Bon Iver - 22, A Million (2016)

Ik vind het persoonlijk geen bijzondere plaat. Staan een paar goede nummers op zoals 33 GOD, maar over het algemeen vind ik het allemaal wat vlakjes.

De eerste beluistering zit er net op (toegegeven, het fraaie openingsnummer kende ik al wel), en ik ben lichtjes teleurgesteld. Dat mag best, ook het vorige album had wat moeite om bij me binnen te dringen. Het debuut was dan weer meteen een voltreffer.

Dat Justin Vernon graag experimenteert, is leuk. Het kan spannende resultaten opleveren, en zo zullen er ongetwijfeld enkele pareltjes zich verschuilen in het struikgewas. De opener, het enige nummer dat ik al meer dan één keer heb gehoord, is er zo eentje.

De aparte titels lijken me meer een gimmick dan wat anders; verdere beluisteringen zullen uitmaken naar welke kant de balans zal overhellen.

Het grappige is dat het eigenlijk helemaal niet zo experimenteel is maar je hebt een aantal luisterbeurten nodig om dat te ervaren.

Circle is een toekomstige klassieker. Zo mooi.

Zo ervaar ik dat nou ook, ik begrijp niet zo goed wat hier experimenteel aan is. Voor nu: 4,5 sterren.

In ieder geval het mooiste nummer van het album. Komt ook het dichtst in de buurt van het oorspronkelijke geluid van Bon Iver. Daar staan meerdere klassiekers op zoals deze, deze en deze.

De eerste twee albums van Bon Iver vind ik erg sterk maar deze wil nog niet echt goed landen. Het elektronisch vervormen neemt een vlucht die me niet echt bevalt, instrumentaal hoor ik nog geen klassiekers en dan die hippe titels... Voor mij lijkt hij het een beetje kwijt te zijn, in de auto vanochtend zelfs afgezet en dat gebeurt niet zo snel. Ik wacht nog even met stemmen maar ik ben bang dat het 3,0* of zelfs minder wordt.

Er staan best een aantal mooie nummers op, waarvan ik achthaakjesopenencirclehaakjessluiten het mooist vind. Verder is het gewoon een pot met pindakaas: lekker en smeuïg, maar als je de hele pot naar binnen werkt krijg je buikpijn.

Ik heb gemerkt dat ik veel moeite heb om de eerste vier nummers door te komen (vooral nummer 2, mijn god, wat een vervelend nummer). Vanaf 29 #Strafford APTS gaat het voor mij pas echt de goede kant op. Dan wordt het rustiger en veel fijner (banjo (meer!), mooie "kleine" melodieën, af en toe terugdenken aan For Emma). Dat is wel een beetje laat eigenlijk voor een album van krap 35 minuten. Op een of andere manier vind ik de volgorde dan ook niet helemaal lekker uitgekozen. "Shuffelen" werkt voor mij beter. Maarja, dan kom je nog steeds die "lastige" nummers tegen... Ik begin héél conservatief op drie en een halve sterren.

Denk dat Vernon zijn kruid verschoten heeft met zijn debuut lp wat ongelooflijk mooi is. Het blind de 2e gekocht maar draai die nooit, veel minder. De bijdragen aan Kanye West en meer zijn aardig.
Misschien ben ik wel zijn stem moe

De meningen zijn duidelijk nogal wisselend. Tuurlijk, de eenvoud van het debuut is weg. Maar zo experimenteel als door sommigen beweerd is dit album ook weer niet vind ik. Strafford heeft bv in de basis de zelfde eenvoud als het debuut, maar wordt zeer smaakvol rijk aangekleed terwijl het wel als eenvoud blijft klinken. Een breekbaar liedje dat ook echt letterlijk breekt op het einde. Briljant.

Zo vind ik nr 2, 4, 6 en 8 ook geweldig. Moonwater had beter gekund als het dezelfde slotminuten erbij had gehad als op de live-versie van het Eaux Claires festival. Die 2 slotminuten daar zijn kippenvel.

Ik heb alleen vrij weinig met Creeks.

Deze gaat met de worp van Radiohead vechten om titel album vh jaar

Mijn hemel wat een schijtmuziek.

Ga lekker met je autotune-geneuzel bij je moeder in de tuin zitten man.

Weer een voltreffer van Justin en co.

Veel platen moeten een beetje groeien wanneer je ze voor het eerst opzet. 22, a Million is hierin een koploper. De eerste paar keer vond de album veelste flauwtjes en miste ik een punch. Inmiddels ben ik helemaal gewend. Ik mocht het album afgelopen weekend ook live in Berlijn zien waar alles op zijn plaats viel en het album keihard binnen kwam.

Experimenteel, mysterieus maar het is nog steeds dezelfde gevoelige en ontroerende Bon Iver.

Ik vind dat "experimenteel" ook maar overtrokken. Soms doet het me denken aan Phil Collins, ja er zijn wat bliepjes en wat autotune "geneuzel", maar daarom is het nog niet experimenteel. Je zit met traditionele songstructuren, traditioneel gezang (minder gefluister dan vroeger), wat instrumenten en dat dan overgoten met een electronisch (nou ja) sausje. Het is geen Kid A hé. En experimenteel is toch wat anders, nergens krijg ik het gevoel dat je een inspanning moet doen voor de muziek (buiten proberen niet te skippen naar het volgende nummer). En die titels van die nummerS? Dat vond ik bij onze vriend de purperen hoogheid ook maar irritant.

mijn hemel wat een stevige argumentatie

ga lekker met je scatologische fixatie bij je vrouw in den hof zitten kerel

Kom op he, als dit gefröbel de toekomst van de muziek is wordt het wel erg sneu allemaal.

Zelden heb ik een album gezien waar zo'n tegenstrijdige meningen over zijn. Hier lijkt geen middenweg mogelijk. Ofwel is het een geniaal meesterwerk waarbij Justin Vernon de lijn van zijn vorige twee voltreffers doortrekt, ofwel is het een nodeloze drang om speciaal te doen en is het niets meer dan een kakafonie van geluidjes. Ik spreek me er nog niet definitief uit, maar het geniale heb ik nog niet gehoord.

Middenwegman hier! Ik vind dit album eigenlijk vooral erg halfslachtig. Aan de ene kant lijkt Bon Iver interesse te hebben in allerlei interessante muzikale richtingen: folktronica en glitchelectronics etc. Deze invloeden blijven helaas oppervlakkig: in de zin dat ze alleen worden gebruikt om toegankelijke composities smaak te geven. Ik zou graag een echt geflipte plaat van Vernom willen horen. Op dit album blijft hij toch te veel hangen in folkritmes. De elektronica staat daardoor vaak haaks op de rest van de muziek. Ik ben het dan ook deels eens met davevr . Dit is geen Kid A en dat is jammer! Op basis van deathbreast had ik dat namelijk wel verwacht.

Edit: en ik drop gelijk ook maar de link naar een goede review van dit album(ondanks dat ik het er niet geheel mee eens ben):Bon Iver - 22, A Million ALBUM REVIEW - YouTube

Inmiddels heb ik het album wat meer luisterbeurten gegeven en moet ik mijn mening enigszins herzien. Een topper vind ik het bij lange na nog steeds niet, maar ook geen herrie zoals ik in het begin vond. Nu ik eenmaal aan de nieuwe sound gewend bent, moet ik echter helaas concluderen dat er vervolgens maar weinig nummers overeind blijven. 29 #Strafford APTS en 8 (Circle) vind ik erg mooi en zijn de enige tracks waar het van begin tot eind genieten is. Daarnaast af en toe flarden van tracks die boeien, maar meer ook niet. Het kabbelt teveel voort zonder echt interessant te worden. En dan zijn er ook nog dieptepunten. 715 CR∑∑KS vind ik echt een inspiratieloze auto-tune exercitie en ik blijf bij mijn vermoeden dat in de 2e helft van 21 M◊◊N WATER mensen random op instrumenten aan het slaan en blazen zijn. Alles bij elkaar kan ik dan alleen maar een krappe voldoende geven, vooral vanwege de genoemde favoriete tracks.

Heb het na anderhalf nummer afgezet... ander keertje misschien nog eens...

Ook ik heb dit album geprobeerd. Aangetrokken tot " what all the fuss is about" moet ik toch altijd even poolshoogte nemen, want je weet het natuurlijk maar nooit. Zo heb ik dit jaar vele albums buiten mijn 'comfort zone' gepolst plus leren waarderen en waar ik dus anders nevernooitniet aan zou zijn begonnen.

Helaas, daar gaat deze plaat niet bij horen. Het gebruik van vervormde (meestal mismaakte) stemmen door en in combinatie met elektronica in de muziek is sowieso al ou(d)bollig en als het subtiel of als grap wordt toegepast kan het af en toe best goed werken, maar hier vind ik 't teveel van het "goede". Het lijkt zelfs wel of de muziek hier en daar opzettelijk 'kapot' wordt gemaakt en dat vind ik jammer van de, in beginsel, aardige liedjes. Kortom, deze muziek luistert gewoon niet lekker. Dan krijg ik het gevoel dat ik óf de snoertjes van mijn boxjes en dergelijke nodig weer 'ns moet gaan controleren óf dat mijn wifi verbinding hapert bij het in-house streamen vanaf de harde schijf.

Bon Iver, waarom zoveel stemvervormingen in je nieuwe album? Het neigt bijna naar Kanye West-achtige taferelen en niet bevordelijk voor meer luisterbeurten achter elkaar. Hij staat nu voor de zesde keer op, maar moet erg wennen aan de offbeat in de vele nummers, ik mis de akoestische gitaar en het mysterieuze wat hij op zijn debuut ten gehore bracht. 22 Over is een mooie introductie (mooie soulvolle stem op de achtergrond) van het album en je verwacht dan meer van dat, maar het volgende nummer gaat meteen in mijn allergie zitten door de stemvervormingen die niet uit de verf komen.
Ik ga het nog wat luisterbeurten geven, maar kom nu nog niet hoger uit dan een 3.

Ik ben toch wel vrij enthousiast hoor, en vind het album zelfs wat aan de korte kant. Er had nog wel 10 minuten bij gemogen van mij, zeker na 5 jaar...

Moon Water is wel een misser helaas. Jammer. ___45___ doet mij ook niks, spijtig. Hierdoor kom ik voorlopig toch 'maar' tot een 4...

___45___ is meer een interlude en 21 moonwater ook eigenlijk. Ik vind dat 45 echt hel fijn klinkt een moonwater is..... Ik weet het niet, maar vind het gewoon geweldig om een of andere reden. Het klinkt gewoon fijn allemaal. Sh*t ik houd van deze LP.

5,0 stemmen dan haha. En radiohead was idd erg goed, deze heeft toch voor mij de 1ste plek te pakken, met radiohead daar strak achter en Skeleton Tree op een welverdiende 3de plek.

Langzamerhand ga ik ook ( een beetje ) overstag. Met name de tweede helft van de plaat telt wonderschone momenten. Waarbij ik Circle en het laatste nummer echt zeer fraai vind. Vooral Circle behelst een soort berusting. Ik blijf dan toch moeite hebben zitten met het eerste deel van het album, een beetje experimenteerdrift is niet erg, Maar de songs voelen veelal te geknipt en geplakt aan. Bovendien vind ik de 'haperingen' in de muziek, alsof de stream niet goed werkt overbodig en een beetje te bedacht.
Al met al denk ik dat Justin Vernon deze plaat moest maken om verder te kunnen, en dat vind ik toch een mooie gedachte.

Ik zie de ophef nog steeds niet. Er staan een aantal nummers op die zonder enige bewerking op For Emma hadden kunnen staan (29 #Strafford APTS, 666 ʇ bijvoorbeeld). Enige dat enigszins als experimenteel beschouwd kan worden is het 2e nummer, de rest is toch gewoon Bon Iver?

Eerste 2 albums in de roos en deze behoorlijk ver naast het bord. Tja kan gebeuren. puntje voor de moeite dan maar

Ik weet het niet hoor met Vernon, magistrale debuut lp, bloodbank een stuk minder, de 2e ook, dan wat dingetjes met Kanye en zo, nu folkelectronica, dat heb ik beter gehoord. Wel was zijn bijdrage op Dark was the night erg mooi.
Ik word een beetje moe van zijn stem weet niet precies waar dat aan ligt
Laat ik deze plaat eerst goed luisteren, even mijn vooroordeel kwijt raken
Die fukking Birdy heeft ook niet geholpen, kan V niets aan doen natuurlijk