Talk Talk - Spirit of Eden (1988)

Inderdaad, verwarrend, Mark Hollis veranderde blijkbaar vaak van gedachtengang

Ja, net een mens . Maarrrr....I believe in you is eigenlijk nóg mooier. Desondanks is muziek stemmingen. Ik vind (maar wie ben ik) dat Mark Hollis qua intensiteit de (voor mij) meest gevoelige zanger ooit, Jeff Buckley, benaderd. Totaal ander muziek. Die 2, naast Guy Garvey, raken mij gewoon. Gewoon gevoel.
Dit is wat ik bedoel uiteindelijk
Talk Talk - I believe in you - YouTube

I Believe In You is inderdaad waanzinnig mooi... Spirit...

Mooi de pleitbezorgingen voor dit fijne album bikkel..

Draai dit fenomenale album en zijn prachtige opvolger al bijna de hele avond....

Laughing stock is ook een fenomenale plaat. En zijn solowerk eigenlijk ook. Ik heb Talk Talk maar laat ontdekt maar beter laat dan nooit hé.

Eindelijk op vinyl aangeschaft! Nog ééntje en dan is mijn lp collectie van de reguliere Talk Talk albums compleet. Ik ben blij dat dit kan: weer een echte lp kopen. Al ben ik nu een fanatiek "door het hele huis streamer"... een plaatje opzetten is en blijft ook zo'n leuke beleving.

Spirit of Eden is mijn favoriete album aller tijden. Het is één van die zeldzame albums die lastig in een genre is te plaatsen. Ik kan het het het beste te omschrijven als experimentele jazz/rock waarbij de instrumenten meer gebruikt worden om een bepaalde sfeer te creëren. Dit album bevat voor mij ongelofelijk veel kippenvelmomenten.

De manier waarop stiltes worden toegepast op dit album is briljant. Vaak bouwen de nummers rustig op naar een 'uitbarsting', om vervolgens compleet stil te vallen. Die stiltes zorgen er voor dat de heftige momenten op het album extra hard aankomen bij de luisteraar.

Spirit of Eden is een album dat je simpelweg moet ervaren, al is het ook heerlijk als achtergrondmuziek. Het is intens en emotioneel, maar tegelijkertijd ook kalm en rustgevend; een unieke combinatie die mij keer op keer weet te overdonderen als ik er naar luister.

Wat een prachtig nummer is 'I Believe in You' toch. Ingetogen doch krachtig, melancholiek maar ook hoopvol. Het is mooi opgebouwd en blijft dus de volle 6 minuten boeien. Een kwestbare bloem die tot bloei komt. Artistiek vakwerk. Talk Talk in zijn meest pure vorm.

Ik ben blij dat ik deze muziek als tiener op de radio hoorde, in plaats van de R&B formule-muziek waar je nu mee doodgegooid wordt. Het is jammer dat Talk Talk niet zo'n lang leven was beschoren als U2, want ze hadden in de jaren 80 minimaal hetzelfde artistiek niveau als hun Ierse collega's. Kijk, daar heb je het al, ik word melancholisch.

Prachtig album, net als de opvolger, er zijn alleen zo weinig momenten om deze eens te luisteren. Voor in de auto vind ik het niks, je schrikt je lam bij die geluidsexplosies en de rustige passages verdwijnen in het geluid van mijn ouwe diesel. Overdag, zeker als je aan het werk bent of met iets anders bezig, komt ie ook niet tot zijn recht. En 's avonds is de kiet gevuld met vrouw en dochterlief. Oh nee, vanavond ben ik alleen thuis. Okee dan... Talk Talk time is here again!!

Veel luisterplezier Tony.
Moet ook in alle rust afgespeeld worden, dan kun je dit meesterwerk pas echt op waarde schatten.

Indringend en indrukwekkend album. Ben 'm ooit kwijtgeraakt. Niet te geloven. Maar hij is nog te koop, gelukkig.

Voor weinig Fedde.
10 Euro voor betaald.

Ga ik doen! Wat is beter: origineel of remaster?

Ik heb volgens mij het origineel en die klinkt voor mij prima.
Maar misschien is hier iemand die hier wat meer over weet.

Fedde

Uit nieuwsgierigheid n.a.v. de reacties hierboven eens aangeklikt op Spotify. Oei! Wat een gave muziek.
De eerste tonen, noten en eigenlijk 'klanken' sleurden me aan de haren het album in. Wat een gemene sax op The Rainbow en wat een sfeer wordt er neergezet. De dynamiek, de sfeer, heel bijzonder.
En de zang is minimalistisch. Heel fijn.
We gaan het hele album nog zeer regelmatig beluisteren dat weet ik nu al.
Deze van Talk Talk zou ik wel heel graag op vinyl willen.
Recensie volgt.

Goed te horen..dan weet je hopelijk de opvolger en Hollis solo ook wel te waarderen

Ja....zijn de logische volgende stappen.
Onmisbare vervolgalbums.

Aldus nog n kenner

Dank je Teunnis voor je citaat over origineel of remaster. Ik ga eerst nog eens kijken voor een gaaf 1988-exemplaar. De volumeknop kan ik zelf nog wel bedienen.

In dezen afgaan op hearsay is gewoon niet de verstandigste weg. Per slot van rekening heeft een mens zijn eigen oren. Ik zou gewoon gaan voor de goedkoopste en/of tweedehands. D'r zijn remasters waarbij het notoir slecht is gedaan - lees maar op Amazon over The Chameleons.

Afgezien van het vinyl heb ik de versie die digitally remastered is en ik vind er nix mis mee. Kan natuurlijk ook komen, omdat ik het op een lullig setje draai

De lp draai ik bij voorkeur als ik alleen ben - op dit album ben ik zuinig (ik doe dat trouwens ook wel met lp's van Cocteau Twins en Dead Can Dance)

Niet te snel svp met 'opvolger' en nog een ander album. Ik ontdek dit album echt voor het eerst en ben verbijsterd door de schoonheid. The Rainbow heb ik al driemaal gedraaid vandaag. En dat is alleen nog maar het eerste nummer.
Dit album wil ik goed beetpakken, in z'n eigen uniekheid. Latere albums komen t.z.t.

Lat je nix wijsmaken door dat duo-bont hierboven: die hebben Talk Talk nog niet zo lang ontdekt en zijn nog niet eens gecertificeerd, alhoewel bikkie boy wel z'n best doet

Moet ik meteen denken aan een maat van me: tip ik hem over een boek; gaat ie het lezen en vervolgens meteen al het werk van dei schrijver, binnen de kortste keren. En dan .... is 't op - what's the fun? Eile mit Weile!

Uhm ik ken t al 10 jaar ofzo ms langer

Zeg ik toch ook niet

Ken ik ook voorbeelden van. Echt belachelijk. Maar luigifort bedoelt het vast goed maar zoiets is voor mij 5 stappen te snel. Spirit Of Eden eerst maar eens ondekken.

Prima zal nog ns met tips komen

Maar goed, de versie van dit album dan die het beste klinkt. Ik was bekend met de originele Parlophone CD. En die klonk, zover ik me herinner, goed. In 2012 is er op hetzelfde label een nieuwe versie van uitgebracht. Zoiets heet dan: remaster. Fijn. Wat harder, wat meer hoog ('opgefrist'), allemaal prima, betere S/N ratio. Maar dan is er ook nog zoiets als beleving van de klank en dynamiek. Dat is inderdaad persoonlijk. Voel je je prettig met een knappend haardvuur erbij, dan is vinyl aan te bevelen, denk ik. Een kwestie van smaak. Toch eerst maar weer die orignele. Want dat was mijn eigen originele positieve ervaring in 1988. En die wil ik terug. Reminiscentie is de essentie.