Big Star - #1 Record (1972)

Deze opmerking heeft juist alles te maken met persoonlijke smaak
Anders hadden we nu allemaal Nr1 record op 1 staan

Ah, spuit 11 moet ook nog wat zeggen.
Ben er in mijn latere post toch al anders op ingegaan, of lees je alleen wat je wil lezen?

Bovendien ik heb dit album op 9 staan in mijn top-10, dus klopt je post van geen kant........

oei , mijn excuses. ik dacht even dat we op een volwassen forum zaten
spuit 11?

Deze band kende ik voordien enkel van het nummer Thirteen en vanwege zanger Alex Chilton, bekend van Box Tops (hit: the Letter).
Dit album wordt door een selecte groep erg gewaardeerd. Baanbrekend of meesterwerk is wat te hoog gegrepen maar ik vind het een prima album zonder meer met 12 degelijke tot sterke nummers, afwisselend met zowel akoestische songs tot steviger rockwerk. Wat mij opvalt is dat Alex Chiltons stem minder hees klinkt en dat het album stilistisch in de jaren '60 thuis hoort met invloeden van bv. the Beatles en the Byrds. Dat is volgens mij de reden waarom het album destijds tussen de plooien viel. Anno 1972 waren rockpers en -publiek in de ban van prog-, glam- en hardrock en sommige singer-songwriters (Neil Young). Niettemin een tijdloos album dat inderdaad meer erkenning verdient.

Beetje late reactie (ik meld 't zelf maar vast voordat iemand mij ook spuit 11 gaat noemen...)

Kunnen we daar geen topic van maken? De kleinste Calimero-platen, of zo. Staat Big Star tenminste ook een keer op 1, waar ze natuurlijk thuis horen!!

Oh ja. Ben het wel met Snakeskin en Music4Ever eens dat dit Big Star toch wel van een ander kaliber is dan de lijst eendagsvliegen die ik voorbij heb zien komen. Beetje jammer dus van die name dropping hieronder, met name Stijn en Herman.

Dat calimero-gedrag word ook wel een beetje gevoed door de publiciteit rond deze band, zoals Music4Ever aangeeft. Als er al publiciteit is (...) gaat het er meestal over dat dit Big Star een van de best bewaarde geheimen in de popmuziek is en als voorbeeld dient hoe mis management een muziek carrière om zeep kan helpen.

Maar eigenlijk zit ik alleen maar weer te herhalen wat al vele malen gezegd is. Hou op met lezen en ga het maar weer eens luisteren, zou ik zeggen!

Ja, en omdat jij het van een ander kaliber vind gelden alle andere gevallen meteen niet meer. Beetje jammer van die nietszeggende opmerking dus...

Waarom plaatsen jullie nou nooit eens iets over de muziek in plaats van het altijd maar weer op de kwaliteit en de onbekendheid te gooien. Luc doet het een paar posts terug, maar voor het vorige muziek-inhoudelijke bericht (van Stijn in februari) moet je alweer pagina's terug.

Dat geen hond ze kent en dat dat verschrikkelijk is weten we nu wel, een enthousiast stukje over de muziek zelf zou nu wel eens aardig zijn. Wat is bv. jullie favoriete nummer van dit album en waarom? Dat is nu iets waar ik wel nieuwsgierig naar ben.

@herman
dergelijke "kritiek" past eigenlijk meer bij Disintegration van The Cure. Want dat gaat al heel lang nergens over en is bovendien een matige plaat.

@ Herman. Zelfs de tot voor kort volstrekte leek Luc, laat niet onvermeld dat het album meer erkenning verdient. Wat is dat toch hardnekkig, he? Ik ga binnenkort mijn best doen te verwoorden wat dat toch is wat de muziek van Big Star zo goed maakt, beloofd.

@ Stijn. Omdat IK het van een ander kaliber vind? Dan mis je de essentie van waar het bij Big Star om gaat!! Ik (en Snakeskin en Music4Ever en 158 anderen) niet alleen, maar (ik herhaal 't maar weer eens) vele popjournalisten kunnen het niveau van de albums niet rijmen met de mislukte carrière van Big Star. Dat is nou juist het fascinerende aan deze band. Dat zo'n goede muziek zo onbekend was. Daar kun je wel tabak van hebben, maar daar gaat het nou eenmaal om bij dit bandje. Voor (de meeste van ) die andere gevallen die jullie opsommen gaat datt inderdaad niet op.

@ Luc. Big Star platen waren, door gepruts van het Soul-label waar ze bij zaten, gewoon nergens verkrijgbaar. Heeft echt helemaal niks met de muziek te maken.

Ik ben nu deze plaat aan het beluisteren, maar ik ben niet zo enorm onder de indruk. Ik vind het tot nu toe best een aardige melodische rockplaat met een prima zanger, maar zo goed als de laatste platen van de beatles, nee dat niet. The India Song is wel een heel mooi nummer.

Dat vind jij een matige plaat en ik zelf ook (al bevalt het me steeds beter), maar daar staan toch ook een hele hoop inhoudelijke posts en reviews). Bij een volgende luisterbeurt van #1 Record zal ik trouwens ook een poging wagen mijn gevoelens bij deze plaat goed onder woorden te brengen. Daar heb ik mezelf onderhand wel toe verplicht.

Wat je hier zegt is eigenlijk helemaal niets waard en legitimeert ook niets. Je kan er bovendien tegenover zetten dat Big Star helemaal niet vernieuwend was, en enkele van die andere bands hebben juist pionierswerk verricht.

Je grijpt nu het aantal stemmers aan om een punt te maken, terwijl je ze eerst nog aangreep om Big Star in de slachtofferrol te duwen. Het is het één of 't ander. Sowieso kun je niet zomaar zeggen dat die 158 anderen er ook allemaal zo over denken. Zeker niet als de stem lager is dan 4*.

Big Star is vanwege het tijdloze karakter van haar muziek door de jaren heen op gezette tijden in de pers gekomen waarbij de strekking geweest is dat het hoge, ook wel met Beatles vergeleken, niveau van de platen zo weinig aftrek heeft gevonden bij het grote publiek, wat gemakkelijk gekund had. In de kern draait het om twee dingen: de plaat is van hoog niveau, maar de bekendbeid bij het (grote) publiek nihil en dat werkt bevreemdend. Vernieuwend? hoe vernieuwend is Neil Young?

Big Star wordt gezien als het eerste alternatieve powerpop bandje dat later door vele alternatieve powerpop bandjes als grote inspiratiebron werd en wordt genoemd. Geen baanbrekende vernieuwers of pioniers (wie heeft dat gezegd?), maar wel zo'n beetje het startpunt van een hele stroming die bands als REM, The Replacements, Teenage Fanclub, Posies etc. heeft opgeleverd, om maar een paar zeer duidelijk schatplichtige groepen te noemen.

Vergeet die 161 Stijn, inmiddels 162 (dank u, iedere stem is er een... ) ik schat je hoog genoeg in om mijn punt te begrijpen dat IK niet verzonnen heb waar de band bekend om staat.

Geen dank

Natuurlijk, begrijp ik het punt. Je brengt het echter als een onherroepelijk feit, en verbind conclusies aan het aantal stemmen die niet kloppen.

Verder, jij hebt de stelling niet verzonnen, maar anderen wel. Omdat een aantal journalisten dat zeggen (en weer van elkaar overnemen) betekent dat niet dat iedereen daar als schapen achteraan moet lopen en zelf geen vergelijkbare voorbeelden meer kan vinden. Een journalist doet op dit vlak ook maar gewoon empirisch onderzoek.
----

Verder is het hier niet de plaats naar om over Neil Young te gaan babbelen. Hij heeft een hele mooie artiestenpagina waar ik ook te vinden ben.

ik blijf mij er toch over verbazen hoe ondergewaardeerd dit album is!

en velen met ons.

Gaan we weer!

so what !. Het kleeft aan deze plaat zoals de witte kleur aan het gelijknamige Beatles album

Het kleeft eerder aan de fans heb ik de indruk.

Ik heb verder m'n zegje gedaan. Ik denk dat ik de plaat maar uit m'n updates haal.

Sorry hoor, maar als je met zoveel stemmen al ondergewaardeerd bent kun je bezig blijven op de site. Daarmee zit 'ie echt wel bij de 5% best bestemde albums van de site en dan ook nog met een hoog gemiddelde.

Ik heb alleen in mijn top 10 al 3 platen staan die daar (lang) niet aan komen en plusminus 200 albums met een vergelijkbaar gemiddelde, maar minder stemmen. Moet ik ook bij al die platen dergelijke berichtjes gaan plaatsen dan?

Je zal als band maar zulke fans hebben, dan krijg je vanzelf wel een minderwaardigheidscomplex (dixit dhr. Slayer).

Mijn opechte excuses

Ik snap wel wat ze bedoelen eigenlijk. Deze plaat is kwalitatief zo ontzettend sterk, daarnaast staan er zoveel nummers op waarvan ik denk: dat moeten in de jaren '70 toch instant hits geworden zijn? Sterker nog, ik heb mijn ouders allemaal nummers laten horen, zo van 'dit moeten jullie toch kennen, dit móet toch haast wel een hitje geweest zijn?' Niet dus. Dat had het wel verdient als je het mij vraagt.

Tja, herman

Om het even duidelijk te maken : voor mij is dit een goede plaat, zeer goed zelfs! beatlesniveau? dat hangt af van de persoonlijke beleving bij een plaat. iedereen heeft zo wel zijn groepen en platen die van levensbelang waren of een hele grote indruk achterlieten op de luisteraar zelf of ondergewaardeerd zijn in hun ogen zoals eerdere berichten van andere users duidelijk maken. Als andere die groepen dan gewoon neerhalen door te zeggen dat dit niet hetzelfde niveau zou zijn of zelfs gwn niet mocht uitgebracht worden is een stapje te ver. doet meer denken aan een fanboy zijn dan echt op een open manier te kunnen discusieeren over een plaat ( een heel goede plaat zoals ik al zei ) Ik denk dat de overgebleven heren van Big star echt niet zitten te wachten op het moment dat iedereen ze plots even goed of beter als de beatles gaat vinden. het feit dat we anno 2011 nog over een plaat uit 1972 praten vind ik al schitterend want in dit tijdperk worden we constant met nieuwe groepjes en platen bekogeld die zogezegd nu al legendarisch en vernieuwend zijn. Als we in 2051 nog over die platen discusieeren zoals vandaag over #1 Record mogen ze van geluk spreken.

En om het nog even over de muziek zelf te hebben die klint jaren na datum nog altijd even goed en fris als toen ze voor het eerst werd uitgebracht wat ook veel zegt over de kwaliteit. de favorieten hier blijven thirteen en When my baby's beside me! schitterend gitaarspel ook in die 2 nummers

Bedoel je nu Tony die Stijn's en mijn favorieten af serveerde als eendagsvliegen of deze plaat?

Ik draaide dit album vanavond weer eens en deze keer viel me de country-snit op die in sommige nummers zit. Ik snap de emotie wel van de mensen die dit underrated vinden: het heeft echt die typische late 60s/70s sound die je in veel muziek die wel enorm bekend is geworden terughoort en een paar nummers hadden niet misstaan in de top 2000 die ik nu luister. Anderszijds hoort het nog steeds bij de 15 best bestemde albums uit 1972 op deze site, dus echt onbekend kun je het ook niet noemen. Vandaar dat ik er soms moe van word als daar weer eens over doorgedramd wordt (ik kan sowieso slecht tegen gedram, sorry daarvoor). In mijn optiek is het glas liever halfvol dan halfleeg...

De laatste paar nummers vind ik dan weer minder, iets te druk met die akoestische gitaar naar mijn mening. Alhoewel het laatste liedje wel weer een schitterend miniatuurtje is, dat me wel wat doet denken aan die vier jongelui uit Liverpool...

Waar ik een tijdje geleden mijn stem nog verlaagd heb naar 3,0*, is deze plaat nu weer op de goede weg bij mij. Wie weet schroef ik het gemiddelde nog eens wat verder op.

ik bedoel idd de favorieten van jou en stijn. had er zelf ook nog ergens een paar voorbeelden van tussen gepost en was echt een beetje geirriteerd door die opmerking van Tony. hoe kunnen liefhebbers van 1 bepaalde groep nu plots andere minder gekende muziek uit die tijd en later minderwaardig vinden omdat dit naar hun mening hun favoriete groep niet overstijgt. Vond het een beetje praten met oogkleppen op