (gitaar/synthesizer) van de band Neu! (maar ook Harmonia) ook zou meespelen, maar door een rare rol van de label RCA (die bang was voor een flop van Bowie's nieuwe richting) werd de laatste af geserveerd met de boodschap dat Bowie 'geen interesse meer' zou hebben om met hem op te nemen. Dit in de ijdele hoop dat het Krautrock geëxperimenteer mogelijk zou afnemen op Bowie's komende album.

Belangrijke invloeden die ik in zijn Berlijnse platen terughoor, zijn naast Neu! die van Harmonia, Cluster, Kraftwerk en La Düsseldorf. Zoek deze bands maar eens op op YouTube.

Bedankt Zal ik zeker doen !

Sanderzzz, mooi stukje! Mooi dat jij ook deze ervaring hebt ondergaan. Als je het werk van Bowie chronologisch (omgekeerd, naar ik meen?) terugluistert, dan staat je ook nog een hoop te wachten, maar uiteraard nooit hetzelfde...

Leuke tip ook: Luister eens Trans Europa Express (of de Engelse versie Trans Europe Express) van Kraftwerk en Low van Bowie achter elkaar. Eventueel nog aangevuld met Animals van Pink Floyd. En natuurlijk Heroes van Bowie. Dan heb je het zeldzaam goede muziekjaar 1977 in een notendop, met alles erop en eraan....de invloeden, het tijdsbeeld, de ongekende creativiteit.

Voor mij allemaal Desert Island Discs.

Wat bedoel je met omgekeerd? Ik luister het van Space Oddity tot Blackstar dus ik heb de beste jaren van de man bijna achter de rug (alhoewel er in 90 tot nu ook goede albums van hem zijn, heb ik al meer beluisterd).

Animals van Pink Floyd ken ik. Meesterwerk , niets aan toe te voegen en ben momenteel naar The Man-Machine aan het luisteren (We Are The Robots tumdumdum)

Wat betreft Heroes ... het komt wel snor. Vind het drieluik van Oosterse tracks zeer coherent en prachtig om naar te luisteren

Bedoel je niet The Man-Machine?

haha wou het net veranderen

Sneller zijn hé jongen

Hier tekent zich meteen al het enorme geluk af van de bezitters van de vinylversie van Low.
Kant A en kant B. Omdraaien. Zo beleef je het album nog beter.

Of met 'oortjes in' vanaf MP3 tijdens een lange nachtelijke treinreis, naar en door Berlijn bijvoorbeeld, met steeds veranderende landschappen of uitzichten op stadswijken, dat is ook een mooie ambiance om dit album te luisteren.
Tijdstip en omgevingsomstandigheden zijn toch wel van vitaal belang bij het luisteren naar een album als dit. Beste is om dit album ook toen in 1977, of desnoods in 1979/1980 ook al heel bewust te hebben geluisterd, maar dat is niet iedereen gegeven. Het nu in 2015 voor het eerst opzetten, en dan ook nog net met de Bowie-tentoonstelling, is different.

Waarom zou je (meteen al beginnen met) willen 'doorgronden'? Geef je er gewoon aan over.