Rolling Stones - Blue & Lonesome (2016)

Zeiksnor!

http://68.media.tumblr.com/899f927b4585d3becc1f1ebfa9a33a4b/tumblr_ohk4nhhzIw1qd9wx6o1_r1_1280.jpg

Ze doen waar ze goed in zijn en dat is heel fijn. Heerlijke plaat!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Rolling Stones - Blue & Lonesome - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Gaan The Rolling Stones ooit nog eens een echt goede plaat maken? Het is een vraag die al talloze keren is gesteld sinds de release van het geweldige Tattoo You uit 1981.

De Britse band maakte klassiekers in de jaren 60 en 70, maar sinds de jaren 80 is de spoeling zeer dun. Dat het deze week verschenen Blue & Lonesome de beste Stones plaat in 35 jaar wordt genoemd zegt dan ook niet zo heel veel en misschien zelfs wel helemaal niets.

Persoonlijk ben ik overigens best tevreden met een aardige Stones plaat, want ook die zijn sinds Tattoo You zeer schaars. Verder dan Voodoo Lounge (1994) en A Bigger Bang (uit 2005 en tot vandaag het laatste echte wapenfeit van de band) kom ik eigenlijk niet en dat is een magere score voor een band die moet worden geschaard onder de allergrootsten uit de muziekgeschiedenis.

Aan dat bescheiden rijtje aardige Stones platen kan nu Blue & Lonesome worden toegevoegd, want eindelijk klinken de heren op leeftijd weer eens geïnspireerd en urgent.

Dat doen The Rolling Stones dit keer niet met eigen songs, want op Blue & Lonesome worden de blueshelden van de band geëerd. Op Blue & Lonesome vertolken de Stones immers de songs die Mick Jagger en Keith Richards aan het begin van de jaren 60 inspireerden tot het formeren van een eigen band.

Nu lijkt het vertolken van bluessongs uit de jaren 50 en 60 een eenvoudig kunstje, maar dat is het zeker niet. Het werkt immers alleen als je als muzikant je ziel en zaligheid in de songs stopt en dat is precies wat de Stones doen op hun nieuwe plaat.

Charlie Watts drumt swingend en trefzeker, Keith Richards en Ron Wood strooien driftig met geweldige bluesriffs, Mick Jagger laat de mondharmonica scheuren en diezelfde Mick Jagger laat eindelijk weer eens horen dat hij een geweldig zanger is. Op Blue & Lonesome vertolken de Stones de bluesklassiekers uit een ver verleden zoals ze dit aan het begin van de jaren 60 hadden kunnen doen en dat klinkt verassend goed. De jonge honden in de inmiddels bejaarde muzikanten zijn weer wakker.

Voor Blue & Lonesome werd een beroep gedaan op topproducer Don Was, die de in slechts drie dagen opgenomen songs zo rauw en gruizig mogelijk op de band heeft gezet, waardoor de plaat uit de speakers knalt en zo energiek en onbevangen klinkt als je hoopt.

Natuurlijk kan Blue & Lonesome niet concurreren met Tattoo You, waarop de band nog met Stones klassiekers als Start Me Up en Waiting On A Friend op de proppen kwam, maar heb ik sindsdien zo genoten van een Stones plaat als ik nu geniet van Blue & Lonesome? Nee!

Er wordt misschien net wat te druk gedaan over het artistieke belang van de nieuwe plaat van de legendarische band, maar dat Blue & Lonesome een in vrijwel alle opzichten geslaagde plaat is zal duidelijk zijn. Mogelijk inspireert het de band nog tot grootse daden, maar als dit het slotakkoord van The Rolling Stones is vind ik dat ook best. Op Blue & Lonesome kunnen The Rolling Stones immers best trots zijn en dat was even geleden. Erwin Zijleman

Top plaat
Heerlijke nummers, fantastische sound en heerlijk gespeeld!!

Niet onaardig bluescovergroepje maakt beste plaat sinds "Exile on main street". Waarvoor dank. Wel spijtig van de spuuglelijke hoes: 't Is om scheel van te worden. Best 's nachts bekijken, met het licht uit. 's Nachts beluisteren mag met het licht aan of uit. Naar keuze. En best met een fles Jack Daniels er bij. Twee mag ook.

Ik hoop dat ik op mijn bijna 80ste verjaardag nog zulke lekkere dingen na kan maken.

erwinz: Mooi weer!

Is het origineel? Nee, niet zo. Is het een echte Rolling Stones-plaat? Nee. Maar is ie leuk? Ja, zeker! Heerlijk de Rolling Stones keren terug naar de blues. Ik heb genoten van het mondharmonicaspel van Mick Jagger en ook zijn zang blijft heerlijk.

"Just your fool" (het openingsnummer), "Blue and lonesome" en "I can't quit you baby" zijn voor mij de hoogtepunten van dit album.

Hou je van blues, dan is dit album zeker een aanrader!

In de Plato stond deze op vanmiddag; bijzonder lekker, dus heb 'm maar aan de sinterklaascadeaus toegevoegd. Wel jammer dat-ie dan dus niet voor mezelf is.

Hoedijk: ga jij mij vertellen dat jij met jouw muziekinteresse deze hele plaat hebt beluisterd van begin tot einde?

Vrij recent kwam the Mono Box uit van the Rolling Stones. Geweldig die oude platen in mono sound vol met die mooie knappe mix van oude muziekstijlen waarbij the blues zeker een belangrijke rol spelen. Op de eerste twee LP's van the Stones al helemaal, waar ook covers op staan. Dat was ruim 50 jaar geleden, en nu zijn ze terug met the roots van hun eigen roots. En dat the Stones die blues kunnen spelen laten ze op Blue & Lonesome even horen zeg. Waanzinnig: wat een lekkere plaat!

Jagger zingt zeer gedreven en hartstochtelijk, een vereiste voor the blues natuurlijk. Zijn mondharmonica is, net als tijdens de live concerten, werkelijk uitstekend. De droge drums van Charlie klinken betoverend, samen met de snerpende gitaren van Richards & Woods. De sound is rauw, puur en eerlijk.

De nummers zijn erg goed geselecteerd, van wat sneller naar wat langzamer, van wat steviger naar wat relaxter. Er staat veel moois op deze plaat. Mijn favorieten zijn opener Just Your Fool, Commit a Crime, All of Your Love, Little Rain & I Can't Quit You Baby. Veel respect voor deze geweldige band, die nu ook weer op plaat laten horen dat zij tot de beste horen.

Ah de eerste anti stem Is een feit?

Dat Hoedijk een anti-stem geeft, hoeft natuurlijk niets te zeggen over zijn muziekinteresse. Als groot medeliefhebber van Steven Wilson, wil ik toch opmerken dat het liefhebberen van Wilson helemaal niet in de weg hoeft dit staan om dit nieuwe album van de Stones ook hoog te beoordelen

Ik kan veel van Wilson ook waarderen trouwens.

Ah jij gaat nu in de Tom Hanks rol

Shit, dit gaat helemaal mis....

Man,man, die is in topvorm

Deze vandaag ook gekocht en gelijk beluisterd! Prachtig sfeervol plaatje die ik nog vaak ga afspelen

Een bluesplaat van The Stones, ik ben wat argwanend omdat ik niet zo van dat genre hou maar zal de plaat zeker gaan beluisteren.

ik ben weer terug op de grond na tig keer luisteren...wat een geweldig album heerlijk dat gewone studio geluid. oldham back in town ? nee das was was
...

Te gek dat de Stones nog eens zoiets uitbrengen.

Ben zelf niet zo'n fan van dat bewust ouderwetse, ongedefineerde soundje, waar ze voor gekozen hebben. Met name die wat ingeblikte zang geeft het iets gemaakts. Sowieso vind ik Jagger meer een acterende blueszanger, dan een blueszanger. En gitaarsolo's waar je kippenvel van krijgt, daarvoor hoeven we natuurlijk ook niet bij de Stones te zijn.

Dat gelul dat het de beste plaat is sinds Tattoo You of Exile of whatever, dat nemen we maar met een korreltje zout. Niet dat de '80's en '90's nu allemaal briljante albums opleverden, maar toch zeker wel een dozijn hartstikke goeie nummers, waar meer originaliteit en creativiteit in zat dan in dit.

De grootste verrassing vind ik Micks mondharmonica spel. En verder is het een hartstikke leuk plaatje. Leuke nummers, enthousiast gespeeld. Ik verwacht dat ze hiermee hun studiocarrière bewust afsluiten. Dit zou wat mij betreft een perfect gekozen zwanenzang zijn voor de grootste band ever.

Een nieuwe plaat van de Stones is nooit iets geweest waar ik op zat te wachten. Ik heb ze altijd prima kunnen waarderen, maar meer op singeltjesniveau. Toen ik echter vernam dat er een old school blues album aan zat te komen werd ik nieuwsgierig. De liefde van Richards en Jagger voor de oude blueshelden is bekend, zonder de blues hadden we geen Stones gehad. Dan is het nog altijd de vraag hoe dat album gaat klinken. Gepolijst, commercieel en allemaal clichenummers, waardoor erg veel mensen een totaal verkeerd beeld van de blues hebben? Of laten de Stones op hun oude dag nog eens even zien wat liefde voor de blues voor hun betekent? Na 1 luisterbeurt was het al duidelijk: Jagger & Richards gaan volledig terug naar begin jaren 60 toen de blues nog niet werd geteisterd door ellenlange gitaarsolo's en blues lookalikes. In die tijd speelden bandjes nog de blues omdat ze de blues voelden. Dat bluesvuur brandt tot mijn vreugde nog volledig en dat vertaalt zich in een enorm gedreven album. Beter dan Exile on Main Street of Tattoo You, zul je mij niet horen zeggen, want ik heb zelden een heel Stones album uitgeluisterd en de keren dat ik dat heb gedaan ben ik al aardig kwijt. Maakt ook niet zo veel uit, het gaat om nu. En nu laat Jagger zien dat zijn stem nog nauwelijks slijtage vertoont en hij ontzettend blij wordt van de nummers die hij zingt. Richards speelt zoals altijd in dienst van de songs en zijn liefde voor de blues klinkt op een fantastische manier door. Heerlijke vuig, maar nergens gemaakt. Precies zoals het hoort. Die oprechte liefde voor het genre is zo mooi om te horen.

Wat ook voor de Stones pleit is dat ze niet alleen maar voor cliché nummers hebben gekozen, maar ook flink wat minder bekende nummers bewerken. Hierdoor klinkt het allemaal als een echt geheel en mensen die voor het eerst een bluesalbum horen zouden zomaar kunnen denken dat dit volledig zelf geschreven is, zo mooi sluit alles op elkaar aan. Het feit dat ze niet zelf nummers hebben hoeven schrijven lijkt bevrijdend te werken. Ze hebben een graai in de snoepdoos gedaan en er heerlijk van genoten. Die enorme spelvreugde, passie en liefde voor de blues, zorgt er voor dat de Stones in mijn eindejaarslijstje eindigen dit jaar. Wie dat van te voren gezegd had had ik voor gek verklaard. "

De plaat is nog maar een dag uit en nu al meer dan 40 stemmen voor een bluesalbum. En nog klassieke blues ook. Als al die stemmers nu net als de Stones ook eens op zoek gaan naar de oorsprong van de blues dan krijgt Johan Derksen nog gelijk ook: "De Stones zijn de redding van de blues". Andersom geldt dit ook zeker.

Ik hoop echt dat degenen, die nu op dit album stemmen ook andere, nieuwe bluesalbums onder de loep gaan nemen, want er zijn genoeg andere dit jaar verschenen. Er wordt zelfs goede blues gemaakt in landen waar je het helemaal niet verwacht : Andres Roots - Winter (2016)

Nou Estland zit toch wel in mijn top 3 van blueslanden

Wat is dan je top drie van Estse bluesacts?

Vooraf was mijn hoop niet hoog. Wie is er niet terug geweest in de buurt waar hij is opgegroeid en teleurgesteld over wat hij ziet? Dat leek mij het scenario voor een bluesplaat van de Stones. Daarnaast alles van waarde is al 100x gecoverd. Wat moet je dan nog?

Nou gewoon een plaat vol spelen met urgente bluesnummers uit de jaren dat deze mannen de platen van hun voorgangers bij elkaar spaarden, die de meeste mensen niet of nauwelijks kennen. Daarnaast hebben de oude mannen perfect de valkuil van iedere moderne bluesman vermeden. Niet groter, vetter, sneller, maar gewoon alsof het 1962 met de techniek, opname en skills, van 2016.

Het spelplezier, de urgentie en het jeugdige enthousiasme spat uit de bejaarde lijven. Jagger zingt geweldig, overdrijft hier en daar en beetje, maar nooit storend. Zijn mondharmonica is de ster van deze plaat. Het geweldige, urgente spel maakt de plaat heel levend. Het tandem Richards-Wood weeft in en uit elkaar zoals we gewoon zijn, maar volkomen in dienst van het grotere doel. En Charlie heeft het duidelijk naar zijn zin daar op de achtergrond. Hij staat zichzelf hier en daar zelfs een kleine frivoliteit toe, Dat wil heel wat zeggen.

Chuck Leavell is natuurlijk al decannia een Stone zonder dat het telt, maar als Ian Stewart ergens gemist wordt op een Stones plaat, dan is het hier. Hij had hier zo goed tussen gepast.

'The blues had a baby and they named him rock and roll", zong Muddy Waters op 'Home Again', zijn eerste LP met Johnny Winter in 1977. Die baby is thuisgekomen, gepokt, gemazeld en eert zijn ouders op een grootse wijze.

Hoe goed deze plaat echt is, zal de tijd leren. Voor nu lijkt hij mijn speler niet uit te komen. Voor het eerst echt zo sterk sinds 'Tattoo You'? Ja, dat was de laatste keer dat een Stones plaat niet van mijn platenspeler af te slaan was. En ja, nadien waren er verschillende goede Stones nummers, maar geen zo goed geheel.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Ik ben blij verrast met deze plaat. Vooral het harmonicaspel is fantastisch. Het beste nummer vind ik Little Rain, grote spanning en zeer ingehouden. Bijna alle nummers zijn kaal, puur, intens en het zo op de plaat geknald, de producer heeft er zeer weinig werk aan gehad
Deze plaat lijkt ook op de live-plaat van de Red Devils, een band waar Mick Jagger ooit een plaat mee had willen opnemen (uiteraard ergens gelezen toen ik recensies van deze plaat ging lezen). King King van de Red Devils is al jaren een bluesfavoriet, dat is deze Stones-plaat zeker ook !

Inderdaad....zo ook dit oudje uit Polen...

Breakout - Blues (1971)

Het lijkt zowat een (marketing)stunt... Met iets komen dat dit genre hard nodig had., Een spotlight. Met gasten met een staat van dienst van hier tot Tokyo. Hoewel ik ben geen blueskenner.

Gôh, wat een opwinding genereert dit album. Zag en hoorde deze week Johan Derksen bij DWDD de loftrompet steken over Blue And Lonesome en was verbaasd te vernemen dat hij verwachtte dat dit album een renaissance van de blues tot gevolg zou hebben. Want de blues (evenals soul, jazz en niet-westerse muziek) wordt volgens Derksen te weinig gedraaid bij de Publieke Omroep, hetgeen ontegenzeggelijk waar is. Maar zo goed vind ik dit album nou ook weer niet. Sterker, ik ga (als bluesliefhebber) hier niet mijn beurs voor trekken. Ik vind het een aardig bluesrockalbum, dat evenwel een zeer slap aftreksel is van de échte Chicago-blues waar dit album grotendeels op is gebaseerd.
Hoeveel van de enthousiastelingen die hierboven gepost hebben met hoge "ratings" hebben de originelen ook beluisterd? Op spotify is een lijst aangemaakt, dus ga je gang, zou ik zeggen.
Ook deze hype laat ik maar gewoon passeren, en ik zet lekker een album van Howlin' Wolf of Little Walter op.