Portishead - Dummy (1994)

geniaal album, die toch wel iets hoger verdient dan plek 143 in de top 250.

ik krijg vaak Katrien Duck in beeld als ik dit album hoor.

overigens ooit een treffende omschrijving gehoord van Portishead en aanverwanten:

"yuppie shagging music"

Prima, hier kan ik wat mee, is inderdaad meer sfeermuziek die je moet liggen.

... waarbij je moet liggen....

Ik ben geen yuppie (meer ouppie) maar de rest vind ik wel kloppen
Nu ik hem eindelijk gekocht heb ( ) is het vind ik toch wel ook een klassieker, Zeer invloedrijk geweest thievery company, truby trio al die mellow rosé muziekjes, ooit zwaar naar portishead geluisterd! De associatie met ian curtis deel ik, Bristol waar de drum and base is begonnen is ook al niet zo'n vrolijke stad (Tijdens Thatcher was er weinig vrolijk in engeland)

Afschuwlijk kudt!


Maar geniaal!


5 sterren! Mysterons spant de kroon, een masterpiece.

Toch wel (nu al) een Klassieke plaat.........jammer dat het bij deze ene plaat is gebleven...... twijfel tussen 3,5 en 4.....maar bij twijfel: oversteken (Immers, 'Aarzeling' is de naam van de dief die tijd steelt..... en tijd, bezien op de schaal van 1 mensenleven, is schaars)!

ze hebben nog een tweede plaat gemaakt hoor, de gelijknamige uit 1997.
wel iets minder ingetogen als deze, maar met dezelfde noir-collages en zeker goed.

Ach, met die instelling ga je hier ook niet naar luisteren.
Als ik nummers na wil fluiten zet ik Dennie Christiaan wel op!

Gelukkig fluit ik nooit nummers na en vind ik deze cd een melancholiek pareltje.
Je luistert het in een zucht uit en elk nummer beiteld zich in je hoofd vast om daar nooit meer weg te gaan, op een positieve manier.
Briljant zal ik het niet noemen (daarvoor is het toch net iets een te eenzijdig genre) maar het is heerlijke muziek om in gedachten bij weg te zwijmelen!

4.

numb vooral, dan moet je wel met je hoofd bewegen als je die plaat hoort, wat een ongelooflijk dikke beat met die geniale diepe koekepansound. je moet er maar opkomen.

Geweldig inderdaad, mijn favoriete nummer. "koekepansound", die moet ik onthouden.

Maar de diepe put van Biscuit dan?

Aardig album, maar niet echt in mijn straatje. Vind het nog moeilijk hier duidelijk iets over te zeggen.

Heb het album jaren geleden eens uitgeleend en niet terug gekregen.
Heb het sinds twee weekjes weer opnieuw en zat me ontzettend te verheugen om te luisteren maar........... viel eigenlijk wel een beetje tegen!!
Het is absoluut een goed album maar wanneer ik het nu luister wordt ik overvallen door een heel verveeld gevoel.
Is een redelijke klassieker maar wordt toch minder na verloop van "tijd".
En skip ik snel door naar nummer 11 Glory Box en die blijft helemaal te gek!
Beth = Cool!

Een tijdje was ik meer onder de indruk van hun tweede album, Portishead, maar Dummy blijkt toch meer te bezitten dan ik me herinnerde. Dummy zit vol met zulke heerlijke momenten dat Portishead daar een beetje bij in het niet valt. Er hangt hier nog niet zo'n duistere sfeer, het is meer een beetje 'cool' met een bepaald noir-sfeertje er door heen. Hier zitten de meest interessante vondsten van beide CD's.

De derde CD wordt echter ook nog wel interessant, die meer voor de dreigende kant van de muziek gaat. Een bijzonder consistente band in ieder geval, met heerlijke muziek.

Dit album is echt een van mijn favo's!!!
Heerlijke dikke beats, lekkere kraak erin en dan die prachtige stem van Beth

Juist! En dan vooral Roads

roads is een van de meest warme nummers ooit geschreven.

Ik vind vooral Glory Box hééérlijk.

Wandering Star krijgt mij helemaal stil.

Ehrm tja beste cd ooit gewoon.

Vooral als je 17 bent en net leerd hoe je een joint moet bouwen, maar ben nu 25 en heb inmiddels alle psychologische ellende die deze muziek als een balletje de lucht in gooit leren te relativeren.
Beth Gibbons heeft een stem die altijd meer zingt dan wat ze kan zeggen, en wat ze al zegt "lyrics" is raak, gedurft en eerlijk.
Ik vind Beth echt de beste zangeres uit het universum, maar de rest van de band is ook zo goed op elkaar afgesteld dat het lijkt alsof ze getrouwd zijn.
Verschillende muziekstijlen vallen samen, ook al ligt het samen onder het kader triphop. In ieder geval hebben ze behoorlijk geprobeerd een nieuw soort muziek te creeeren. Het nummer Roads kan geen mens onberoerd laten, of mischien als je van steen of hout bent. Ik heb metalheads en Gabbers zien buigen voor haar stem.

Wat me toch wel het meest opvalt aan deze cd is de prachtige sfeer die er over het geheel hangt. Naast dat het stuk voor stuk erg mooie songs zijn is het geheel ook erg boeiend te noemen.
Erg mooi album, zoals hieronder ook al vaak opgemerkt is. En bovenal erg boeiend.

Roads is inderdaad een hoogtepuntje. Jammer dat het nieuwe album op geen enkel punt in de buurt komt van dit meesterwerkje. Het mooiste aan deze plaat is dat je 'm vandaag de dag nog steeds voor € 13 bij de platenboer kunt halen.

Ik vind het een beetje een vlak plaatje. Er gebeurt vrij weinig en tot nu toe kan alleen Mysterons me een beetje boeien. Misschien gaat het groeien, gezien alle hoge waarderingen hier, maar ik houdt 'm voorlopig op 3*.

Wauw!

Beth Gibbons en haar Roads..

Allejezus wat een ontzettend heftige track. Die stortvloed aan beleving is gewoonweg niet te stoppen.

Net als bijv. Pixies met "Where is my mind?" tokkelen ze hier ook zo gruwelijk lekker op die gevoelige snaar...

Geweldig album, mixt de invloeden van Pop, Rock en Hip-Hop tot een prachtig geheel, de stem van Beth klinkt erg goed en legt veel gevoel in de plaat.

Ben nu aan de 2e luisterbeurt bezig en het bevalt me prima. Denk wel dat het muziek is die je moet liggen. Het ligt mij iig wel