R.E.M. - Out of Time (1991)

zojuist even geplukt uit het topic "het beste per album"

Country Feedback (7)*
Losing My Religion (7)
Half a World Away (3)
Me in Honey (2)
Low (2)
Texarkana (1

Losing My Religion blijf ik fantastisch vinden, wat een nummer is dat toch zeg, altijd keihard meeschreeuwen, maakt me niet uit of het doodgedraaid is ofniet, klassieker dat zeker.

Zes sterke albums heeft R.E.M. al uitgebracht, dan wordt het even wat minder met Out of Time, en dat noem je dan het eerste echt goede album... ongelofelijk.

Als je jouw volledige bericht omdraait heb je mijn mening: Losing My Religion doet het allang al niet meer voor mij, een van hun mindere nummers. Probleem van het album is juist dat het zo wisselvallig is... en hun eerste echt mindere album.

Out of Time vind ik een meesterwerk maar voordien heeft R.E.M. er zeker nog uitgebracht. Losing My Religion kan nooit, maar dan ook nooit stuk voor mij (de perfecte popsong).
Monster is voor mij hun eerste echt mindere album, alle albums voordien vind ik uitstekend.

Ik ken Document en Green en daar vind ik R.E.M. lang niet op hun best. Het was voor mijn gevoel nog niet helemaal af.

Nouja, we delen in ieder geval nog Automatic for the People als zijnde een geweldig album.

Waarom zeggen dat dit het eerste goede album is, terwijl je de eerste 4 nog niet kent. Dat had je er voor de duidelijkheid wel bij mogen zeggen.

Dat is waar, maar ik voelde bij dit album een omslag. Die kwam er natuurlijk ook door de verkoopcijfers enzo, maar zo voelde ik het ook echt. Hier is alles net iets beter afgewerkt naar mijn bescheiden mening.

Deze is inderdaad veel gelikter en gepolijster dan het voorgaande werk. Een trend die al werd ingezet zodra IRS werd ingeruild voor Warner Bros. Blijft verder een mooi album, maar op de een of andere manier ook wel wat vervelend gedateerd, met name door de opener en de doodgedraaide hits waardoor je het automatisch associeert met begin jaren '90 (al ben jij te jong voor dat laatste ).

Als ik even oude koeien uit de sloot mag halen. Kwam deze tegen tijdens het doorlezen van de meningen hier:
In januari is het dus een "gevestigde top 10-band". Een maand of 9 à 10 later is het een band waarbij geen een album hoger dan een 3,5* scoort. ???

Tja, mijn smaak is gewoon erg veranderd dit jaar, zoals ik je al erg vaak heb verteld.

Overigens staat R.E.M. nog steeds vrij hoog op mijn gerespecteerde bands lijstje, echter vind ik de meeste albums een stuk minder dan eerst, doe mij nu maar de I.R.S. jaren.

Maar hoe gaat een hele artiest (niet eens één album) van "vast in mijn top 10" naar "doorsnee" (want dat is max. 3,5* toch wel, vind ik)? Binnen één jaar.

Bij mezelf zie ik nu ook grote veranderingen, maar als je kijkt naar het aantal albums wat jij destijds al beluisterd had (2000+), zou ik toch het vermoeden hebben dat je smaak redelijk vast staat. Wat is er gebeurd of wat heb je in R.E.M. ontdekt wat je opeens niet meer zo aanspreekt? Daar ben ik benieuwd naar.

Nee, 3,5* zie ik gewoon als goed. (al mag ik Murmur en Document welleens naar 4* verhogen)

Maar mijn smaak in muziek vorig jaar was nog erg ''veilig'' in muziek. Nu heb ik liever ''apartere'' muziek. Vaak wat onbekend, experimenteler, abstracter ed. Ook ligt mijn smaak nu veel meer in klassieke muziek en jazz dan eerder.

Leuk album, maar als ik deze vergelijk met Automatic valt het me op dat veel nummers een stuk meer doorsnee zijn en minder blijven hangen. Grote uitzondering is natuurlijk Meesterwerk Losing my religion. Ik snap trouwens niet echt waarom de band en vele anderen Shiny happy people zo haatten. Vind ik gewoon een prachtig popnummer.

Een plaat die ik eigenlijk alleen maar steeds beter vind worden.

Ik eigenlijk ook en ik vond hem al heel goed. Dit album staat gewoon vol met pakkende songs. Niet alleen commercieel maar ook artistiek een piek in het ouvre van REM.

Als R.E.M.-adept van het eerste uur (Chronic Town) viel en valt dit album me elke keer weer heel erg zwaar. Wat zou er gebeurd zijn in de jaren tussen 'Green' en deze 'Out of Time' ? Lijkt me erg interessant om te weten en dit wangedrocht in een juist perspectief te plaatsen.

Al met al is dit album niet meer dan een briljant nummer ('Losing my Religion', in mijn oren het vervolg op 'World Leader Pretend'), drie redelijk goede nummers ('Low', 'Half a World Away', en 'Country Feedback') die vooruit lopen op het volgende album en zeven vullers die variëren van irritant tot onnodig. Dit album heeft alles net niet. Het is heel erg cool om Boom-bap-meister KRS One op je album te hebben maar niet in deze rol, en Kate Pierson...tja, Kate Pierson, beter om te zien dan te horen. Zelfs de hoes is inspiratieloos.

Dit album paste perfect tussen het unplugged sfeertje van de jaren 90.

Als je daarmee bedoelt dat er veel reputaties ernstig gesneuveld zijn door mee te willen doen aan een hype als 'MTV Unplugged' dan heb je een punt. Verder is 'Out of Time' niet unplugged maar wel disconnected...

Nee, ik vind dit echt het unplugged album van REM.
Kaler en puurder, met meer gebruik van accoustische instrumenten.
Ook wel gemoedelijker misschien.
Vind deze minder dan Green, maar een stuk beter dan Automatic For The People.
Die laatste vind ik meer het candlelight album van REM.

Vind dit album niet perse 'meer akoustisch' dan andere voorgaande album van REM. Denk dat 'Green' met al zijn electrische gitaaruitbarstingen nog akoustischer is dan deze 'Out of Time'.
Vind wel dat ze zich met 'Automatic for the People' ernstig gerevanceerd hebben voor deze miskleun.

Die vond ik weer een stuk minder.
Vandaag o.a. New Adventures in Hi-fi gekocht.
Ben daar wel benieuwd naar, maar nog niet aan toe gekomen om deze te luisteren.
Monster vind ik achteraf ook niet zo slecht, komt nu meer over als een conseptalbum over het moeilijke leven van een artiest met sterstatus.
Het ode aan Kurt Cobain album.
Op Out Of Time schiet vooral Low er positief uit; wat een geweldig nummer.

Dat zegt niet zoveel. Ik was ook al vroeg een liefhebber van REM, zeg maar vroeg jaren 80 en de eerste albums van REM met uitzondering van Reckoning vind ik geweldig. Ik ben eigenlijk afgehaakt bij Green (album vind ik maar voor de helft goed) maar Out of Time kan ik weer wel zeer waarderen. Maar goed, wat ik bedoel is dat het niet zo is dat als je het oude werk van REM heel goed vind je dan Out of Time per se niet goed zou vinden.

Ik mag mezelf ook wel zo ongeveer R.E.M. liefhebber van het eerste uur noemen. Fan is wat overdreven. Ik vind dat ze altijd hebben uitgeblonken in een enorme constante reeks van albums. Eigenlijk tot en met deze. Dit album bleek de definitieve doorbraak naar een groter publiek en is voor mij kwalitatief maar weinig minder dan het werk ervoor. Ik vind het een vrij afwisselend album, met een hoop akoestisch werk en dat bevalt mij altijd wel. Ik heb jaren Document als favoriet gehad, maar ben tot de ondekking gekomen dat Green toch de koon op het werk is. Daar komt alles samen. Out of time is een prima vervolg, waarna de liefde voor R.E.M. met Automatic for the people meteen ten einde is. Ze hebben nog wel een paar leuke dingen gedaan, maar door dat album ben ik nooit meer enthousiast geworden nog eens goed naar een nieuw R.E.M. album te luisteren.

Destijds erg goed ontvangen maar nu vind ik hem toch één van de mindere R.E.M. albums uit die periode.Slechts Near wild heaven en Texarkana blijven prachtige nummers maar de rest doet me niet meer zoveel.Te commercieel,te poppy of gewoon matige songs,het zal wel een combinatie van alle drie zijn.

Raar album blijft dit. Er staan briljante nummers op als Losing my Religion en Country Feedback, maar ook zeer matige nummers als Near Wild Heaven en Shiny Happy People.

Het echte doorbraakalbum van R.E.M. dus dit Out Of Time
Met de 2 monsterhits Losing My Religion (terechte nummer 1-hit in het voorjaar van 1991) en het heerlijke zomers blije Shiny Happy People.
Bonafide popklassiekers wat mij betreft en velen met mij, getuige de Top2000-noteringen .

Voor de rest vind ik deze net iets minder als Green, maar dan toch ook echt maar een heel klein beetje minder.
Met het beklemmende Low, het onderhuids spannende mandoline-nummertje Half The World Away, en het ook weer zo heerlijk zomerse Texarkana.
Het wat weemoedig klinkende, maar ook weer onheilspellende Country Feedback is waarschijnlijk een van hun allerbeste nummers.
Ook van het bijna hitje Near Wild Heaven en de ook weer zo blije afsluiter (weer met Kate Pierson) krijg ik nog altijd goeie zin van.
Misschien zijn Endgame en Belong een klein beetje minder, maar dat mag de pret niet drukken.
Gewoon een erg sterke R.E.M.-plaat weer, die sowieso ieder voorjaar uit zijn doosje komt.
Kwalitatief zeer goede popmuziek, die altijd een zekere warmte uitstraalt, van een groep die dertig jaar lang terecht tot de top behoorde.

En 5 sterren.

Prima poprock album, die erg fijn om naar te luisteren is. Maar het briljante wat velen er in zien, mis ik vooralsnog. Voorlopig 3,5*.

Volgens mij wordt dit album juist heel wisselvallig beoordeeld?

Ik zie veel wisselvallige berichten ja, maar ook een beoordeling van (op moment van schrijven) 3,77, oftewel bijna 4 sterren. Ik zit daar met mijn 3,5 ster natuurlijk ook maar net onder, maar toch. Bij een volgende luisterbeurt kan een stem overigens zowel hoger of lager uitvallen, of hetzelfde blijven. Ik ben er nog niet helemaal uit.

Als groot REM fan was dit in eerste aanleg toch een beetje een tegenvaller, vooral omdat het drassige gitaargeluid ditmaal geheel achterwege bleef. Ik vond het zelfs jammer dat deze plaat verschenen was omdat het geweldige AFTP de overtreffende trap van het ook al geweldige Green was. Maar is moest daar toch op terugkomen. De plaat blijft almaar groeien en hoewel het minder uitnodigt dan andere platen van REM blijft de plaat integreren als geen andere uit de REM catalogus. Mijn favoriete song is Country Feedback en als commentaar las ik op Youtube "this song kills me inside" en dat is heel treffend omschreven.