David Bowie - Let's Dance (1983)

Een van mijn favoriete Bowieplaten en tevens een van mijn favoriete 80's platen.

China Girl en Let's Dance zijn sowieso van ongekende klasse...

origineel van Criminal world van de band Metro uit 76 vele malen beter!!!!

Metro - Metro (1976)

Slappe plaat met een paar ijzersterke nummers. Na track 3 is het over met de pret.

Helemaal mee eens. (En ik ben toch echt een hele grote Bowie-fan)

Eigenlijk vind ik alle obscure Bowie invloeden erg mooi:
Ron Davies-silent through the land en Biff Rose-the thorn in mr Rose his side zijn beide blauwdrukken voor Bowie's meesterwerken "hunky dory" en "ziggy stardust"

Nooit geweten dat Criminal World een cover was. Sta daar wel een beetje van te kijken. Vind het echt een tof nummer van Bowie, maar het origineel is ook wel erg goed zeg! Bedankt voor de tip. En Ron Davies en Biff Rose moet ik ook maar eens opzoeken...

Criminal World heeft ooit eens in een Intro-quiz van mij gezeten. Zal er wel één zijn waaraan jij niet meegedaan hebt ; )

Een van de jaren 80 platen van Bowie, die ik echt geod vind.

Hij heeft er maar vier, hoor.

LET'S DANCE 1983

Culture Club, Wham!, Kajagoogoo, Duran Duran, Spandau Ballet en dan plots David Bowie.
1983 was het jaar van de Britse revival ... 20 jaar na de Beatles heroverden ze de US charts.
Dat David Bowie zich daartussen eigentijds een plaats wist op te eisen is sterk.

De enige andere artiest die in 1983 drie top 3 singles
in de Benelux kon voorleggen heette Michael Jackson.

Let's Dance, China Girl en Modern Love waren tegelijk dansbaar, exotisch en modern.
En met Cat People, een soundtrack hitje uit 1982 en Without You telt het album 5 singles.

Maar Bowie speelt het gewiekst, want de singles duren een pak langer in hun albumversie.
Op die manier hoef je maar 8 tracks te lijsten en dat kost minder zweet, bloed en tranen.
Een truc die disco acts in de 70s al toepasten: Chic, om maar een naam te noemen.

Nile Rodgers heeft dan ook de productionele hand in Bowies hitalbum.
En de singles knallen meteen door de luidsprekers. Ook een kneepje van het vak
om het album te starten met de vier singles, al brak het kalmere Without You geen potten.
Maar na die drie hits is de luisteraar mild ten opzichte van het zwakste nummer van de plaat.

En dan kan het op de achterkant alleen maar beter worden natuurlijk.
Maar Ricochet doet me aan het derde album van Duran Duran denken.
Ongeïnspireerd nummer dat voorbij stuitert met hier en daar een blazer.

Criminal World is wat puntiger, maar mist power in het refrein.
Gelukkig zijn er de blazers weer die het nummer de nodige swing geven.

Naast Nile Rodgers kreeg Bowie voor zijn hitalbum ook een zetje van Giorgio Moroder.
Cat People (Putting Out Fire) verschijnt laattijdig op een Bowie elpee in een opgepoetste versie.
Als je rekent dat China Girl een paar jaar eerder met Iggy Pop geschreven werd en zowel
Criminal World als deze Cat People geen Bowie songs zijn, dan was hij met 5 nieuwe snel klaar.

Cat People is voor mij het beste nummer van de tweede plaathelft.
Het bezit niet de discodreun die je van Moroder zou verwachten, maar weet
integendeel behoorlijk avontuurlijk te rocken. Had ook van Tina Turner kunnen zijn.
Het vuur in de song komt uit de gitaar van de te vroeg gestorven Stevie Ray Vaughan.

Shake It zit ritmisch erg dicht op Let's Dance en mag daarom muzikaal
gezien worden als een soort reprise, een song die de eerste plaathelft oprakelt.

De vier sterren zijn licht gevleid, maar de drie tophits zijn dan ook onweerstaanbaar.
Met die spannende gitaarlik in de intro van het puike Modern Love, het oriëntaalse China Girl
(waarbij de gitaar zich als een geile tong in je oor kronkelt) en de nummer 1 kanjer Let's Dance,
die op het album vakkundig wordt omgesmeed tot een dansfeest van 7 minuten en 37 seconden.

David mag blij zijn dat hij de juiste vrienden koos.
De kameleon overleefde zo probleemloos de jaren 80.

Cat People - "been so long, so long" het refrein is ooit naadloos als citaat verwerkt door George Benson in You Can Do It Baby - daar klonk het een stuk broeieriger dan in Cat People, waar in de gelijknamige film Natasja KInski wel de verhitte trekpleister was.

Je hebt door dat dit bij meerdere nummers het geval is?

Ik wilde het niet meteen bij elk nummer nog eens opnieuw vermelden.
Maar bij Cat People (Putting Out Fire) vond ik dat een gepaste woordspeling.

En hoe zit dat trouwens met die twee sterren van jou?

Mooi geschreven dazzler. Stevie Ray Vaughan had wat mij betreft ook wel vaker genoemd mogen worden. Maar tevens begrijp ik dat jij wel degelijk weet welke invloed stevie had op deze plaat. Meschien niet altijd prominent aanwezig maar vaak wel erg subtiel. Ik durf te wedden dat een hoop mensen niet eens weten/wisten dat hij op deze plaat mee speelt

@Dazzler
behalve een paar nummers is dit geen beste plaat.

Dat mag wel gezegd worden, op zich een goede mix tussen zijn jazzy speelstijl en soul invloeden van rodgers.
Zoals die mooie rifs/solo in china girl.......is super

Je bedoelt zijn bluesie speelstijl. SRV is een bluesgitarist.

Aantal sterke popnummers, maar ook onevenwichtiger/minder werk. Heb vooral een zwak voor de eerste 3 nummers.

De eerste drie zijn veelbelovend. Helaas blijft het daarbij.

Een van de mindere Bowie albums, komt niet in de buurt van zijn 70's werk

Beste nummer op dit album: China Girl, Modern Love en Cat People

Kom er ook net achter dat dat dus een cover is van Metro. Inderdaad is die versie van Metro de meest interessante uitvoering. Dan vraag je je af waarom Bowie zich aan deze cover heeft gewaagd. Bowie kan natuurlijk veel beter.

In de jaren '80 eigenlijk vooral Bowie-liefhebber geworden door de hits die te vinden zijn op dit album. De grote zus van een jeugdvriendje had dit album en regelmatig haalden we die uit de kast en legde het op de platenspeler.
Die hits waren natuurlijk onverwoestbare stampers uit die tijd. De Bowie van de jaren '70 zei ons niet zo heel veel met uitzondering van de bekende hits natuurlijk.

Toen ik eenmaal de rest van de discografie ben gaan ontdekken pakte dit slecht uit voor Let's Dance. Buiten nummers als Modern Love, China Girl, Let's Dance en Cat People waren die andere vier maar matig.
Commercieel, glad geluid, blablabla... het was ook wel makkelijk om elkaar een beetje na te praten natuurlijk.

Nu ik het album zo weer eens terug hoor moet ik toegeven dat het zo slecht allemaal niet is. Vier nummers behoorlijk goed is gewoon al de helft van het album en die andere vier scoren toch zeker geen zware onvoldoende; sterker nog ze zijn best lekker.
Ik vrees dat ik me wat makkelijk heb mee laten slepen door alle wat negatieve sentimenten rondom deze plaat. Ik moet veel meer kijken naar hoe dit album in mijn tienerjaren viel: het 13-jarige kereltje dat net volop de muziek was ingedoken dacht toch echt anders over deze LP.
En nu na 30 jaar bij alweer een nieuwe luisterbeurt moet ik concluderen dat Let's Dance gewoon een heerlijk popalbum is en denkt deze inmiddels 43-jarige er gewoon net zo over als 30 jaar terug.

Ik ging toendertijd plat voor de hits. Het album heb ik bij uitkomen niet beluistert. Ik was in die periode nog niet zo Bowie minded, al vond ik wel dat hij een prima artiest was.
Singles als Sound & Vision en Heroes vond ik gelijk al geweldig.

Maar het album Let's Dance is niet aan mij besteed. Ik vind het songmatig te mager voor een artiest van het kaliber Bowie.
Zeker als je bekijkt wat een prachtalbums voor deze zaten. Ik mis scherpe randjes en de excentrieke Bowie vooral hier. De man die gewoon deed wat ie wilde.
Het is wat mij betreft 1 van zijn meest gedateerde platen, en dat heb ik niet snel bij Bowie eerlijk gezegd.
Ik vind het daarintegen wel een dappere plaat, maar dapper en goed is niet hetzelfde.

Wel dapper dat hij met Nile Rogers in zee ging maar in zijn oeuvre een veilig album. De eerste 3 songs vind ik wel sterk maar dit album biedt in zijn geheel te weinig afwisseling (Shake It bv. is een doorslag van Let's Dance) en de nite-singles weten minder te overtuigen. Commercieel zijn meest succesvolle album maar artistiek minder dan zijn jaren '70-werk.

Net als degene boven mij vind ik de eerst 3 nummers erg goed, het middenstuk vind ik erg matig. Het nummer Criminal World mag er wel zeker wezen. Al met al een redelijke plaat, het klinkt wel allemaal erg commercieel. Ik heb deze plaat en The Next Day, dat zijn de enige platen van Bowie die ik in mijn bezit heb, maar volgens mij heeft hij nog veel mooiere dingen gemaakt, ik ga me zeker meer verdiepen in zijn repertoire. Voor nu *3.5

Dan zal je nog fraaie dingen tegenkomen Vincent !

Idd. wat Bikkel zegt; nog veel moois om te ontdekken. Let's Dance was Davids 'come back' ,met een paar enorme hits plaatste hij zich weer helemaal in the picture. Ws. ook een van zijn succesvolste albums, maar minder excentriek en eigenzinnig dan pakweg tot aan Scary Monsters. Ben de laatste tijd bezig met het doorlopen van Bowies oeuvre vanaf The Man Who Sold the World, echt helemaal geweldig hoe deze rasmuzikant bij elk album -letterlijk- een ander gezicht laat zien. Ben nu aanbeland bij Scary Monsters.

Bowie had inderdaad, zoals Madjack al schrijft, met ieder album een ander imago en zelfs een andere persoonlijkheid. In de jaren 70 zelf dachten veel mensen dat Bowie een gestoorde freak was, die ook regelmatig en per uitgebrachte plaat openlijk van seksuele voorkeur wisselde. Achteraf denken we dat het een act was. Maar de vraag blijft zelfs in 2013 nog, wat weten we eigenlijk van de persoon Bowie? Zelfs nu heeft hij nog iets ongrijpbaars. Gooit na 10 jaar uit het niets een plaat op de markt, The next day, om vervolgens weer terug te trekken in zijn hol.

Tijdens de Lets Dance periode was hij plots de aalgladde jaren 80 artiest met verkoopcijfers die hij eerder nog niet had gehad. Was dit echt of was dat ook een act? Deze act heeft hij tot Black tie white noise volgehouden dus duurde 10 jaar. Misschien was dat wel de echte Bowie. En als hij dat was, vond ik hem niet boeiend. Blij dat hij vanaf outside 1 weer als een ander door het leven ging, vanaf toen is het weer helemaal dikke mik tussen mij en David geworden.

Tin Machine?

Tin Machine past ook wel in dat rijtje. Aalgladde jup gaat rocken.
Maar het is inderdaad wel zo dat Tin Machine een Bowie liet horen die niet meer leek te bestaan, eindelijk.