Volgende week vrijdag de laatste, nog 2 in totaal dus.

Ik hoop nog steeds op Blue Lines, maar de eerste Portishead lijkt me ook niet gek. Die werd ook direct als klassieker binnengehaald destijds, wat misschien hier een voordeel is. Maar het zou me ook niets verbazen als Debut van Bjork langskwam.

Of iets compleet verrassends als Broken van NIN.

Downward Spiral? Wel een Amerikaanse band, dus...

Dan komt Oasis dus sowieso niet vandaag.

Misschien toch: A Tribe Called Quest - Midnight Marauders (1993) ?

Ik denk niet dat ze zo kort na Puiblic Enemy nogmaals voor een hiphop album gaan. Het blijft toch een op pop en rock gerichte lijst, opgesteld door blanke mannen (dat laatste weet ik uiteraard niet zeker maar ik durf er best veel geld op in te zetten ).

Het lijkt wel of de Cultuurkenner niet heeft kunnen weerstaan aan de de casi smeekbedes van herman
Deze week dus:



Blue Lines (1991), Massive Attack





Het praatje van De Cultuurkenner bij het betreffende album kan je hier lezen.



>Topic overzicht


Toelichtingen:

> Introductie + Toelichtingen 1&2:

> Toelichting 3:

> Toelichting 4:

> Toelichting 5:

> Toelichting 6:

Wat zijn er hier, naast dit geweldige album (ook een verantwoorde keuze, lijkt me) weer vele kanidaat-albums genoemd. Omdat ik deze Blue Lines al sinds jaren bezit, ga ik me deze week (eindelijk) maar eens tegoed doen aan Loveless en The Downward Spiral. Lijken me toch ook wel erg essentieel, en dus noodzakelijk plamuur voor mijn gaten.

Ik verwacht trouwens rond de keuze van Blue Lines niet veel commotie hier. Alhoewel dat ik me in deze bij andere albums al meermaals vergist heb...

edit: En ik moet Nevermind nog steeds van onder het stof gaan zoeken. Al jaren niet meer gedraaid. Of misschien beter snel decoderen via Spotify, ik haat stof...

Gewoon een goede plaat van een essentiële band. Een van de volgende twee had misschien was er misschien nog iets meer als publieksfavoriet ingegaan, maar Blue Lines past in het debutenbeleid van deze lijst. In dit geval wel terecht denk ik...

(Sean Paul . Juist even de oudere berichtjes bij het album aan't doornemen geweest... )

Blue Lines moet ik in z'n geheel nog steeds een tsjekken, maar Unfinished Sympathy en het titelnummer zijn natuurlijk pareltjes.

Justice

Verder rust ik mijn kaas!

Ik weet dus niet zo goed wat ik hiervan moet vinden. Het is een prima album, maar lang niet zo goed als Dummy of Mezzanine.

De titelloze van Portishead overklast Dummy en Mezzanine, naar mijn bescheiden mening, maar dat terzijde.

Nah, dat was een uitstekende herhaaloefening, maar desondanks toch niets meer dan dat: een herhaaloefening.

Die opmerking kan ik nauwelijks serieus nemen gezien het feit dat je - je eigen woorden - "Blue Lines nog moet tsjekken".

Beide bands komen uit Bristol, delen een bepaald gedachtegoed, hebben linking pins en werden ooit "triphop"genoemd, but this is where the story ends.

Massive Attack incorporeert veel meer verscheidene (stijl)elementen dan Portishead: reggae, dub, rock, spoken word, pop, rock, soul (a.k.a. oude R&B - het lenen van William Vaughn) en zelfs een flard symfo. Ik ben een groot liefhebber van cross-overs: dat opent wegen, maakt muzikale verkenningen mogelijk.

Portishead is veel meer 'genrevast' - een genre dat ze zelf mee hebben helpen creëren, door een uiterst inventief gebruik van samples, een karakteristieke zangeres (met een heel eigen manier van zingen) en gek genoeg is Portishead eigenlijk akoestischer dan Massive Attack - luister maar naar de fabeltastische live uitvoering van P3 op YouTube.

Beide bands zijn mijn even dierbaar: Massive Attack meer vanuit de guts en de vibe, Portshead vanuit de refelectie en contemplatie.

Mooi stukje, in tekst, stijl en informatie....

Geen flauw idee wat mij te wachten staat bij Massive attack (ik ben altijd enigszins huiverig geweest bij bands met dit soort namen) maar misschien dat ik deze cd toch eens zal kopen, de omschrijving was net even voldoende om interesse te wekken

Ik heb verder de ballen verstand van Massive attack (of Portishead) dus het duurt even voor ik een zinvolle reactie kan geven, ik ga eerst eens op zoek.

Massive Attack vind ik vrij niet boeiend voor zover ik ze ken. Mooie economische speelduur, dus zal vast nog wel een keer langskomen.

Kun je aub niet gewoon een weekje vrij nemen van dit topic? Als de speelduur je enige motivatie is om een album te luisteren...

Maar je kent de nummer 1-hit Unfinished Sympathy ook niet?

Leuk en geheel terecht dat Blue Lines hier langs komt. Heb hem gelijk weer opgezet.

Massive Attack kende ik ook in '91 al een beetje door hun nummer 1 hit en de albums/singles die later kwamen, maar het was pas in '98 dat ik Blue Lines voor het eerst hoorde. Een vriend die nogal gek was van Mezzanine had het album gekocht en ik was meteen verkocht. Daarna is het wel een beetje weggezakt, maar de laatste 5 jaar is het album alleen maar in mijn achting gestegen (het zit nu dicht tegen mijn top 10 aan). Er zit zoveel emotie in, het klinkt enorm ongedwongen (zeker vergeleken bij alle latere albums die veel meer 'bedacht' klinken). Ik kan het blijven draaien.

Van Portishead ben ik ook fan, maar juist hun tweede vind ik minder. Lange tijd was dat ook een favoriet, maar bij recente herbeluistering deed ie me niet veel meer. Alleen het laatste nummer en All Mine halen het niveau van het debuut.

Dit album is één van de album die ik het vaakst heb gekocht (en weggegeven). Het overkwam me regelmatig als ik dit opzette (Mezzanine trouwens ook) dat vrienden zeiden dat ze het erg goed vonden en dan gaf ik die cd mee om te lenen en als ik dan langer dan een paar dagen moest wachten, kocht ik 'em gewoon weer.

P3 overtreft de Portishead S/T by far

Rustig, Herman, denk aan je bloeddruk. Adem in, adem uit. (En blijf daarmee doorgaan; één keer die twee stappen verrichten werkt waarschijnlijk niet.)

Ik ben kalm hoor, maar die opmerking van Chevy heeft niets meer met muziekliefhebberij te maken. Da's gewoon luisteren omdat het 'kan' en niet teveel moeite kost.

Tsja, chevy heeft blijkbaar in dit topic een soort zelfkastijding gevonden...



moeten?

(je kunt niet alles in het leven gehoord hebben, daarom is dit zo'n leuke site )

Ik durf te wedden dat je die wel kent eigenlijk. Misschien dat de naam van het nummer gewoon geen belletje doet rinkelen.

Hier dan!

Verder weer een correcte keuze, maar ik kan ermee leven, alhoewel hun volgende platen veel beter waren! Het jankerige reggae niveau van sommige nummers op Blue Lines kan ik niet verdragen.