R.E.M. - Out of Time (1991)

Mijn favoriete nummer aller tijden is hier present: Country Feedback. En tóch blijf ik op 4 steken. Er staan simpelweg nummers op waar ik niet zo veel mee kan. Radio Song is een positieve uitschieter naast het reeds genoemde Country Feedback, maar verder kan het me niet zo beklijven.

Maar deze staat wel in je top tien en (wat je in je andere posts aangaf) niet New Adventures In Hi-Fi of Lifes Rich Pageant. Wel wat vreemd. Maar je hebt vast een goede redenering (top 10 nog niet aangepast aan een wellicht nieuwere mening bijvoorbeeld )

"Out of Time" is voor R.E.M. begrippen een opvallend opwekkend klinkende plaat. Zeker als je beseft dat de opvolgers "Automatic for the People" en "Monster" toch behoorlijk donkerder klinken. Wellicht geldt dat ook voor hun vroegere oeuvre, maar daar ben ik (nog) te weinig mee bekend. "Out of Time" bevat uiteraard de wereldhit "Losing My Religion". Niet direct een song die ik op het eerste gehoor associeer met R.E.M., maar ik blijf het wel een prima liedje vinden, maar absoluut ook niet het beste van deze heren. Ondanks dat opwekkende geluid, hoor ik toch op de meeste nummers een bepaalde vorm van melancholie terug. Juist datgene is wat me intrigeert aan R.E.M. Die onderhuidse spanning. Dat maakt "Out of Time" wat mij betreft gewoon een prima album. Opener "Radio Song" vind ik direct al lekker, al is de samenwerking met KRS-One wat vreemd. Het geeft wel direct een gevoel van oplettendheid. "Low" klinkt dan best somber gezien de toonzetting op "Out of Time" en vind ik een van de hoogtepunten. "Shiny Happy People" is verrassend (dit associeer je gewoon niet met R.E.M.), niet mijn favoriet, maar ik erger me er eigenlijk ook niet echt aan. Een ander hoogtepunt is "Country Feedback". Al met al gewoon weer een zeer genietbaar album van R.E.M.

Lekker (pop)album van de heren uit het toch al favoriete 90's jaar van mij. Af en toe mag ik deze graag afspelen, ook al zitten er wat mij betreft ook wat mindere nummers tussen. Losing My Religion kan ik niet zo goed meer naar luisteren door overkill, maar wel goed verder. Ik houd van samenzang en 2e stem. Nummers die ik dan ook graag naar luister zijn dan ook Near Wild heaven, Shiny Happy People (met die maffe Kate Pierson), Texarkana en de afsluiter (wederom met Kate). Daarnaast vind ik een nummer als Country feedback een erg sterk albumnummer.

Nog even over SHP; voor sommigen irritant, voormij op zijn slechtst irritant aanstekelijk , vooral de video daarvan met in de hoofdrol de toen reeds 42/43 jarige Kate Pierson van de B-52s'.

Het beste R.E.M.-album, die ik heb beluisterd!
'Losing my religion' is een heel mooi nummer, maar die heb ik niet aangevinkt, omdat de meeste nummers op het album ongeveer net zo goed of beter zijn. 'Low', 'Endgame' en 'Shiny happy people' zijn voor mij de drie uitschieters.

Dan ben ik benieuwd naar wat je van Green en Document vind.

Vanaf deze plaat ging het fout met R.E.M. De scherpe randjes waren er vanaf en ging de band richting mainstream. Het nummer losing my religion is voor mij een lange geeuw.
Ik erger me er ook aan dat er schijnbaar geen live platen of DVD's te vinden zijn met nummers van tot deze plaats. Alleen maar van dat geneuzel van het oeuvre van vanaf deze plaat. Het is net alsof de band het oeuvre van tot deze plaat verloochent. Weet iemand op het forum misschien nog of er zo'n live registratie bestaat? Liefst een DVD.

Het doorleefde rauwe van R.E.M is inderdaad verdwenen. Het is allemaal veel netter.
Maar een band wil wel eens iets anders. Ik vind het nog steeds wel een sympatieke plaat met een stel mooie liedjes.
Nietemin kan het niet op tegen de meerderheid van de vorige albums.
Zelfs Monster draai ik eigenlijk liever dan deze.
Out Of Time heeft zeker wat inzakkertjes.
Wat het mist is vaart. Maar slecht is het allerminst.

Ik zie dat je alle daaropvolgende albums van R.E.M. met 0,5* hebt gequoteerd. Heb je dan zo'n hekel aan deze band?
Op enkele mindere albums na (minder ... toch nog goed voor 3*) heeft R.E.M. vrijwel altijd prima albums uitgebracht. Inderdaad dat R.E.M. hier wat anders uitprobeerde (met country, folk, zelfs rap) maar het is vrijwel altijd een avontuurlijke band geweest (laatste 3 albums wel minder).
Out of Time is inderdaad wat minder rauw dan in hun beginperiode (maar R.E.M. heeft het nooit moeten doen met rauwheid) maar hier wederom een stel prachtige en afwisselende songs.

Ik heb overigens R.E.M. vanaf het begin vergeleken met The Byrds (één van mijn favoriete sixtiesbands) door het gitaargeluid, de zang van Michael Stipe en de gestroomlijnde sound.

Erg mooi album dit..je moet elk album op zijn waarde schatten en niet vergelijken anders zet je gewoon murmur of pageant tien keer achter elkaar op..ik hou van beide kanten van rem..hoera voor de diversiteit..en btw nummers als low en country feedback alleen al maken t n bovengemiddeld goed album.

De jaren '90 vond ik van R.E.M. nog erg sterk. Tuurlijk klinkt 'Out of Time' was gladder dan het jaren '80 werk. Maar genoeg prachtige tijdloze nummers hier. 'Shiny Happy People' of de rap in 'Radio Song' hadden niet gehoeven.
Maar om te zeggen het begin van het einde? Nee, want drie van hun beste platen moesten nog komen ('Automatic for the People', 'New Adventures In Hi-Fi' en 'Up'). Zelfs 'Monster' vind ik een sterke plaat. Vanaf 'Reveal' in 2001 werd het pas minder, hoewel 'Collapse Into Now' nog een mooie opleving was.

Country Feedback wordt genoemd als prachtig nummer, voor mij is Low geweldig; mooie opbouw, en muzikaal dik in orde.

Zeker weten..Low heeft ook n mooie kunstzinnige clip erbij ook..

Losing My Religion is natuurlijk een geweldige single, vervolgens heb ik nooit begrepen dat ze voor Radio Song en Shiny Happy People kozen als volgende singles, toch wel de mindere nummers op het album.

Ja supersingle..Shiny happy snap ik wel..ik vind t wel een leuk en goed nummer in tegenstelling tot veel mensen.. Stand daarentegen vind ik veel vervelender dan Shiny happy..Radio Song vind ik ook goed..maar geen single..

De groep speelt hier ingetogener en het bevalt goed. De productie wordt ook beter en mede daardoor bereikt het een groot publiek. Losing my religion wa natuurlijk "de " doorbraaksingle. Prima cd.

Mijn vader hertrouwde eind maart 1991 met zijn huidige vrouw en vierde toen zijn huwelijk in de omgeving van San Francisco, waar mijn zus woont. Tegelijkertijd was R.E.M. in Nederland doorgebroken met de hit Losing my religion en het album Out of Time. Die cd heb ik toen nog in de USA gekocht aangezien dat aanzienlijk in de prijs scheelde.
Ik vond en vind het nog steeds een redelijk goed album, maar wel met een duidelijk commercieel signaal. Losing my religion vond ik in het begin erg aanstekelijk, maar hoe vaker je hem hoorde, hoe zeurderiger dit werd. En dat gold ook een beetje voor de opvolger Shiny happy people, hoewel de bijdrage van Kate Pearson wel leuk is.
Het allermooiste nummer vind ik met kop en schouders Country feedback, dat echt van begin tot eind boeit. Het restant van het album varieert van middelmatige rap (track 1) tot aanstekelijke rock.

The longbox dan zeker, daar heb ik toevallig laatst nog een stukje over gelezen dat ze die longboxen gebruikte als politiek statement.

Collage rock wordt pure-pop....
Meteen bij de eerste noten van deze plaat hoor je dat dit een pure popplaat gaat worden. Opvallend is de heldere productie door Scott Litt, die bij 'Green' nog niet zo hoorbaar was. Ik vraag me daarom af of dit een hele strategische en bewuste keuze is geweest van R.E.M. ... ik denk van wel.

Eigenlijk is dit een hele vreemde eend in de bijt in de discografie van de band, want opeens stonden er samenwerkingen met andere artiesten op (maar liefst 2 duetten met Kate Pierson), werd een cross-over met een ander genre gezocht (rapper KRS-1), nam Michael Stipe niet alle leadvocalen voor zijn rekening (Mike Mills zingt 2 nummers) en stonden er meerdere nummers op die overduidelijk voor de radio geschreven waren.

Maar ook de nummers die wat uit de toon springen, het trage 'Low', het semi-instrumentale 'Endgame' en het half gesproken 'Belong' bevatten zoveel catchy stukken dat ik me niet aan de indruk kan onttrekken dat het gewoon een geniale zet is geweest.

En eerlijk is eerlijk, ik ben ook door dit album bekend geworden met de band en vind het nog steeds een geweldige feelgood plaat! Praktisch elk nummer is raak, en hoe schaamteloos ook, alle "papapapa's", "ow-wie-oh's" en "woo's" worden luidkeels meegebruld.

En ook voor de kritische muziekliefhebber is er voldoende moois te vinden met nummers als (het eerder genoemde) 'Endgame', terechte hit 'Losing My Religion', het fraaie 'Half A World Away' en het briljante 'Country Feedback'.

En 'Shiny Happy People' .... tja, die wordt hun vergeven.

in "vreemde eend in bijt" kan ik mij ook vinden, en toch ook weer niet.

Shiny happy people, genialiteit en banaliteit verenigd. Ik kan er niet chagerijnig worden, het geluk spat er echt vanaf, happy happy. Hoewel de tekst ook wel sarcasme in zich heeft.
De hele plaat heeft een happy feeling met het toch wel briljante sluitstuk me in honey als hoogtepunt. De definitieve commerciele doorbraak van REM. De wil om ' groot te worden' , druipt van deze plaat af, maar dat doen ze met heel veel flair en weergaloze muziek.

Een van de betere albums van deze wereld band

Spin heeft de coverstory uit 1991 over Out of Time online staan nu, erg leuk om te lezen:

R.E.M.: SPIN’s 1991 ‘Out of Time’ Cover Story, ‘Going for Baroque’ | SPIN

Het allermooiste niemendalletje ooit gemaakt.

Qua Shiny ben je dan wel enigszins bijgedraaid volgens mij

er komt een re-release aan van dit album, met vooral heel veel demo's extra.

R.E.M to reissue 'Out of Time' for 25th anniversary - nme.com

Mag ook wel na 10 jaar
Ik kan het nu specificeren naar 'Radio Song en SHP behoren niet tot mijn top 100 favoriete R.E.M.-songs'.

nou ja en een electrisch live concert wat in die dagen bijzonder was want de band heeft met deze plaat geen tour gedaan maar wel veel unplugged sessies (instores, MTV, e.d.). Daar is dus ook genoeg van te vinden op reguliere uitgaves (veel verscheen als bonus liedjes op de Automatic cd-singles) en vele bootlegs.

Zeldzaam interview met de band (m.n. Stipe) in het kader van 25 jaar Out of Time:

REM on Out of Time at 25: ‘Being the voice of a generation is not a pretty place to be’ | Music | The Guardian - theguardian.com

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: R.E.M. - Out Of Time, 25th Anniversary Edition - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Out Of Time vind ik objectief bezien zeker niet de beste plaat van R.E.M., maar als ik er één mee zou mogen nemen naar een onbewoond eiland, zou ik Reckoning, Fables Of The Reconstruction, Lifes Rich Pageant, Document en Green waarschijnlijk toch thuis laten en kiezen voor de plaat waarmee de band uit Athens, Georgia, in 1991definitief doorbrak naar een groot publiek.

Out Of The Time is wat mij betreft immers de R.E.M. plaat met de meeste memorabele songs en het is bovendien een R.E.M. plaat die veel beter is dan de critici deden en doen vermoeden.

De flirt met een heuse rapper in openingstrack Radio Song werd de band destijds niet in dank afgenomen, maar 25 jaar later staat de song wat mij betreft nog overeind en dat geldt voor veel meer songs op de plaat. Singles als Losing My Religion en met name Shiny Happy People (kauwgomballenpop pur sang) zijn in al die jaren misschien wat uitgekauwd, maar in vrijwel alle songs op Out Of Time horen we een band die op de toppen van haar kunnen presteert.

Natuurlijk koos R.E.M. op Out Of Time voor een geluid dat wat minder rauw en stekelig was dan we van de band gewend waren, maar is er iets mis met songs als Low, Near Wild Heaven, Belong, Half A World Away en Country Feedback? Nee, als je het mij vraagt niet. Sterker nog, flink wat van deze songs horen tot het beste dat R.E.M gedurende haar bestaan heeft gemaakt (en Country Feedback is misschien wel mijn favoriete R.E.M. song aller tijden).

Out Of Time werd door het wat toegankelijkere geluid onmiddellijk de popplaat van R.E.M. genoemd, maar wanneer je objectief luistert naar de plaat, is het verschil met zijn voorgangers niet zo groot als destijds werd gesuggereerd. Wat wel opvalt is dat veel songs zonniger klinken dan we van de band uit Athens gewend waren, maar zonnige gitaarpop maken met mooie gitaarlijnen en gloedvolle koortjes is als je het mij vraagt geen zonde. Integendeel zelfs.

Ik moet toegeven dat ik al heel lang geen R.E.M. plaat meer uit de speakers had laten komen, maar dankzij de deze week verschenen reissue van Out Of Time is het momenteel weer even 1991 en moet ik concluderen dat de doorbraakplaat van R.E.M. de tand des tijd uitstekend heeft doorstaan en me misschien nog wel beter bevalt dan 25 jaar geleden.

Over de waarde van alle extraatjes in de luxe editie die nu is verschenen kun je je twijfels hebben, maar ik moet zeggen dat ik de demo’s met plezier heb beluisterd, al beperk ik me vanaf nu waarschijnlijk tot de hoofdmoot. Het is een hoofdmoot die het afgelopen uur met grote regelmaat goed was voor een glimlach of meer. Als een plaat dat voor elkaar krijgt is het wat mij betreft een goede plaat. Erwin Zijleman