Talk Talk - Laughing Stock (1991)

Ik neem 't mee luigifort. Dank voor de tip.

Ga inderdaad de Talk Talk albums chronologisch beluisteren. Neem dan het Hollis album ook mee. Hele goede berichten over gelezen.

Vergeet ergens tussen "Colour of Spring" en "Spirit of Eden" de sleutel-B-kant "It's Getting Late In The Evening" niet...het instrumentarium van "Colour", maar het idee gaat al heel erg richting "Spirit"... link naar Youtube-clip

Wow !! Prachtig nummer bawimeko. Wat een geweldige sfeer heeft deze song. Kippevel !

Bedankt voor je tip en link.

Sowieso kun je de bsides van ze luisteren. Asides Bsides..staan een hoop pareltjes op naast deze id

Ik zie 'm staan in het overzicht bij Talk Talk. Kan me lol nog op dus

Id..smullen maar

Tip 1: laat die eerste cd A-sides, de 12" mixen, lekker in de jewel case zitten - da's echt een ideaal braakmiddel.
Tip 2: check ook dit 'ns 'O'Rang - Herd of Instinct (1994) - hier zitten 2 oud Talk Talk-leden in - mag wel wat meer aandacht hebben.

Ik denk dat ik maar eens een jaar verlof neem jongens. FF de tijd nemen alle muziek die ik nog moet gaan beluisteren. Ook Mjuman, dank voor het advies en de tip. Notitie van gemaakt.

Waarom heb ik op mijn beurt 'O'rang nog nooit gecheckt? Dank voor de tip!

Mjuman heeft helemaal gelijk wat betreft die eerste cd..is een misbaksel..het gaat om de tweede.. O'rang ben ik zelf nog niet aan toe gekomen..

Laten we dan meteen ook Hex van Bark Psychosis tippen. Op dat album slaat Lee Harris op de trommels. Ook overigens put dat album z'n inspiratie uit het late werk van Talk Talk.

En vergeet het solo-album van Hollis niet. En probeer dan ook Anja Garbarek - Smiling and Waving waarvan Hollis een paar nummers heeft geproduceerd.

Enjoy!

De uiteindelijke zwanenzang van Talk Talk.
En wat een rijke plaat weer. De intensiteit is enorm. Nog puurder geregistreerd dan voorganger Spirit Of Eden en de toevoeging van jazz is bijzonder en in combi met avant garde/ klassiek een opmerkelijke move.
Een beklemmend geheel ook. Hollis klinkt zwaarder op de hand dan ooit en elk dingetje op de achtergrond is te horen.
Ruisjes, een snaredrum die doorklinkt. Bijna live vanuit een woonkamer.
Wat gebleven is, de hammond, piano, gitaren en de smoelschuiver.
Zes songs die mooi aansluiten en een eenheid vormen. Sferisch, jazzy ( vooral New Grass)
Ja, het is af en toe doorbijten. Talk Talk is de popmuziek allang voorbij.
Pakkende refeinen en frivoliteit zal je op Laughing Stock niet meer tegenkomen.
Soms heeft het ook een jam- achtige sfeer. Maar de perfectiedrang van Hollis kennende, zal het allemaal strak geregisseerd zijn.
Van stilistisch naar wat luider, maar feitelijk nergens een noot teveel.
De sfeer van Taphead bijv. Het toewerken naar de trompet. Werkelijk fabelachtig.
En dan de afsluiter Runell. Een vervormde gitaar en de stem van Hollis.

De ontwikkeling van Talk Talk is voorbeeldig te noemen. Een weg volgen die haaks staat op de normale gang van zaken. Zij gingen hun gang. Zonder het gebruikelijke succes. Maar who gives a fuck anyway.
Er zullen ongetwijfeld fans zijn afgehaakt, maar ook een nieuw publiek zal aangehaakt zijn. Een keuze. Maar wat mij betreft voorbeeldig.

En dan kun je concluderen dat dit een waardig afscheid is.
10 jaar Talk Talk. Maar wat een indrukwekkende discografie. Masterpiece, hun derde op rij.

Amen! Op naar het soloalbum!

Zeker weten. Snel werk van maken.

FYI: nix werk; het album is al meer dan 15 jaar gereed!

16 jaar ! Mijn zoon werd geboren in 1998.
Druk jaar.
Voor de achterliggende 15 jaar kan ik geen smoes verzinnen eigenlijk.

Druk met muziek

Andere muziek.

Meer jazz invloeden op dit album, soms moet ik denken aan Miles Davis, dan weer aan de ontwikkeling van Dead Can Dance, maar zels een Jason Molina's soberheid hoor je terug.
Samen met The Soul Cages van Sting de twee herfst albums van dat jaar.
Ik begrijp wel waarom mij dit album nooit zo is opgevallen.
De postpunk bands waren op hun retour, Madchester overheerste, en vanuit de VS kwam de gitaarrock met Seattle als vaandeldragers.
Ik had de jaren 80 al afgesloten, maar Mark Hollis deed dat pas met dit album.
Ondanks dat het anders klinkt als It's My Life, hoor ik The Colour Of Spring nog wel terug, en zeker ook Spirit of Eden, maar ook dat album ontdekte ik jaren later.
Dit zit net zoals The Unforgettable Fire van U2 in de experimentele hoek, nooit begrepen dat Achtung Baby als experimenteel werd beschreven, want die was veel toegankelijker.
En The Unforgettable Fire is toevallig ook net als deze, een herfstalbum.
Ik had verwacht meer moeite met Laughing Stock te hebben, maar deze luisterd eigenlijk nog beter weg dan voorganger Spirit of Eden.
Waarom deze niet zo succesvol was?
Zoals ik al eerder aangaf, past hij niet echt in het tijdsbeeld.
De waardering kwam uiteindelijk jaren later; misschien doekte Hollis daarom Talk Talk wel op, omdat hij dacht dat de wereld nog niet aan dit soort muziek toe was.
Living In Another World.

Ik hoor op dit album geen jaren 80. Op Spirit ook al niet meer. Hollis had de jaren 80 ver voor het einde daarvan achter zich gelaten. Al met nummers zoals Chameleon Day, April 5th en It's Getting Late in the Evening verliet Hollis de referentiekaders van welk decennium dan ook. Een van de spaarzame voorbeelden van werkelijk "tijdloze" muziek.

Hollis wilde dit album gewoon maken.
Wellicht om zich ook af te zetten tegen de industrie en aandacht waar Talk Talk nu eenmaal niet zo'n liefhebber van was.
Maar ook als een natuurlijke groei/ ontwikkeling die zij doormaakte.
Er werd niet meer gelet op heersende trends, iets wat op Spirit Of Eden al niet meer gaande was.

Laughing Stock is inderdaad meer jazz maar ook klassiek.
Commercieel deed het weinig, en het is uiteindelijk ook een cultplaat.
Maar wat een bijzondere fraaie plaat.

Ik hoor er ook geen jaren 80 in..eerder nog die latere postpunk van eind 90 en de jaren 00..qua benadering en niet eens zo zeer qua geluid..want die klinken vaak killer terwijl TT voor mij warm aan doet..

Ik hoor op dit album nog duidelijk jaren 80 invloeden, alleen het debuut hoor ik niet terug, maar zeker wel een typisch nummer als Such A Shame en Dum Dum Girl.
Ook daar werd spaarzaam met klanken en sferen gespeeld, en dat verkilde zat toen ook in het geluid.
Hier hoor je meer jazz invloeden, en het popelement is meer verdrongen, maar je hoort Talk Talk wel zeker terug, en zeker hun jaren 80 geluid.

Ik vind het eigenlijk vrij tijdloos. The Colour Of Spring is echt een plaat van die tijd. Maar die heeft in tegenstelling tot veel andere albums ujt die periode een mooie warme klank. Die heeft de tand des tijds moeiteloos doorstaan.

Op Eden en deze wordt er in muzikaal opzicht veelal gebruik gemaakt van acoustische instrumenten en originele blaasinstrumenten.
De produktie is warm en sober, waardoor het een tijdloze sfeer krijgt.

Mee eens bikkel. Colour of Spring is echt van die tijd..dat hoor je erin..maar wat n fantastisch album is dat gewoon. Ik hoor zelf geen typisch jaren 80 geluid in Eden en Stock. Het klopt wel voor mijn gevoel dat ze in de jaren 88 en 91 gemaakt zijn..maar inderdaad is de warmte ervan tijdloos in het nu zoals ik dat nu ervaar past het op dit moment en ws over pakweg n tien jaar ook. Tis misschien net zoiets als Nick Drake..begin jaren 70 gemaakt..maar met een bepaald gevoel dat tijdloos is en me altijd zal blijven aanspreken. Drake zn muziek is dan wel jaren 70 maar op dezelfde manier beleef ik een wandeling in de natuur in 2015 als zijn muziek..sluit naadloos aan. Misschien geldt dat wel voor bepaalde gevoelsmuziek als TT en Drake..

Eerlijk gezegd begrijp ik die vasthoudendheid tav dat "80s-geluid" niet zo goed. Voorop gesteld: Talk Talk had haar roots in de 80s, dan nog is de weg van Today naar Myrrhman of Runeii niet één die langs simpele, vooraf voorspelbare coördinaten verloopt.

De meest waardevolle opmerking van Deric, imo althans, blijft hier gewoon liggen - we blikken even terug:

"Dit zit net zoals The Unforgettable Fire van U2 in de experimentele hoek, nooit begrepen dat Achtung Baby als experimenteel werd beschreven, want die was veel toegankelijker."

Kijk da's een mooie clue - wie produceerde TUF? Brian Eno - master of ambient; sfeer kenmerkt dat album én dit. En dat is precies waarom dit album méér naar de 90s verwijst dan naar de 80s - ambient. Wil je dit album paren met een album uit een andere hoek, zou mijn eerste keuze niet Sting zijn - al snap ik dat wel - maar eerder Slowdive - Just for a Day (1991).

Slowdive is ook muziek waarin veel 'gegumd' wordt - muziek tot het uiterst essentieel skelet wordt teruggebracht, om het vervolgens met toetsen van muzikale accenten aan te vullen/in te kleuren. Talk Talk is net als Slowdive géén olieverfschilderij, eerder een aquarel of gouache - een zeefdruk met een aantal kleurlagen. Hollis is de gummer par excellence, de weglater in extremis. De 80s waren voor hem niet meer relevant - eerst had ie het party-gebeuren zowat letterlijk achter zich gelaten (denk aan Veronica's Rock Night - yours truly was present), vervolgens sublieme concerten in Londen, Montreux - wat meer kan je nog willen; muziek die live bijna niet uit te voeren is met de budgetten van destijds.

Waarom moeten we alle mooie dingen altijd vergelijken met andere, oudere dingen - geeft ons dat een sleutel - willen we een sleutel en waartoe dan wel? Zou ik Hollis ooit ontmoeten, dronk ik een glas met hem en misschien had ik twee vragen; ik zou hem iig bedanken, al ben ik ervan overtuigd dat ie daar niet dankbaar voor is.

De mooiste link voor dit album ligt naar de 90s en daar ver voorbij - dit album was zijn tijd vooruit. Draai dit na Nevermind en het lijkt alsof je meteen na de Neanderthaler naar Einstein aan het luisteren bent

Top Mju!