Marillion - F​.​E​.​A​.​R. (2016)

Diepe buiging voor White Paper...ogen dicht, muziek en tekst tot je laten komen.....kippenvel.

Slepend zware kost, erg inhoudelijk en bespiegelend maar het heeft me weer helemaal bij de kladden. Idd de meest indringende plaat sinds Brave en Marbles. Geen vuurwerk maar ook geen enkel storend nummer en aan fraaie solo's eveneens geen gebrek wat mij betreft. Een coherent, intens en magistraal album dat na enige tijd danig onder de huid gaat zitten. Hats off. Dit is nu al een klassieker.

Hier kan ik me zeker in vinden, Hans! Het niveau blijft overal hoog. Erg meeslepend, van begin tot eind prachtig. Het duurde wel even voordat ik het album een beetje leerde kennen. Een mooie schoonheid heeft zich ontvouwen.

Moeilijk om gele sterrren te geven. Ik zie het eigenlijk als zes tracks, en ik vind het een beetje gek om een deel van The New Kings bijvoorbeeld van gele sterren te voorzien. Maar als dat mijn grootste probleem is bij dit album...

Voor nu 4,5 ster. Dat lijkt mij een mooie voorlopige waardering. Echt een prachtige plaat!

Voor dit jaargetijde geen betere keuze zou ik bijna willen zeggen. Het is idd ongelijk verdeeld in de wereld. Hier en daar regen. Altijd hier en nooit daar.

Een paar luisterbeurten verder kan ik helaas nog niet meedoen in het enthousiasme dat ik overal terugvind over deze plaat. Het is me te rustig, Hogarth mompelt welhaast meer dan ie echt zingt, en net als bij andere recente platen van Marillion mis ik teveel de nummers met een kop en een staart. Da's een persoonlijke voorkeur natuurlijk, en White Paper is een mooie uitzondering op dat gemis maar van ellenlange nummers als El Dorado en The new kings, die muzikaal van hot naar her springen word ik in elk geval niet blij. Moet zeggen dat Marillion het vaker heeft geflikt om me pas na >5 keer luisteren een nummer echt te laten waarderen maar voorlopig blijft dit steken op een magere 2,5*.

Door de opbouw van de nummers en de sound past het album geheel in de lijn van de laatste albums. Het steekt er boven uit door de consistentie: deze nummers vormen F.E.A.R.. Haal er een track uit, of plaats er een bij en het kaartenhuis stort in.
The Leavers vormt een fantastische basis waar de rest van het album stevig tegenaan kan leunen.
Beter dan, even goed als, niet zoals, ... F.E.A.R.

Bij Marillion is het altijd alles of niets. De band heeft beduidend mindere albums in zijn repertoire. Marillion.Com of Somewhere Else (wel een weergaloos titelnummer overigens) zijn daar voorbeelden van maar zo heeft de band ook absolute meesterwerken voort gebracht. Daarbij denken de meesten dan direct aan Brave, maar ik zou liever Afraid Of Sunlight will noemen. Ook in die lijst hoort Marbles en in het verlengde hiervan is het album eigenlijk nog wel het beste te plaatsen en qua niveau zeker.

Het is een album die wellicht is gemaakt voor een therapeutisch doel (net als Peter Gabriel's Us of Pill Collins z'n Both Sides (ook al gingen deze dan wel over echtscheidingen) want er wordt heel wat woede, angst en frustratie tentoongespreid over de verschillende nummers, ook al beginnen de betekenissen van deze teksten vaak pas na een paar keer draaien te dagen. H. zit dit alles met overtuiging en veel emotie zoals we van hem gewend zijn.

Muziekaal gezien sluit het album aan bij Sounds That Can't Be Made wat ook een emotioneel album was en waarbij Mark Kelly meer op de voorgrond trad. Deze man heeft ook op dit album weer een hoofdrol waardoor de band vaak teruggrijpt naar nummers als Out Of This Word waarbij Kelly voor mij voor de eerste keer in zijn leven liet zien in staat te zijn om prachtige toetsen paletten neer te leggen die door merg en been gaan en je niet meer los laten. Ook op FEAR heeft Kelly vele nummers voor zien van soortgelijke paletten. Luister alleen maar eens naar El Dorado, wat voor mij tot nu toe echt het mooiste nummer van de CD is. Prachtige tekst ook hier weer. 'We are the grandchildren of apes, not angels
But only we are gifted with the eyes to see. On days without f e a r, when our heads are clear
That angels, we could be.'

En dan is er uiteraard nu Rothery, prachtige solo's. Keer op keer weer hij tot emotie te beroeren zoals alleen hij dat als een van de weinigen kan. Door het vele samenspel van Rothery en Kelly is het overigens wel een van de meest Floyiaanse albums uit hun collectie geworden.

Als laatste wil ik nog iets zeggen over de productie, wat eigenlijk het enige minpunt is. Ik vond de productie wat matjes, on dynamisch en Mosley lijkt vaak veel te ver naar achteren te zijn geschoven. Daardoor mist het soms de dynamische power, zoals bijvoorbeeld Somewhere Else, Sounds That Can't Be Made, Power, Berlin, King, Goodbye To All That dat wel heel duidelijk hebben. Marillion is juist heel sterk in het afwisselen van gevoelig emotionele passages en pure bombast, maar deze komt door de productie niet geheel uit de verf, wat ik erg jammer vind. Hopelijk klinkt dit live inderdaad wel door.

Ik vermoed niet dat deze 3 maanden in mijn speler blijft zoals in 1995 Afraid Of Sunlight, maar het is zeker een van de beste Marillion albums en vanzelfsprekend het beste album van 2016.

Dat het vanzelfsprekend het beste album van 2016 is vind ik nogal een uitspraak. Ben benieuwd naar je redenering hierachter.

Ik vrees dat ik nu ook al wel kan vaststellen dat ik dit het beste album van 2016 ga vinden. Ik hoop het uiteraard van niet maar ik schat de kans niet heel groot in dat er nog een album uit komt of wat al uit is en ik nog moet leren kennen wat ik beter ga vinden.

FEAR is nu zo'n beetje een maand uit. Ik had het album op donderdag 22 september letterlijk te pakken en het album heeft mij sindsdien figuurlijk ook flink te pakken. Er is denk ik de laatste 15 jaar geen album meer geweest wat ik vaker heb laten langs komen een eerste maand na aanschaf/release. Nog steeds gaat het me niet vervelen, sterker nog het raakt me nog steeds en bij vlagen ook steeds meer. Dit album is voor mij pure schoonheid. Marillion zit wel zo'n beetje in mijn DNA dus op zich nogal een uitspraak van mijn kant. Ik had eigenlijk ook niet verwacht dat ik die uitspraak nog eens zou maken. Toen Marbles uit kwam had ik niet direct de klik die ik nu met FEAR heb. Uiteraard is dat met Marbles wel goed gekomen, misschien gaat FEAR wel vervelen na een tijdje maar dat verwacht ik eigenlijk totaal niet.

Mooi dat mensen dit - tot nu toe - het beste album van 2016 vinden en de gedachten hierachter, het waarom met ons delen.

Ik vind het zeker een zeer goed album, genietend, relaxend en strelend. Ik heb wel nog nooit echt - mijzelf zo ontwikkeld sinds ik muziek luister - naar teksten in muziek 'geluisterd'. Voor mij is de stem een uniek instrument waar er zelden twee dezelfde 'instrumenten' van zijn. Dus waar het album over gaat interesseert mij eigenlijk niet echt. Maar Hogarths stem is een mooie leidende aanvulling in het muzikale spectrum van dit album.

Of het mijn album van het jaar gaat worden is nog niet zeker. Ik ben nog steeds aan het twijfelen met de laatste albums van Radiohead, Bon Iver en ik wacht nog even op het aankomende live album van Kate Bush. Ik ga in ieder geval wel naar Lille, live luisteren naar dit album en dan nagenietend deze stad de winterse nacht in samen met mijn lief.

Ook voor mij het album van het jaar (was verleden jaar Steven Wilson-HCE) en na een maand nog steeds niet uit mijn CD speler te krijgen. Op een of andere manier krijg ik er maar niet genoeg van. Laatste keer dat ik dit had was bij Pendragon-Pure (pas begin dit jaar aangeschaft en zit nog steeds regelmatig in mijn CD speler). Vind FEAR zelfs beter dan Marbles, deze heeft weliswaar prachtige nummers (vooral de langere) maar is wat mij betreft minder consistent.

Krijgen we ook nog een stem vanuit Vlissingen voor dit pracht album?

Plus 1

Min 1 .... de hoogtepunten van Marlbes overtreffen toch wel de die van F.E.A.R.... voor nu zeker voor mij..

sommige wel maar hij is zeker minder consistent en daar geef ik een plus 1 voor

Ik vind de hoogtepunten van Marbles groter en het geheel van F.E.A.R. consistenter. Het verschil zit in tienden van een punt. Zo vind ik F.E.A.R. qua consistentie weer meer weg hebben van Happiness-Essence, voor mij ook zeer genietbaar.
Overigens voor mij niet HET album van 2016. Maar wel heel goed.

Thanks voor de tip om kaartjes te kopen voor het concert in Lille, gedaan en we kijken er naar uit. Zeeland-Lille is prima te doen!
Blijf dit album absoluut groots vinden. Kan me goed voorstellen dat er luisteraars zijn die soms de hooks lijken te missen, maar voor mij is dit een album dat groter is dan de som der delen. En hoe goed Marbles ook is, dat is typisch een album waar de delen groter zijn dan de som; Marbles heeft skip momenten en in FEAR kan niets geskipt worden zonder dat er iets verloren gaat.

Klopt, maar White Paper kun je bij uitzondering toch lekker apart luisteren.

Ik snap je ! Maar...

Op de één of andere manier stem ik steeds minder. Het geven van 0,5 - 5 sterren is voor mij van te weinig toegevoegde waarde. Ik merk steeds meer dat ik het fijner vind om met woorden te kunnen laten weten wat ik van muziek vind. Is iets persoonlijks..

Als een geheel is F.E.A.R. beter dan Marbles. Maar wat F.E.A.R mist zijn kleppers zoals de opener en afsluiter van Marbles waardoor ik Marbles nog net iets hoger heb dan deze laatste worp. Toch is dit een zeer verzorgd en vloeiend album met knappe songs. Een hele verrassing voor me omdat het net van Marbles geleden is dat Marillion nog es zwaar kon uithalen. Met deze nieuweling hebben ze dat eindelijk kunnen doen. Samen met Marbles een album om te koesteren.

Een prima album met een aantal mooie songs maar hoort echt niemand dat er een ongelooflijk groot verschil zit tussen deze cd en de klassieke marillion. (Fish Tijd) Als ik na deze cd "script for a jesters tear" "sugar mice" "fugazi" of "Chelsea monday" opzet dan hoor ik daar nog wel een aantal nivootjes verschil tussen hoor. Dit album is me zeker een 4,0 waard maar zeker geen 5, dat laat ik over aan echte klassiekers zoals "clutching at straws", "script for a jesters tear" en "misplaced childhood"

De Hogarth periode kent zijn eigen klassiekers. Dat zijn Brave, Marbles en wellicht Afraid of Sunlight. Deze zou best nog wel eens aan het rijtje toegevoegd kunnen worden. De tijd zal het leren...

Allemaal prachtige albums en deze albums ontstijgen de grauwe middelmaat maar echte klassiekers nou nee...

ik denk dat echt iedereen kan horen dat er een groot verschil tussen beide periodes. Qua kwaliteit is het moeilijk vergelijkbaar, de band is een compleet andere weg ingeslagen ipv bij de neoprog te blijven. Gelukkig maar, een beetje progressie bij een progressieve band is nooit weg lijkt me.

Dat jouw favorieten (en van velen) bij de eerste paar jaar liggen is uiteraard prima laat dan ook de mensen die dit weer enorm te moeite waard vinden in hun waarde.

Marillion van nu vergelijken met Marillion van toen is net zoiets als dat je nu eind 40 bent en jezelf vergelijkt (en terugverlangen naar de tijd) met toen je 18 was. Vol energie, nog onervaren, verfrissend, alles is nieuw, maagdelijk en je zit zo ontzettend strak in dat 18-jarige lijf dat je het niet eens in de gaten hebt. En dat dan vergelijken met wijsheid, energie zoeken, ervaren, herhaling, je beheerst je kunstjes in het echtelijk bed en ergens is dat ooit zo goddelijke lijf wat aan het uitbuiken.

Kijk eens in de spiegel en luister. Zie en hoor je dan 'Script' ? Of zie en hoor je dan 'F.E.A.R.'? Of wat wil je horen ?

Ik zie en hoor beleving, interesse, verfijning, plezier en gevoelens in de Marillion van 2016 geschoeid op jarenlange ervaringen van andere, ook hele mooie, albums.

Marillion, idd een van de bands van mijn jeugd, zeg 16-22 jaar, 's ochtends in alle vroegte in de rij bij het postkantoor voor kaartjes voor Ahoy, geweldig concert (Clutching at straws tour). Daarna in 1989 weer vol verwachting naar concert, in Bristol dit keer, nieuwe zanger (met witte handschoentjes) en ik vond het helemaal niks, weg was de magie. Nu voor het eerst sinds season's end weer eens een Marillion cd geluisterd nav de positieve recensies en ik moet zeggen dat het me niet tegenvalt. Een voorzichtige 3 om mee te beginnen (met name omdat ik Hogarths stem niet geweldig vind).

Mijn eerste post hier op Musicmeter en niet vanuit een algehele jubelstemming. Op zichzelf staand is dit natuurlijk weer een prima album van Marillion, maar vergeleken met de echte toppers (uit het Hogarth tijdperk) Brave, Afraid of Sunlight en Marbles toch wel minder. Ik mis de echte kippenvelmomenten op FEAR die de genoemde drie albums wel hebben (bv. Brave, The Great Escape, Beyond you, Out of this world, Fantastic Place etc..). Er zijn wel enkele momenten waarin Hogarth de hoogte in gaat met zijn stem, maar nergens blaast hij mij, zoals eerder wel, volledig omver. Eldorado en White Paper zijn tot nog toe voor mij de absolute hoogtepunten van dit album.

Welkom Burt! Blijf vooral posten en ons verblijden met jouw mening. En ik hoop dat je nog veel goede muziek mag ontdekken via MuMe.

Ik neem hiermee aan dat jij een andere kandidaat op het oog hebt en daarmee iets leest wat je liever niet wil horen. Dat mag. We leven immers in een vrije wereld. Voor mij was er geen album waar ik dit jaar zo naar uit heb gekeken nog eentje die meer indruk maakte en daarmee lijkt mij een verdere redernering volledig overbodig aangezien we het hier over muziek hebben, muziek veelal is gebaseerd op voorkeur en voorkeur behoorlijk subjectief is.

We lezen het dus voortaan als volgt: het is voor mij vanzelfsprekend dat dit het beste album van het jaar is.

Kan ik goed mee leven met die uitspraak.