R.E.M. - Out of Time (1991)

R.E.M. - OUT OF TIME (1991)
Een constant gevecht tussen levensvreugde en depressie...


Dit album van R.E.M. was de eerste die ik van de band aanschafte, na m'n kennismaking met hun hitjes als 'Everybody Hurts', 'Man On The Moon' en natuurlijk 'Losing My Religion'. Later zou blijken dat ik onbewust meer van hen ken, wanneer ik - bij het beluisteren van vroeger werk - direct wat nummers herkende (met oa. natuurlijk ook het bekende 'Orange Crush', enz...)
Nu ligt deze al ong. een jaar in m'n kast, en 'ie komt er zo af en toe nog even uit.

Om eerlijk te zijn wist ik, bij de aankoop van OUT OF TIME, nog niet bijzonder veel over de band.
Nu zie ik in dat vroeger werk, met een meer ingetogen en duistere Stipe, me veel meer ligt. Maar ook deze plaat heeft zijn troeven, waarvan één een ultieme R.E.M. troef is (Country Feedback, later meer...), en zijn zwaktes.

De week dat ik dit album voor het eerst beluisterde zorgde ervoor dat ik direct een bepaald tijd / sfeer en 'geur' associeerde ermee. Het was bijna grote vakantie, de zon scheen fel, en wij stonden op punt te verhuizen naar een plaats zeer dicht bij school. Iedere dag reed ik, na school, snel even naar onze nieuwe woonplaats en vaagde ik - met dit album in de cd-speler - het stof uit m'n toekomstige kamer. Dit gelukzalige gevoel, en die zomerse sfeer die ik linkte aan de plaat is niet volledig gebleven, i.t.t. tot sommige andere albums...


Radio Song is maar een matige opener. Vrolijk, dat wel, maar dit soort R.E.M. smaakt me wat minder. Het is, vreemd om te zeggen, net iets te vrolijk. Er zit meer in, het nummer mist wat interessante elementen en/of een sfeervolle opbouw.

Losing My Religion. De klassieker. Niet iedere hit moet afgekraakt worden, en deze alleszins niet. Het is inderdaad wat jammer dat giganten als MTV het, in de tijd, wat te veel hebben gedraaid - maar dit blijft een ijzersterk nummer. Het heeft de sfeer, de sterke tekst, de paniekerige Stipe, ... Alles wat je van R.E.M. verwacht. Behoort niet tot één van hun beste nummers, maar het staat als een huis!

Low, het eerste hoogtepunt! Dit ingetogen nummer is een juweeltje. Dat orgel doet me rillen, die onderdrukte stem van Stipe maakt me ongemakkelijk. 'I skipped the part about love, it seems so shallow'. Prachtige tekst, en het gevoel wordt zeer sterk geaccentueerd doorheen het nummer. R.E.M. op z'n best. Teder en fragiel, je voelt de twijfel van Stipe.

Endgame en Belong, de twee instrumentals. Een dubbel gevoel ervaar ik meestal bij dit paar. Ze zitten goed in mekaar, stralen een warmte uit, en zijn simpelweg sterke nummers. Maar ik denk dat ik iets mis; een nogal vreemde plaats op het album, en een meerwaarde brengt het niet met zich mee...

Near Wild Heaven, Shiny Happy People, Half And A World Away, Texarkana, Me In Hony. Kijk, dit is nou het probleem. Vijf nummers die ik samen neem, en ook samen onder de loep nemen kan. Begrijp me niet verkeerd, en veracht deze nummers niet. Ze zijn fris en sterk genoeg om er bij iedere luisterbeurt mee te zingen. Maar R.E.M. kan beter, gewaagder, emotioneler. Verder blijven ze me niet echt bij. Ik wil niet zeggen dat ze op elkaar lijken, maar ze zijn in hetzelfde hokje te scharen. Het brengt geen meerwaarde met zich mee, en dat zijn we van deze band niet gewend.

Half And A World Away en Texarkana vind ik de betere. Misschien omdat ze nog het minst vrolijk klinken, en ik de melodieuze factor kan waarderen.

Shiny Happy People daarentegen, een domper.

Country Feedback: Magistraal! Dit is R.E.M. op hun best. Dit nummer is het absolute hoogtepunt van de plaat. Een navrant en emotionele song, die prachtig vertolkt wordt door Stipe. Het flirten met de country elementen pakt goed uit. Wanneer ik de woorden I was central, I had control, I lost my head. I need this, I need this! hoor, houd ik het niet droog. Hier legt 'ie z'n ziel bloot. Intrigerend.
Dit nummer is gewoon één bundel melancholisch liefdesverdriet, bekeken door een cynische bril...!



Score: 3,5
Het album bevat nergens 'slechte' composities, maar stelt wat teleur met de 'gewone' doorkabbelende pop-songs. Simpele pop-nummers worden vermengd met tedere composities.
Country Feedback is voor mij één van de mooiste nummers ooit gemaakt.

Wat ik jammer vind aan R.E.M. is dat ze een aantal prachtige nummers hebben, die op het album omringt zijn door nummers die dat niveau absoluut niet halen.

Losing My Religion is zo'n nummer. Echt prachtig en heel gevoelig gezongen en dan komen daarna Low en Near Wild Heaven. Ik heb hem toen uitgezet, vandaar dat ik nog geen stem geef.

Dit probleem heb ik ook al met Automatic for the People. Daar staan nummers als Drive en Everybody Hurts op, maar de rest valt dan weer ontzettend tegen.

Ik zal beide albums nog meer kansen geven om ook een cijfer te kunnen geven, maar veel hoop heb ik niet.

Ik vroeg me al af voor wie die R.E.M.-verzamelalbums toch bestemd waren... maar we hebben een winnaar!

Nooit!

Ik heb me voorgenomen dit album en Automatic for the People de komende tijd regelmatig te gaan luisteren, want de enkele verzamelaars die ik heb draai ik nooit en ik ben er dan ook geen fan van.

Blijf ze maar draaien inderdaad, want een nummer als Low behoort tot de beste van REM uit deze tijd. "I skipped the part about love" is niet voor niets jaren later nog eens gebruikt door dEUS: een soort tekstueel eerbetoon. En aan het einde zitten ook nog een paar hele mooie nummers (Country Feedback is een van de mooiste die REM ooit maakte zelfs).

En Everybody Hurts vind ik dan weer de minste (zonder overdrijven) van Automatic for the People.

Everybody Hurts hoor zeker bij de beste nummers van Automatic for the People, ben ik het mee eens, maar dat album is in z'n geheel erg sterk. Rock-rick, ik zou dit album voor later bewaren, ik heb deze ook altijd minder gevonden (en nog steeds) op enkele nummers (Country Feedback) na. Green is een goed album om mee te beginnen, denk ik.

Ik was pas om na een live uitvoering van Country Feedback. De uitvoering die ik bedoel kan ik niet vinden maar deze is ook prachtig.

Ik hoor net Losing My Religion op de radio op mijn werk. Wat een geweldig nummer is het toch ook...

Deze cd gekocht omdat ik 'Losing my religion' een mooi nummer vind. Maar vanaf het moment dat ik de cd voor het eerst opzette kon het me geen moment bekoren, verschrikkelijk! Vooral het openingsnummer... 2 sterren omdat Losing my religion een mooie klassieker is.

verschrikkelijk? Die ervaring heb ik niet bij deze R.E.M. plaat. REM heeft veel platen uitgebracht die een stuk sterker zijn dan deze. Misschien moet jij die eens proberen.

ik stemde net op mn favoriete nummers van deze plaat , en het viel me op dat die allemaal aan het einde staan ( half a world away , country feedback , me in honey , texarkana) .
luister dat even Roelant , misschien helpt dat. dat openingsnummers hier is mij ook een doorn in het oog , net als near wild heaven en shiny happy people.

de helft van deze plaat is goed , en dat is veel te weinig voor een REM plaat, 1 van hun minst goede platen ( alleen around the sun, accelerate en reveal vind ik nog minder)

. maar wel voldoende alleen al voor de 2e helft van de plaat

"shiny happy people" vind ik juist een geweldige single. Overigens pas toen de strekking ervan mij geheel duidelijk was. Michael Moore gebruikte het in zijn film Fahrenheit waar het perfect op zijn plaats valt.

De strekking van Shiny Happy People... Vertel, Snakeskin!
Ik vond het altid wel een leuk, vrolijk liedje en ben niet bekend met een/de gedachte erachter.

Net nogmaals beluisterd en ik moet zeggen dat ik vergeten was hoe mooi Half And A World Away en Texarkana zijn. En bij deze herbeluistering betrapte ik me erop dat het album eigenlijk niet verveelt.
Vlug de schande van 2,5 ster naar 3,5 ster gezet, is dit zeker waard ondanks enkele mindere nummers.

Het tweede pareltje van R.E.M. Half a Wold Away en Texarkana zijn de hoogtepunten en Country Feedback vind ik de enige inzakking. Ook ben ik best te spreken over de omstreden opener, lekker vrolijk en geen betere plek dan aan het begin.

Country Feedback een inzakking?!

Daarmee zullen niet veel mensen akkoord zijn.

Prachtig nummer juist, misschien wel het beste van de hele plaat.

Misschien wel het beste nummer van R.E.M....
"I was central, I had control, I lost my head - I NEED THIS, I NEED THIS!"

Inderdaad, Country Feedback is top 3 materiaal, over hun ganse repertoire bekeken wel te verstaan.

Beetje een vreemd, allerlei kanten uitschietend album natuurlijk, deze Out of Time. Begint met het verschrikkelijke Radio Song, zowat het slechtste nummer aller tijden om vervolgens met Losing my Religion (ondertussen wel een keer teveel gehoord maar het blijft an sich een klassenummer) en Low 2 toppers in huis te hebben. Voorts zijn er nog die 2 nummers waar Mike Mills de honneurs als leadzanger waarneemt (vind ik wel geslaagd op Near Wide Heaven maar Texarkana had ik toch liever Stipe horen doen) en die 2 liederen met Pierson die ik persoonlijk dan weer wel geslaagd vind - ook het geforceerd vrolijke prozac-nummer Shiny Happy People waarvan niet iedereen de achterliggende gedachte doorhad. Endgame en Belong zijn dan weer een beetje overbodig. Ga hem toch een halfje verhogen aangezien de betere nummers op dit album behoren tot het beste wat R.E.M. in huis heeft.

Inderdaad, prachtig nummer, dat Country Feedback!

Nog eens beluisterd en het kwartje valt nog niet. Hij komt dan ook na het geweldige tweeluik Half a World Away en Texarkana.

Met een halve ster verhoogd. Wisselvallig album, maar Losing My Religion en Country Feedback zijn toch wel echt prachtig.

Vergeet Low niet.

Low heb ik ook als favoriet aangevinkt. Inderdaad ook een mooi nummer, maar niet van zulke schoonheid als Losing My Religion.

Losing My Religion is compleet doodgedraaid, ik sla dat nummer altijd over. Ik zou willen dat ik het weer onbevangen kon horen, alsof het voor de eerste keer was.

Het komt nog steeds veel op de radio en op mijn stage heb ik het nummer het hele jaar lang een paar keer per dag voorbij horen komen. Dat is vervelend, maar als ik hem thuis draai wanneer ik er zin in heb en ik pak de air-microfoon erbij, kan ik helemaal los gaan op het nummer. Prachtig nummer.

Losing my Religion 'doet het' ook nog steeds bij mij. Zeer constant album is dit eigenlijk, dit is chronologisch het eerste echt goede album van R.E.M. voor mij.

Document en Green zijn ook de moeite waard.

Ieder zijn smaak.

Deze en Automatic for the People vind ik beide erg wisselvallig, dus ik denk niet dat ik binnenkort nog meer R.E.M. ga ontdekken.