Metallica - Hardwired... to Self-Destruct (2016)

Precies. Vandaar mijn reactie. Want er is natuurlijk een verschil tussen schrijven wat je van de muziek vindt en invullen wat er omgaat in muzikanten bij het maken van een album, alsof jij dat allemaal weet.

briljant!

Hij is nog niet gelekt, ongeacht wat andere beweren.

Vraag om illegale download link verwijderd en quote daarover ook.

Atlas, Rise! en Moth Into Flame hebben voor mijn gevoel een 'eighties' sfeertje. Ik verwacht geen nieuwe Master of Puppets maar wat mij tot nu toe ter ore komt kan mij zeker bekoren.

Ik wil ook geen nieuwe Master of Puppets. Dan krijg je pas bucket loads of kritiek. Als ik de öude" metallica terug wil horen zet ik wel Hail to the king van Avenged Sevenfold op.

Dat niveau zullen zij ook denk ik niet meer benaderen, het hoeft van mij ook niet. Belangrijker vind ik het feit dat Metallica sinds Justice op mij weer indruk maakt. Het klinkt niet zo geforceerd zoals de voorgaande albums. En ja ik weet het 3 nummers maken nog geen..

Ik weet niet of er al eerder over bericht is, maar vindt iemand de tekst Moth Into Flame ook zo stom. Een mot in de vlammen? Of mis ik wat, is het een uitdrukking of zoiets? Als het echt alleen is, omdat het zo lekker rijmt op 'seduced by fame' zou dat toch jammer zijn.

Het komt van zich aangetrokken voelen tot iets gevaarlijks; als a moth to a flame. Een bekende uitdrukking.

west schreef:


Een mot die te dicht bij de vlam komt is een gangbare uitdrukking/metafoor voor iemand die bv 'met vuur speelt'. Net zoiets als Icarus en de zon...

In het geval van Metallica: iemand die zo graag beroemd wil zijn en daar alles voor doet, maar daar aan ten onder gaat,

: ' )

Ah! Nu snap ik het. Erger ik me er niet meer aan en ga ik het nummer vast beter vinden. Bedankt!

De recensies zijn over het algemeen veelbelovend, kan wel eens de zoveelste goede plaat van een artiest(en) uit de vorige eeuw worden.

Berichten over lekken van het album en fake stemmen verwijderd.
Ook heb ik de twee stemmen verwijderd, aangezien het album nog niet gelekt is.

Nooit De Mottenvanger van Suske en Wiske gelezen?

‘Thus hath the candle sing’d the moth’, aldus Shakespeare.

Suske en Wiske & Shakespeare: had beiden gekund. Maar nee, ook zo heb ik niet meegekregen van de mot en de vlam.

De Mottenvanger van Hamelen was het toch?

Maar serieus, ik begin erg nieuwsgierig te worden. Die drie nummers bevallen mij uitstekend, maar stiekem hoop ik dat ze écht een genietbaar metal-album gemaakt hebben. Gewoon goed, degelijk, zonder zich te veel te willen bewijzen. Spelplezier, als dat maar hoorbaar is. En dat hoor ik wel terug in die tracks die nu bekend zijn. Baanbrekend zal het zeker niet zijn, maar dat valt ook niet te verwachten natuurlijk.

Ik sluit me helemaal bij DargorDT aan. Gewoon een goede stabiele plaat is voor mij ook goed genoeg. Tot zover ben ik heel erg positief over de 3 nummers die ik gehoord heb. Nu nog 8 dagen wachten.

Na veel luisterbeurten vind ik Atlas Rise toch echt wel de beste van de 3. Het nummer zit echt goed in elkaar. De riffs, opbouwen, bridges. Echt een goed nummer. Kan niet wachten om de plaat te luisteren. Ben bijna bang dat ie alleen maar kan tegenvallen omdat de eerste 3 nummers zo goed zijn....

Hij is sinds vandaag te downloaden voor wie interesse heeft ! !

Man man man, wat fijn dit. Het klinkt als Metallica. Meer vraag ik ook niet meer van deze veteranen. Een zeer gefocuste sound doorspekt met allerlei elementen van de diverse stijlperiodes van de band. Het wordt nergens grensverleggend, maar wat is de songwriting en productie erop vooruit gegaan.

Net de eerste luisterbeurt erop zitten, prima album van Metallica, wel naar mijn smaak net teveel midtempo songs.
Enkel Hardwired en Spit Out the Bone zijn uptempo, maar desalteniettemin prima plaatje, nog wat meer keren beluisteren voor ik mijn oordeel er over zal vellen.
Productietechnisch flinke stappen gemaakt, lang geleden dat ik me 'niet' geirriteerd heb aan het drumgeluid.

Dit is het album dat ze na Reload uit hadden moeten brengen. Ik ben nu met mijn tweede luisterronde bezig en de nummers groeien nu al enorm. Ze zijn weer terug, maar niet op de manier zoals de oude rotten hoopten. Het is niet origineel maar het is gewoon goed. Het zijn weer lekkere nummer-nummers en niet aan elkaar geplakte riffs. De productie is goed (nog steeds iets te luid, maar dynamischer dan het vorige album) en James klinkt geweldig. Ook weer veel nummers met dubbele stem, wat het een beetje een 90's feel geeft, bijna Alice in Chains achtig. Heerlijk! Maar verwacht geen MOP 2, het is eerder iets wat meer in de periode 1991-1997 te plaatsen is.

Voorlopig 4*

Ondertussen zit de eerste luisterbeurt er ook alweer op. Eerste indrukken!

- Productie: Inderdaad nog steeds aan de luide kant, maar toch een stuk dynamischer en meer plezierig om naar te luisteren dan de dichtgeplamuurde productie van de voorganger. Drums staan weer (net iets te) prominent in de mix, maar dat is zelden anders geweest bij Metallica-albums en het stoort niet, deels omdat Lars zich hier geregeld een stuk minder gemakzuchtig uit de slag trekt dan op Death Magnetic. Heerlijk dik en uitgesproken basgeluid ook; Mr. Robert Trujillo wordt gelukkig niet naar de achtergrond geduwd.

- Zoals op de singles al te merken was, is Hetfield opvallend goed bij stem. Dat is de afgelopen 15 jaar wel anders geweest. Lekker rauw, maar toch met de nodige controle, ook op de hogere noten. De zanglessen lijken hun vruchten te hebben afgeworpen. Ook de vocale harmonieën af en toe (zoals de gebruiker boven mij al opmerkte) zijn een aangename verrassing en een welkome aanwinst.

- Muzikaal verder weinig nieuws onder de zon, maar dat verwachtte ik dan ook niet. Het tempo ligt niet verschroeiend hoog, waardoor de aandacht (zeker op schijf 2) al eens durft te verslappen, maar plezante tegendraadse riffs en onverwachte wendingen voorkomen grotendeels dat het ergens saai of voorspelbaar wordt. Wat vergelijkingen betreft, roept op ManUNkind mijn muzikale oor bijvoorbeeld associaties op met Black Sabbath, wat zeker een compliment is. Atlas, Rise! speelt dan weer leentjebuur bij Iron Maiden (specifiek Hallowed Be Thy Name).

- Minpuntje: Hammett's solo's zijn helaas geen toonbeeld van inspiratie en het zou aangenaam zijn moest hij toch eens zijn wah-pedaal achterwege laten, want als solist is hij op dat vlak stilaan een parodie van zijn vroegere zelf aan het worden. Zeker niet slecht en functioneel voldoende, maar het voelt nu en dan aan als een eerder zoutloze recyclage van eigen materiaal.

- Afsluiter Spit Out the Bone trapt, naar goeie Metallica-traditie, het gaspedaal nog eens stevig open. Nu al grote kanshebber om favoriet te worden van deze plaat.

- Belangrijkste conclusie misschien: de groep lijkt er zelf weer enorm veel plezier in te hebben en voelt zich niet verplicht om puur de fans te plezieren door al te veel vast te hangen aan de muziek uit zijn eigen hoogtijdagen (iets waar Death Magnetic zich al eens schuldig aan durfde te maken).

Toch geen Load Re-Load sfeer he?. Die vond ik helemaal niks.

Deze heb ik nog niet kunnen luisteren.

Zeker niet het geval, maar het is ook geen kopie van '80s Metallica geworden. Het is zijn eigen beestje, dat qua sound nog het dichtst ligt bij Death Magnetic (zij het wel beter geproduceerd dan die plaat). Behoorlijk stevig dus!

Geweldig: wat een goede plaat zeg! Dat flikken ze toch maar mooi. Zo goed had ik niet meer verwacht.

Ik merk best veel Load Re-load sferen op dit album. Dit merk je aan de (dubbele) zanglijnen en wat meer down-tempo nummers. Het is wel wat zwaarder allemaal, maar een nummer als 'Dream No More' had zo op Load kunnen staan. Heerlijk nummer trouwens. Maar ik kan Load en Reload prima aanhoren.

Ik had al eerder 4* gegeven, maar die is weggehaald. Niet chique.

Inderdaad een erg gaaf album, ..vooral de tweede kant van de plaat is erg overweldigend.

"Halo on Fire", ..het beste nummer van de hele plaat!