David Bowie - Let's Dance (1983)

Ik vind het album Let' s Dance zo slecht nog niet. Juist de belangrijkste singles van dit album, Let' s Dance en China Girl, vind ik het minst interessant. Verder kent het album een heel zomerse sfeer en vind ik nummers als Cat People, de cover Criminal World en Without You, prachtig. Het "probleem" destijds was meer het nieuwe imago van Bowie dan de nummers. Bowie was mainstream geworden.

De originele versie van Cat People vind ik stukken beter dan de versie die ze op LP hebben gezet.

leuke cd met vele hits zoals let's dance, china girl en modern love

Deze maar weer eens gedraaid. Het was een van mijn eerste Bowie's, maar ben er nooit echt fan van geweest. Doe mij ook maar het jaren '70 werk, zoals zovelen...

Maar eigenlijk is het toch wel een puike popplaat zonder al te veel pretenties. De eerste drie nummers zijn geweldig en ook Ricochet en Catpeople zijn goed (al vind ik de originele versie van laatstgenoemde nog beter) en dan heb je al 5 van de 8 nummers gehad. Punten verliezen doet dit album op Without You, Criminal World en het matige Shake It. Nummers die me eigenlijk helemaal niets doen.

Nu eens zien hoe lang het duurt voordat ik me aan Tonight durf te wagen.

Let's Dance doet mij altijd terug verlangen naar de zomer van ''83'' .

Blijft een heerlijke song .

Ik heb dan ook totaal geen moeite met dit album.
Let's Dance heeft een geweldig intro, en zelfs de versie van China Girl is niet verkeerd.
Al is die van Iggy Pop beter.

Inderdaad; een groot zomer gevoel.
Mede ook dankzij de clip van China Girl.
Ja die met dat gekronkel op het strand, vanwege de jeukende zandkorreltjes.

Ik baseer mijn mening op het totaal plaatje en dat vind ik niet bijster .
Het stort op een gegeven moment als een kaarthuis inelkaar .

China Girl en in mindere mate Modern Love vind ik naast natuurlijk de titeltrack boeiende stukken . Cat People gaat nog wel , maar met het restand kon en kan ik weinig aanvangen . Bowie's ideeen raken mij verder niet zo hier en dat zou voorlopig wel zo blijven . Afgezien van wat aardige singles , kunnen zijn albums uit de jaren 80 mij niet boeien . Maar daar sta ik niet alleen in . Ik ga me eens richten op de Berlijn jaren . Die moet ik nog gaan ontdekken . Low , Heroes , Lodger .... die dus .

Dan staat je nog heel wat te wachten!!! Veel plezier met je ontdekkingsreis!

Dank je wel ! Ik weet dat ( ook dankzij MM) dat dit een sterke periode van Bowie moet zijn geweest . Station To Station ken ik dan wel en dat is een parel . Bowie rules in de 70er jaren .

Aardige plaat van Bowie, maar ook niet meer wat mij betreft. Frank Boeijen heeft goed geluisterd naar China Girl/Criminal World voor zijn nummer Doe Iets.
Geproduceerd door Nile Rodgers,veel gevraagd iemand begin 80's( en met gitaarwerk van Stevie Ray Vaughan, gezien door Bowie tijdens de Montreux festivals). De minste nummers vind ik Without You en Shake It (lijkt iets op Let's Dance qua ritme en akkoorden, maar wel zwak).

Ik vind China Girl in de versie van Bowie vocaal gezien erg sterk, maar ik vind dat Oriëntaalse riedeltje er doorheen gooien wel wat te gemakkelijk effectbejag. Bowie is hier qua stem heel goed, maar ja, de liedjes blijven wel wat achter. Heel relevant is het allemaal gewoon niet en dat is best jammer.

Destijds mijn 1ste bewuste kennismaking met Bowie door de hit Let's Dance en de broeierige videoclip. Representatief voor zijn staat van dienst was het niet echt...getuige zijn oeuvre tot dan toe, dat eigenlijk over de gehele linie eentje is om je vingers bij af te likken.
Maar dit album heeft door de samenwerking met Nile Rodgers en Stevie Ray Vaughn op gitaar, wel een eigen geluid, m.n. de gitaar neemt een belangrijke rol in.
Naast Let's Dance, dat hier een prima uitgebreide versie kent, was er ook nog de up tempo van Modern Love en de samenwerking met Iggy Pop bij China Girl, wat blijkbaar al een nummer was van uit de jaren zeventig...maar goed dat was destijds in 1983 ook nog niet zo lang geleden. Without You heeft wel wat weg van de sfeer van Wild is the Wind.
Kant B, kent met Richochet en Cat People ook nog wel onderhoudende nummers en zo onwillekeurig moet ik daarbij ook wat denken aan de hakketak van Bloc Party, die m.i. ook wel wat schatplichtig zullen zijn aan Bowie.
In zijn geheel nog een goede plaat, maar minder verrassend als eerder werk, dat ik daarna zo ben gaan waarderen.

Bowie speelt de superster. Bowie wil je zorgeloos laten dansen. Let's Dance kent iets afstandelijks. Waar in zijn voorgaande werk altijd de mentaal fragiele persoonlijkheid was te ontdekken presenteert hij hier zijn glamoureuze karakter, David staat op een podium en zingt ontspannen een aantal popliedjes. Modern Love over de strijd tussen mens en god, China Girl dat nergens aan heroïne of Iggy Pop doet denken en het zonnige Without You. Toch is zijn handreiking naar de mainstream tot in de puntjes verzorgt en komt hij er ook mee weg. Later zou David Bowie met enige hoofdschudden terugkijken op zijn muziek uit de jaren tachtig. Niettemin, paste ook deze rol Bowie als gegoten.

Waarom is men over het algemeen zo negatief over Let’s Dance.
Ik hoor hier juist een frisse herboren David Bowie.
Verslavingsdrang overwonnen.
Weer zin om te feesten.
Dit keer met een glaasje Sinas.
Omdat hij de BOB is.
Voetjes van de vloer.
Bewegen maar.

Een swingend eindproduct.
Wilde jaren achter zich gelaten.
Grijs aan het worden bij de slapen.
Geen onnodige camouflage.
Laat de rimpels zichtbaar.
Trots op de bereikte leeftijd.
Geef toe.
Qua uiterlijk heeft hij er nog niet zo goed er uit gezien.
De junk is een gentlemen geworden.
Dat straalt Let’s Dance uit.

Opnieuw vlinders in de buik bij Modern Love.
Omdat deze gevoelens het lichaam weer kunnen bereiken.
Weg is het gepantserde schild.
Waar de coke zich achter verschool.
Als een vluchtende veldheer.

Natuurlijk is de versie van China Girl minder dan die van Iggy Pop.
Gezongen vanuit een andere invalshoek.
De verboden clip.
Zichtbaar jeukende zandkorrels in een naakte bilnaad.
Bowie die er wel pap van lust.
Eindelijk weer aan het genieten van het leven.
Via geoorloofde natuurlijke genotsmiddelen.

Muzikaal zijn de volgende jaren dan minder bijzonder.
Duidelijk is dat hij het rustiger aan doet.
Ontbreken van drugs zal er invloed op hebben.
Het witte poeder wekte rusteloosheid op.
Genoeg energie om in de studio rond te hangen.
Terwijl het lichaam gesloopt werd.
Tijd nodig om te herstellen.

Hoe ironisch is het dan dat hij juist nu bleef scoren.
Stadions bleef vullen.
Ondanks een ongemotiveerde indruk.
18 augustus 1990 was ik er getuige van.
Zangpartijen zingen; vervolgens zittend een volgende Marlboro.
Geen contact met het publiek.
Voorprogramma Kim Wilde die alles goed maakte.
Die wilde namelijk wel.
Deed haar naam eer aan.

Waarom iedereen zo negatief hier over is?
Omdat dit nogal afsteekt na het geweldige Scary Monsters.

China Girl versie van Iggy Pop beter?
Haha wist niet dat je ook nog humor had.

Persoonlijk vind ik dit nog een alleraardigst album van Bowie maar hij
heeft zoveel betere gemaakt!

Van Scary Monsters vind ik vooral Ashes to Ashes meesterlijk.
De rest komt daar niet bij in de buurt.

Inderdaad. Ik vind deze ook een stuk beter dan Scary Monsters eigenlijk. Vind die plaat behoorlijk overschat.

Dat is hij zeker; al vind ik Ashes to Ashes het beste nummer wat Bowie gemaakt heeft.

Idd een geweldig nummer en ook ik vind dat het beste nummer van die plaat.
Maar goed, wat mij betreft is deze plaat een stuk gladder dan Scary Monsters en
de nummers vind ik gewoon minder interessant.

Waar zijn eigelijk al die mensen die deze plaat en/of singels gekocht hebben. Stemmen die niet? Weten die niets van music meter? Is dit hun enige bowie plaat? Bowie vulde opeens voetbal stadions. Daarvoor de ahoy? Als muziek/ bowie liefhebber vind ik deze best te pruimen. Pop muziek so what ook pop muziek kan kwaliteit hebben why not? Anders dan ander bowie werk? Zeker maar komt dat niet vaker bij hem voor? Vaak is het bij hem toch gewoon afwachten met welke stijl hij nu weer op de proppen komt. Nu kwam hij met een goede pop plaat. En natuurlijk verglijk je zijn nieuw werk met zijn ouder werk. De een vind dit de ander weer juist dat goed. De meeste? bowie liefhebbers vinden zijn jaren 70 spul het beste andere weer juist niet? Ik vind het juist bij bowie moeilijk om te zeggen wat is zijn beste werk en dan heb ik het niet over 2/3 nummers van een lp/cd. Het wisselt nogal bij mij. Ik neem aan dat ik daar niet de enigste in ben?! Wat me wel opvalt is dat bijna niemand het over het sublieme guitaarwerk heeft van een ene stevie ray vaughan r.i.p 3.5 pingels voor deze bowie

Ik was dertien toen let's dance uitwam en het was mijn eerste bowieplaat. Er is toen een wereld opengegaan voor mij. En nee, het is zeker niet Bowie's beste maar na bijna 30 jaar staat de plaat nog altijd als een huis. Ijzersterke productie, schitterend gitaarwerk en wat een ritmesectie. Het is opvallend dat alle liveversies van let's dance nadien zelden het origineel benaderden, omdat geen enkele rimesectie waar bowie de baan mee opging de strakke sound van het origineel konden benaderen, met uitzondering van Gail Ann Dorsey en Sterling Campbel tijdens de reality-tour. het blift hoedanook een zeer berlangrijke plaat in Bowie's oevre.

Draaide net 'Let's Dance' (in een live versie weliswaar) begon mijn dochtertje (bijna drie) te dansen. Terwijl het toch al de vijftiende track was (BBC Radio Theatre Live CD) en we tot die tijd druk met Duplo-paardjes in de weer waren. Heeft Bowie toch de juiste snaar weten te raken met dansbare muziek en mijn dochtertje een uitstekend ontwikkeld gevoel (of verstaat al probleemloos Engels). Iedereen blij.

[huis-tuin-en-keuken modus uit]

Qua sfeer staat deze plaat haaks op het grootste deel van zijn jaren zeventig repertoire. Wat zette hij zich zelf in de markt met Let's dance, die voorafgaand aan het gelijknamige album de kar in gang moest trekken. 1983 was toch vooral het jaar van Bowie en dat was geen geringe prestatie voor dit matige album. De zonnige, kleurrijke clip was wel de voorbode van een lange mooie zomer, waarin hij met zijn band ons land aandeed voor een concert in de Kuip onder de noemer Serious Moonlight tour en met in haar gelederen Stevie Ray Vaughn.

Het begint er steeds meer op te lijken dat dit mijn favoriete Bowie album aan het worden is.
Het straalt een heerlijk gevoel van positivisme en vrolijkheid uit.
Ook heb ik de indruk dat er genoeg tijd en energie in gestopt is.
Gelikt is het zeker niet, daarvoor zit het muzikaal gewoon te goed in elkaar.
Het gebruik van keyboard is beperkt, en de leden van Chic ( Tony Thompson, Bernard Edwards en Nile Rodgers) drukten zeker hun stempel op het geheel.
Ze stonden dan ook aan de wieg van het succes van Duran Duran en Madonna, dus een slimme zet van Bowie.
Als je dan ook nog een Stevie Ray Vaughan hebt die zijn medewerking verleend, prima toch.
Let's Dance past met de lange albumversie perfect in het tijdsbeeld van de Maxi Singles, zonder dat de kwaliteit verloren gaat.

Volgens mij heeft stevie ray vaughn helemaal niet aan de tour serious moonlight deelgenomen snakeskin!? Of hij moet een gast optreden gedaan hebben in de kuip? Maar desondanks word stevie eindelijk eens genoemd. Zijn guitaarwerk word volgens mij behoorlijk onderschat op deze bowie plaat. En niet dat ik nu zo'n grote fan van Vaughan ben maar ik vind dat hij best behoorlijke lekker speelt op deze plaat.

Stevie Ray Vaughn heeft alleen aan de repetities van de Serious Moonlight Tour meegedaan en daar bestaan bootlegs van. Maar hij is nooit mee op tournee geweest. Hij gaf de voorkeur aan zijn eigen carrière.

En is toen op het laatste moment vervangen door de briljante Earl Slick, die zich 24 uur opsloot met de muziek om daags nadien aan de aftrap te staan van de serious moonlight tour in Brussel.

Ik moet het Complete David Bowie-boek er weer even op nalezen (nu even geen tijd), maar volgens mij was alles niet rozengeur en maneschijn tussen hem en Bowie...

Natuurlijk is dit niet het beste wat david gemaakt heeft maar er staan toch wel een paar leuke nummers op

Vind dat de jaren 80 output van Bowie vaak te snel wordt afgeschreven als gladde en populistische muziek, en voor mij is dit album een beste voorbeeld van dat hij in deze tijd ook interessante muziek maakte. Al is het wel op een minder rauwe manier, toch vind ik het vrij typische Bowie-muziek (als je al zoiets kan zeggen).