Talk Talk - Laughing Stock (1991)

Gezien jullie fanatieke support voor dit werkje, zal ik er nog beter naar luisteren. Eerlijk gezegd heb ik wel lichte sympathie voor de platenmaatschappij: ze investeert handenvol geld in een band dat wonderschone hits maakt van 5 minuten met een kop en een staart. En wat krijgt ze: onbegrepen gedreutel dat door alleen een stel muziekidioten wordt gewaardeerd. En dat tweemaal op rij. Het lijkt wel of de band het er om deed.

Je weet natuurlijk nooit wat de afspraken waren tussen band en platenmaatschappij..maar wie weet dacht emi we krijgen nog n colour of spring met al zn hits en mark hollis en co wilden natuurlijk verder en niet nog n zelfde album maken..ze willen alleen de muziek maken die ze willen maken..dus ze deden het er niet expres om..dat gaat tegen hun ethiek in..

Ethiek en esthetiek zijn mooie dingen. Een winstgevend bedrijf runnen met betrouwbare partners ook.

Ja daar zit ook wat in..

EMI steunen - you gotta be joking. Geen idee waar je dit soort ideeën vandaan haalt.
Of anders praat 'ns met Prince, George Michael, oudleden van The Clash. Verdiep je maar 'ns in de business modellen waaraan een platenmaatschappij zijn artiesten blootstelt (costs recoup vs 50 -50 deal - met alle liefde wil ik daarover wel een link posten) en dan zeiken dat de kosten niet konden worden teruggewonnen omdat de studiokosten exorbitant waren. In a nutshell: veelal werden artiesten genaaid (Miles Davis, Sex Pistols, Frankie Goes to Hollywood om maar een paar te noemen) waar ze zelf bij waren.

Wie heeft Talk Talk in staat gesteld om zo lang in de studio te vertoeven? Kom op zeg, je laat een kind van 10 toch ook niet achter met een snoeppot, zo van tast maar toe en dan achteraf zeuren als die pot is leeggevroten.

EMI - such a shame on you

Das ook weer zo..till they re finally left with an 8 . 8 verkochte exemplaren ja

Dat een kind de snoeppot leeg eet is daar aan toe. Dat het daarna het tapijt er onder kotst is minder fijn.

Zou ook ziek worden als men mijn muziek zo zou verprutsen zoals destijds met die beruchte verzamelaar "History Revisited"!

Dat is dan ook weer zo. In 1991 heb ik dat opgelost door mijn geld uit te geven aan Uncle Anesthesia van Screaming Trees en Revisited links te laten liggen.

Goede keus. Maar dat je je dat nog kan herinneren?

Laat me verduidelijken. Ik kan me niet voorstellen dat Hollis en co 's-ochtends met een pot koffie om de tafel gingen zitten om uit te denken welke ingrediënten ze in een nummer zouden gaan stoppen om aan het einde van de dag een potentiële "hit" in handen te hebben. Geen "Stock, Aitken en Waterman" benadering (wie kent ze nog?). Ik kan me niet voorstellen dat nummers zoals It's My Life, Such a Shame, Living in Another World vanuit die insteek geschreven zijn. Geen commercieel "doordachte" hits dus.

Ach, inmiddels is het weer koek en ei tussen Hollis en EMI. Naar verluidt verschijnt Hollis wel eens op de burelen van EMI voor een kop koffie. En Hollis heeft de track list samengesteld van de door EMI uitgebrachte verzamelaar Natural Order (hoe ironisch de titel). Een verzamelaar met de meer verstilde nummers uit het werk van Talk Talk. Dit keer geen hits.

Ja heb ik ook gelezen..maar hoe vaak die nog komt..ook gelezen dat ie naar voetbalmatches gaat..gek om te bedenken dat ie morgen 60 wordt..oud zeg..ben benieuwd hoe hij eruit ziet en of hij ooit nog n album zal maken en hoe hij nu over muziek maken denkt..zou wel ns in zn kop willen kijken..wel mooi om m dan natural order te noemen..lijkt me toch wel n sneer naar natural history toe..

Interessant feitje is dat dat "I Believe In You" wel degelijk in een single-edit is uitgebracht en de mannen hebben zelfs verveeld in Countdown hun clipje geplaybackt.

EMI de zwarte piet toeschuiven is werken met de wijsheid achteraf. De mannen kregen een bom duiten om Colour of Spring II te maken, huurden dure musici in (Danny Thompson, koren, Nigel Kennedy, etc) en bevolkten dure studios om in het (half-)duister diezelfde musici flarden muziek te laten spelen.Kennedy's vingers werden ingetapet om te voorkomen dat hij al te mooi zou spelen. Wat er uit kwam (na lange tijd mixen en veel weggooi-werk van Hollis waarbij waarschijnlijk kostelijke muziek is vernietigd) kwamen ze met een plaat die commercieel flopte en in die tijd geen beste recensies kreeg.

In Laughing Stock werd dezelfde werkwijze aangehouden, maar de boosheid en teleurstelling zijn merkbaar. Er was minder budget en tijd om er al te veel aan te schaven en sommige ''fouten'' zijn er bewust (en prachtig!) in gelaten.

Ik vermoed dat zelf dat Talk Talk in de 21ste eeuw niet de kans zouden hebben gekregen om Spirit of Eden of Laughing Stock te maken. Er zou allang zijn ingegrepen door de marketing-afdeling en een ''spion'' zijn ingehuurd om de sessies in de gaten te houden. Wat dat betreft is het bijna mazzel dat Talk Talk nog in de ''staart'' van de ouderwetse studio-structuur vielen en carte blanche kregen.

En inmiddels is EMI maar wat trots op het feit dat zij Spirit hebben uitgebracht..

En gelukkig maar daarom hebben we nu deze platen..heb zoiets inderdaad ook zojuist ergens gelezen..Mark kreeg de kans en heeft de cake helemaal opgegeten omdat het kon stond er..

Haha lache met emi..zo gaat dat achteraf he..

Jongens, het is tijd voor een kort, maar krachtig muzikaal intermezzo...EMI

Haha leuk!

Hollis en co. waren gewaarschuwd...

Hehe ja ze konden t weten..maar las ook dat TT uit het contract met Emi wilden maar Emi wilde ze houden ook na Eden..maar uiteindelijk lukte dat dus op zich is het niet raar dan toch dat Emi ze daarna aanklaagt?

Bollocks: musici krijgen juist geen geld om studio's en musici in te huren - musici zien veelal geeneens geld, de platenmaatschappij betaalt rekeningen (lees maar een hoe het ging met de Pistols en de taxi- en hotelrekeningen van Sid). Musici krijgen een gereserveerd voorschot, soms niet eens in cash (om te voorkomen dat er gezopen, gesnoven of gespoten werd). En vervolgens wordt het voorschot verrekend met de 'opbrengsten'. Er bestaan afrekensaldo's voor het werk van Bird van 14$ of daaromtrent.

Toen Van Gogh zijn eerste schilderijen afleverde, stond de kritiek ook niet echt te juichen en d'r zijn legio bands die na hun eerste demo bij een platenmaatschappij zijn afgewezen om vervolgens elders onderdak te vinden. Factory en 4AD zijn mooie uitzonderingen geweest in de 80s.

EMI had gewoon controle moeten uitoefenen hoe hun geld werd besteed - financial controller heet zo'n spreadsheet-gluurder. In plaats van zo te ronkzwatelen over EMI zou je je gewoon eens echt kunnen verdiepen in hoe dingen werken.

Eea staat in helder Engels uitgelegd in: Net Profit Deals: A Recent Alternative to the Traditional Record Deal een artikel van Bart Day. Google daar maar eens op.

Zou veel meer geïnteresseerd zijn in de achtergrond van het bijleggen van de vete Hollis - EMI; wat voor pecuniaire contraprestatie daar geleverd is. Hollis was compleet klaar met EMI destijds. Wat ook boeiender is, is de vraag hoe de re-release van Hollis solo, en Laughing Stock via BaDaBing/Universal überhaupt mogelijk is geworden en bij wie de rechten dan wel lagen. Rumour has it dat na het vertrek van Talk Talk bij EMI die bij hun manager lagen, Nigel ....

De rechten van Laughing Stock las ik net gingen terug naar de band..volgens mij vanwege de lage verkoopcijfers..

Dit is wat Emi director Nigel Reeve zegt in 2012:

Having sued EMI following the unauthorised release of the 1991 remix album History Revisited, relations between Hollis and the label are now cordial. He and Reeve have been collaborating on the tracklisting for a new Talk Talk compilation, Natural Order, due later this year. "Mark pops into the office every few months," he says. "We have a coffee and a chat, mostly about football. He's a bit of a Spurs fan." The mythology surrounding his retreat into silence apparently bears little relation to the day-to-day reality. "He lives a very normal life, it's just like he changed jobs," says Reeve. "There's nothing in Mark driving him to make a new record, I don't think. In all the conversations I have with him he says: 'I did it. Full stop.' He got to where he wanted to go." Finally, the rest of the world is catching up.


Dit is wat Talk Talk manager Keith Aspden zegt in 2011:

Hollis released a solo album in 1998, and since then not one new song of his own has seen the light of day. Some like to say that this is because the music industry ground him down. Aspden disputes this too: “It's tempting to blame others for Mark's retirement,” he states, “but I believe he just ran out of ideas and inspiration and had a chance to lead a comfortable and stress free life with his wife and children. Can't fault him for that.” Asked what Hollis is up to now, Aspden merely adds that, “the only thing I can say about Mark is that he doesn't seem to want to be associated with this part of his life at all. Perhaps he always needed a collaborator to realise his musical ideas, but could never allow a true collaboration because he was always determined to have his own way, no matter what.”

Waarschijnlijk was het promoten van het album part of the deal met de maatschappij. Neemt niet weg dat ze het deden.
Ik kan me in zekere zin de teleurstelling van de maatschappij ook wel voorstellen, maar ik ben Talk Talk tot op de dag van vandaag dankbaar. Een deel van de schoonheid van dit album is de prachtige opname. Daar heb je normaal gesproken studiotijd voor nodig. Je kan je afvragen of dit album gemaakt had kunnen worden met een budget van een marginaal bandje.

Onderdeel van de schikking ("settlement out of court") was destijds - als ik het me goed herinner - de rechten naar Keith Aspden (ik vergiste me) voor de laatste twee Talk Talk albums; de rest bleef berusten bij EMI.

In 2010 kwam EMI - toen al eigendom van een venture capitalist die het had overgenomen van CITI-bank- in zwaar weer terecht om uiteindelijk in 2012 te worden overgenomen door Universal.

Op dit topic is uitgebreidere discussie daarover gevoerd: Muziek >> Nieuws >> R.I.P Muziekindustrie? Goeie zaak!

EMI was lang ook mede-eigenaar van de kwijnende HMV-keten en dat hielp natuurlijk niet echt. Misschien had Hollis na alle financiële sores bij EMI wel een zeker mededogen - who knows?

Feit is wel dat al snel opeens nieuwe vinyl re-releases kwamen van Spirit of Eden en Laughing Stock.
Dat laatste album verscheen daarmee voor het eerst (2012 mind you) op vinyl in de US Talk Talk / Mark Hollis: Laughing Stock / Mark Hollis | Album Reviews | Pitchfork

Ms dan inderdaad door de overname door Universal...

EMI en EMO, ik haal ze altijd door elkaar.

Vanavond gedraaid - van vinyl; US-persing, BadaBing; heel fijn, rust, ruimte. Daarna, van vinyl Bark Psychosis - Codename: Dustsucker (2004) sloot er wonderwel op aan.