Nick Cave & The Bad Seeds - Skeleton Tree (2016)

Nietske flauwekul. Ik heb Blackstar ook 3 dagen in een ander licht dan na zijn verscheiden beluisterd. Heel vreemde reactie op Lontanovicolo zijn bericht. Je hebt het toch gelezen hé?

Ik zeg het nog maar een keer. Vooral voor die mensen hier die het níet willen horen: plaat van het jaar!

Iedereen schrijft en schrijft maar soms positief soms negatief, en vooral geld dit ook voor een "moeilijke" plaat van Cave. Nou wil ik dit wel als typisch cave plaatje beschouwen rouw, donker en met een sprankje hoop. Prachtige teksten en inderdaad muziek die je bij je lurven grijpt en bij iedere beluistering steeds dieper je ziel raakt, om maar eens wat mede te delen. Nick cave is terug, waar Foetus het ooit lied afweten. Zoekend naar de hel om zich te verenigen met Ian curtis...
De groene letters geven het al aan, wat een Lp zeg.

Als we muziek gaan beoordelen op het leed en de emotie welke erachter zit i.p.v. de muziek zelf, dan verdient Maria Servaes een hogere notering dan dit Cave gedrocht. Sterker nog, misschien al muzikaal...

Ach ach ach, wat een nozem ben je toch topihere. Je weet toch dat je raaskalt hè en niet zo'n beetje ook. Raap jezelf eens bij mekaar!

Kennen wij elkaar? Beetje dom oordeel over iemand die je niet kent, nu snap ik ook je muziekbeoordelingen...

Ik oordeel niet, bekritiseer enkel je onnozele commentaar. Alsof je muziek niet mag beoordelen op emotie. Muziek = emotie, tenzij je een hart van steen hebt. Dit album een gedrocht noemen en vergelijken met godweetwat, ja dan ben je enkel bezig met bashen en hopen op reacties. Die verdien je niet met dergelijk commentaar dus ik ga gauw kappen.

edit: Leg anders eens uit hoe je denkt dat emotie los staat van dit album? Kan niet anders zeggen dan dat ik vind dat Nick Cave zijn zielenroerselen op ongelooflijk indringende wijze heeft vertaald naar dit album. Alleen al als ik die teksten beluister. Ja, dat doet zeker wat met me, bezorgt me kippenvel. Ik kan er dan ook niet aan dat jij min of meer aangeeft dat het je niks doet, dat je het een gedrocht van een plaat vind. Het gaat helemaal niet om perfectie. Dit album doet bijna pijn zo diep dringt ie binnen. Tuurlijk heeft context daarmee te maken, dat gaat niet los en dat hoeft ook helemaal niet. Dus waarom kan je er dan niks mee? Waarom komen zijn teksten en zijn pijn niet bij je binnen? Waarom beluister je het enkel en alleen op of het muzikaal wel allemaal klopt. Heb je geen kinderen? Wat is het? Leg het me eens uit, tenzij je er geen behoefte aan natuurlijk.

Neen, jij zit er uiteraard compleet naast. Zoals eerder al opgemerkt roept goede muziek emotie op, welke emotie dan ook. Dat kan muziek zijn welke een muzikant maakt in een "zware" periode maar ook kan een nummer een gevoelige snaar raken welke door een songwriter gewoon op een doordeweekse werkdag uit zijn hoge hoed getoverd is. Dat is namelijk het kenmerk van een goede songwriter. Maar muziek die door een muzikant/songwriter gemaakt is in een emotionele zware en moeilijke periode hoeft niet per definitie te betekenen dat deze bij een ander emotie oproept. Dit geld natuurlijk ook voor muziek waar je vrolijk van wordt... draai dat eens meer!

topihere, okay dan.

Kijk, die is kei goed . Daar ga ik meer van luisteren!

Nooit echt de gelegenheid genomen om Nick Cave te gaan luisteren.. Vroeger verwarde ik hem nog frequent met Nick Drake (die ik ook (te) lang links heb laten liggen).

Mooie muziek, ik ben alleen bang dat ik het niet heel vaak zal gaan luisteren, het is met name het stemgeluid waar ik geen klik mee heb. Persoonlijke smaak dus. Wel vind ik de opbouw van de muziek mooi, de stiltes, de kwetsbaarheid, het gebruik van de instrumenten. Qua lyrics veel inhoud. Mooi.

Dus qua veel dingen zit het wel goed, echter mijn smaak bekoort het minder. Dus ik blijf nu toch steken op een 3,5.

Hoe vaker je het album luistert hoe sterker de boodschap overkomt.
Dikke 4* is hier op zijn plaats met goede kans op verhoging.

Doorgaans draait bij mij het betere rock- en metalgeweld op de draaitafel maar in een bui van meta(a)lmoeheid deze release op Spotify tegengekomen.

Ik werd dermate gegrepen dat ik vanmorgen naar de platenwinkel ben gesneld om de LP te halen. Indrukwekkende plaat!

mmm.... de LP gaat weer terug naar de winkel. Slechte persing met veel bijgeluiden en Girl In Amber is niet om aan te horen door het schelle gekraak in het hoog. Meer mensen last van?

namsaap: lijkt me vaker te gebeuren de laatste tijd. Met deze plaat heb ik geen last, maar ik heb zowel mijn A Moon Shaped Pool als mijn Sorrow exemplaar gaan inwisselen, aERodynamIC heeft een nieuwe Blackstar besteld om ongeveer dezelfde redenen (dacht ik), en ik heb verder recentelijk behoorlijk wat vrinden horen klagen over de geluidskwaliteit van de een of andere plaat... Vreemd.

Heb gisteren ook de laatste Sufjan Stevens gekocht. Eveneens een drama.... veel rommel, offcenter geperst.... Wellicht een gevolg van de toenemende vraag naar vinyl.

Damien Jurado was ook al zo'n drama. Je zou haast schrik krijgen om nog vinyl te kopen.

Ik heb inderdaad van de week een nieuwe Blackstar van Bowie gekocht. Was echt een drama. Nieuwe exemplaar klinkt goed. Dan maar een latere persing. Zo belangrijk vind ik dat nu ook weer niet en ik ergerde me er kapot aan.

Veel nieuw vinyl klinkt slecht, terwijl veel oud spul nog klinkt als een klokje.

Mijn Cave exemplaar klinkt gelukkig wel goed.

Ik heb gelezen dat er met juist deze LP extra veel problemen zijn. Ik ben gelukkig geweest, die van mij doet het ook goed.

Ik heb lang gewacht met deze LP te reviewen en god wat is ie geweldig. Vooral de laatste nummers staan me aan, maar het album is gewoon zo fijn. De laatste Nick Cave plaat was in mijn niet een van zijn beste, maar deze zeker wel. Jesus Alone begint het album op een hele ontoegankelijke maar mooie manier, Rings of Saturn overtuigde me nog niet dat het goed was, maar zeker geen slecht nummer, alles op de plaat is goed, Girl in Amber geweldig, dan Magneto, het zakte in, maar prettig, het kwam tot rust en ik voelde me er goed over tot de B kant begon en mij enthousiaster maakte dan ik al was met Anthrocene, de wonderschone I Need You (zo oprecht), mijn favoriet Distant Sky en de geweldige afsluiter Skeleton Tree. Wat ben ik blij met dit album. Top lijsstje 2016 : 3. Radiohead, A Moon Shaped Pool. 2. Nick Cave, Skeleton Tree. 1. Bon Iver, 22, A Million.

Wat een somber en vooral vaag gedoe, deze muziek.

Wat heb ik het moeilijk met deze plaat. Ik ben een groot Cave-fan sinds ik hem ten tijde van The Good Son heb ontdekt. Ik wil het heel graag een meesterwerk vinden en op een wat perverse manier heb ik naar dit album uitgekeken. Ik heb bewondering voor de man dat hij met alle verdriet die hij hoorbaar met zich meedraagt überhaupt een plaat heeft gemaakt. De emotie, de gebrokenheid, de tientallen jaren die hij ouder is sinds het verlies van zijn zoon raakt me. Maar toch draai ik het zelden. Het is wat mij betreft meer een indrukwekkend document van een radeloze man die middenin zijn rouwproces zit, dan puur een muziekalbum die ik na pakweg een jaar 'voor mijn lol' nog een keer opzet.

Somber? Logisch als je net je zoon kwijt bent.

Ja, dat is logisch. Ik vind alleen wel dat de rotatielijst op Musicmeter altijd vol staat met vage muziek. Ik vind de albums meestal niet mooi. Het is muziek die moeilijk te overzien is er zit weinig bandgevoel in de muziek. Dat is mijn mening. Ik denk niet dat er veel mensen hier het met me eens zijn.

Echt geen idee, wat is vage muziek

Ik kan me hier wel in vinden. Sinds Push the Sky Away hebben Nick Cave & The Bad Seeds zich muzikaal opnieuw uitgevonden. Weg van het grote, statige, traditionele bandgeluid van And No More Shall We Part, Nocturama en The Abattoir Blues/The Lyre of Orpheus en de ruige garagerock van Grinderman. Het geluid is nu spaarzamer, breekbaarder, maar bovenal, onder leiding van Warren Ellis, wat experimenteler of minder gelijkend aan andere bands. Ik snap hierdoor dat mensen de muziek als 'moeilijk te overzien' of 'vaag' kunnen bestempelen.

Ik heb bewondering voor de continue muzikale heruitvinding van het geluid dat Nick Cave met zijn band maakt en het feit dat hij zich niet in een 'comfortabele positie' heeft genesteld. Er zit een wereld van verschil tussen From Her to Eternity en Skeleton Tree. Ook tussendoor zijn er genoeg cesuren aan te wijzen.

Zijn huidige sound is niet mijn favoriet, en ik kan er ook minder mee, maar er zit genoeg in wat ik goed vind. Hierdoor blijft Nick Cave & The Bad Seeds een van de meest interessante bands die er bestaan.

Dit is een heel bijzonder album dat veel tijd nodig had, maar uiteindelijk een viertal wonderschone nummers (buitencategorie) bevat die je kippenvel over je hele lijf bezorgen. Girl in Amber (dat me op de één of andere manier aan Mermaids van het vorige album doet denken), Magneto, Distant Sky en afsluiter Skeleton Tree gaan door merg en been, al blijf ik het zonde vinden dat de outro een minuut of twee te vroeg wordt ingezet op het titelnummer. Ook I Need You komt dicht in de buurt van deze vier nummers. Jesus Alone en Anthrocene zijn ook goed maar niet uitzonderlijk en Rings of Saturn is het enige nummer op dit album dat me helemaal niets doet; met afstand het minste nummer voor mij. Vandaar dat ik dit album niet de volle mep kan geven, maar dat ik op 4,5 zou eindigen had ik na een luisterbeurt of vijf ook nooit gedacht...

Grappig, Rings of Saturn is voor mij het absolute hoogtepunt. Kippenvelnummer.

Distant Sky doet me daarentegen weer heel weinig.