Metallica - Hardwired... to Self-Destruct (2016)

Net atlas rise gehoord. Ligt wat minder makkelijk in het gehoor als de eerste twee nummers, maar zit echt goed inelkaar. Idd beetje maiden- achtig met dubbele gitaren en de vele afwisselende riffs. Met name het tweede deel vind ik mooi. Jammer dat kirk nog steeds zn wha pedalen zo fors inzet. Maar goed dat past dan ook wel weer bij Metallica. Ik ben erg benieuwd naar het album. Het zou mij niks verbazen als Metallica binnenkort weer een nummer uitbrengt, want onlangs is een video shoot geweest met fans en dat is niet de video die nu op YouTube staat.

Hmmm, ik vind Atlas Rise niet zo sterk, de minste track tot noch toe. De tweede helft is inderdaad een stuk beter.

Atlas Rise, beste tot nu toe.
Waar Hardwired geforceerd klinkt, en Moth into flame ongeinspireerd, geeft Atlas Rise mij goede hoop...

Ik vind Atlas Rise, zoals stemmer ook al zegt, het beste nummer tot nu toe. Het klinkt wat gestructureerder. Minder knip-en-plakwerk dan Moth into Flames en de in mijn ogen toch wat zwakke titeltrack. Zelfs de zang van Hetfield is hier wat beter uit te houden dan dat "hoor mij eens boos zijn"-geschreeuw in de vorige twee nummers (en de afgelopen twee albums trouwens). De drums van Ulrich vind ik bij vlagen rommelig in Atlas Rise, dat is eigenlijk de grootste aanmerking die ik erop kan bedenken.

Ook mijn indruk. Moet er wel bij zeggen dat dat na slechts 1 luisterbeurt is. Maar Hardwired en Moth maakten meer indruk na even zoveel luisterbeurten.

Atlas Rise sterkste track sinds Load. Enige ding: refrein lijkt erg op Blackened.

Ik vind Atlas, Rise ook een sterk nummer, beste van de drie tot nu toe. Naast Blackened hoor ik ook invloeden van Master of Puppets (de track) terug. En inderdaad, Maiden is ook niet ver weg. En dat is helemaal niet verkeerd vind ik zelf

Ik vind ze alle drie even bagger, om eerlijk te zijn. Het is allemaal zo ontzettend saai en vooral ongeïnspireerd. Dat intro alleen al, dat wil je toch gelijk de eerste keer al doorspoelen? Dan komen die steeds slechter wordende vocalen erbij, wat lukraak gemep van Lars, refreintje, die eeuwige solo en dan kabbelt het naar het einde toe en ben je 6,5 minuut verder.

Die vorige plaat was ook niet best, maar daar zat tenminste nog een beetje beleving in.

inmiddels ook de eerste keer live

Metallica: Atlas, Rise! (Live - Bogota, Colombia - 2016) - YouTube

Sommige mensen zijn gewoon ook echt nooit tevreden lijkt het wel...

Ik ben jarenlang fan geweest, maar dit is gewoon echt niks. Ik heb het al niet op geforceerd teruggrijpen op het verleden (die albums hebben we al, waarom het dan nog eens overdoen), maar de band heeft er ook gewoon de kwaliteiten niet meer voor. Aan alle kanten schieten ze te kort, met name op het vlak van songschrijven (daarom zijn die platen ook zo onnodig lang).

Vind je Death Magnetic beleving hebben? Na het openingsnummer viel ik al in slaap. Op de nieuwe plaat hoor ik tenminste weer wat enige creativiteit, hoewel de heren waarschijnlijk geen nieuwe klassieker zullen afleveren.

'Een beetje' zei ik hè... Zo'n The Day That Never Comes had tenminste nog wat smoel, ook al stelde het technisch gezien niet zoveel voor.

Bij mij is het juist andersom, de vorige CD vond ik erg saai en ongeïnspireerd. Die drie nieuwe songs klinken als een herboren Metallica, het beste materiaal sinds, op zijn minst, 1990. Als bonus ook nog wat covers en een live optreden op de deluxe versie.

Hetzelfde hier. De nieuwe songs komen bij mij erg goed binnen. Metallica zit weer in een lekkere flow, de nummers lopen goed. Lekker afwisselend met het refrein in Moth into Flame en Atlas Rise thrashed lekker door.

Laat maar komen dat album!

Helemaal mee eens. Metallica klinkt voor het eerst sinds Load geinspireerd. Alsof ze het heilige vuur weer gevonden hebben.
Zeker geen teruggrijpen naar het verleden.
DM klinkt als een band die moe is.
Kan niet wachten...

'Inspiratie' zal wel meerdere betekenissen hebben dan. Het nogmaals herkauwen van allang uitgekauwde riffs en solo's kan ik niet rijmen met geïnspireerd zijn.

Zelfs de grootste componisten recycleerden wel eens thema's van vroeger. Van zichzelf of van anderen. Van mij moet Metallica zich niet elke keer helemaal opnieuw uitvinden.

Gezien de leeftijd van Metallica past het ook om niet alleen vooruit te kijken maar ook terug te blikken. En ik vind niet per se dat een band in het verleden blijft hangen als ze inspiratie vinden in hun beginjaren.

Naar mijn mening zijn het vaak eerder luisteraars zelf die in het verleden blijven hangen als ze voor een band steeds hun eigen tienerbeleving als referentie blijven hanteren.

Metallica gaat natuurlijk nooit meer dezelfde indruk maken als toen je vijftien was.

Klopt,de eerste 2 platen zijn naar mijn mening nooit meer te overtreffen (master of puppets natuurlijk prima plaat maar toen was ik al afgehaakt) maar de drie nummers die nu vrijgegeven zijn geven mij toch weer een lekker gevoel en heb hoge verwachtingen van deze plaat.

Enthousiasme is een ding, maar vind je deze nummers echt beter dan The Black Album?

Ik heb alle nieuwe nummers meerdere keren beluisterd. Op hard-wired is de band een karikatuur van zichzelf, en de andere nummers zijn ook niet veel soeps.

Een volmondig 'JA!' van mijn kant...
Of het (nieuwe) album over de hele linie zo sterk is als The black album dat moet nog blijken. Maar de toon is wat mij betreft gezet.

Ik heb geen moeite met je laten inspireren, Kronos. Je moet inderdaad wel weten waar je vandaan komt en alleen maar experimenteren wordt op den duur ook vermoeiend. Metallica probeert alleen heel krampachtig iets te zijn wat het al decennia niet meer is. Het is saai, er spat geen energie van af. Het is als een kleurplaat proberen over te trekken maar de lijntjes net niet goed raken.

En daarnaast moeten ze nu echt eens leren conpact te schrijven. Een thrashplaat over twee schijfjes uitsmeren, wat een onzin. Zo'n Atlas, Rise ook; dat hele begin hadden ze zo kunnen schrappen. Het is net zo'n dieseltje dat hortend en stotend op gang moet komen. Knal gewoon direct die riff erin en houd dat nummer op een kleine drie minuten. Wat dat betreft hebben Metallica en Machine Head hetzelfde probleem.

Ik wil overigens geen hater zijn. Een jaartje of 20 geleden was Metallica m'n favoriete band en het liefst zou ik ze nog één keer een echt goede plaat zien afleveren. Ik vrees alleen dat dat vergeefse hoop is.

Absoluut mee oneens. Van mij had ie nog langer mogen duren. Zo kan ik blijven luisteren naar alle 'tussenrifjes' en korte instrumentale stukjes tussen de refreintjes en coupletten van bv Creeping death. Die manier van songschrijven is juist wat Metallica groot heeft gemaakt. Atlas Rise heeft dat - in mindere mate - ook.
De solo in Atlas Rise vind ik prachtig. (en dan ben ik geen liefhebber van solo's tenzij ze van Iron maiden afkomstig zijn)

morketronen schreef:


Daar is mijns inziens niet heel veel voor nodig. The black album was mijn punt van afhaken. Wat een draak van een plaat is dat! het dieptepunt in hun oeuvre.
Hoe smaken kunnen verschillen...

Mee eens, maar daar noem je ook wat: Creeping Death. Dat is gewoon een briljant nummer. Maar daarbij vergeleken is de opbouw van AR en andere hedendaagse Metallica-nummers lomp houthakken. Het dient geen enkel belang, behalve die wanhopige poging om terug te grijpen op het verleden.

En da's ook niet eens zo vreemd. Je vergelijkt begin-twintigers met de drive om de wereld te veroveren met multimiljonairs van in de vijftig die nog een keertje jong willen doen for the sake of it. Alsof je je bierbuik met grote moeite in een te strak motorpak hijst en nog één laatste keer met je Harley langs het buurtgebouw blaast.

Waarom zouden multimiljonairs van in de vijftig wanhopig zijn?

Het zijn allemaal invullingen van jouw kant om te pogen je mening te onderbouwen. Maar je mening is volstrekt subjectief. Misschien spelen ze nu juist al die rifjes wel gewoon omdat ze dat het leukst vinden terwijl ze zich vroeger krampachtig wilden bewijzen.

Alles wat hier geschreven wordt is subjectief, lijkt me nogal logisch dat dit mijn mening is.

Wanhopig omdat het wanhopig overkomt. Het klinkt niet spontaan, maar gekunsteld en houterig.

Maar goed, lijkt me ondertussen wel duidelijk wat ik hiervan vind. Ik zal niet het hele topic volkladden met m'n gezeur.

Ik heb die drie nummers nu wat vaker gehoord, en ik moet zeggen het plezier spat er vanaf bij Metallica, ik vind het niet gekunsteld, dat gevoel had ik meer bij Death Magnetic.
Dit wordt denk ik gewoon een lekker album, niet opzienbarend maar gewoon goed.

Na de 3 nummers meerdere keren gehoord te hebben kan ik zeggen dat ik positief verrast ben. Ik merk dat de heren weer gewoon plezier hebben in het muziek maken. Het klinkt wat meer 'oldschool' Metallica en dat past gewoon bij hun. Kijk uit naar de volledige plaat.

trebremmit schreef


helemaal mee eens.