Rolling Stones - Blue & Lonesome (2016)

Gewoon een lekker album van enkele van de meest krasse knarren, die dit jaar een album hebben uitgebracht! Ik mag dat wel! Ik ben geen blues adept, toch vind ik het leuk deze muziek zo af en toe te horen. Ik ga zeker een keer o.a. de originelen beluisteren.

Mijn prioriteiten liggen momenteel niet bij The Rolling Stones maar ik heb de afgelopen dagen bij mijn platenboer genoeg gehoord om te weten dat ik 'm uiteindelijk wel ga aanschaffen.
Een deel kende ik van de originele artiesten en ik vind dat de Stones ze met dit album mooi in de spotlights plaatsen. Misschien wakkert de plaat de belangstelling voor blues weer aan, zoals Johan Derksen hoopt. Getuige het (uitverkochte) bluesfestival in Grolloo afgelopen zomer genereert de blues als muziekstroming in elk geval nog genoeg basisinteresse. Hopelijk zorgt het album van The Stones er indirect voor dat grotere platenmaatschappijen weer bluesartiesten durven te contracteren en promoten.
Onmogelijk is het niet. Ik herinner me dat Gary Moore's Still Got The Blues een gelijksoortig effect had.

Alsof mensen The Rolling Stones nodig hebben om blues te ontdekken. Tegenwoordig heeft zowat iedereen toegang tot zowat alle muziek. Daar zal het niet aan liggen.

Ik heb in ieder geval ooit genoeg blues beluisterd om te weten dat het een genre is waar ik zeer snel op uitgekeken ben.

Maar Blue & Lonesome van The Rolling Stones dus. Dat de heren zo overtuigend wat oude nummers op plaat zetten bevalt me wel. Zo mogen ze gerust nog wat verder doen. Of is het nu echt tijd voor het welverdiend pensioen? Met dit album is de cirkel in ieder geval rond.

geweldige producer die Don was..alsog Oldham aan de knopen zit...weet zeker dat Brian Jones ligt te rocken in zijn graf.......wat een album

Binnen 3 dagen op plaat geknald, een lekkere productie en de oude blues helden van weleer worden door de Britten van stal gehaald. Wellicht geen album met cover nummers waar de blues puristen wakker van zullen liggen maar op mij maakt het een goede indruk.
De heren laten zich van hun beste kant zien, het spelplezier spat er van af en Jagger zingt overtuigend.
Een hele avond blues is niet aan mij besteed maar drie kwartier lang the Stones op deze manier voorbij horen komen vind ik geen straf. Het openingsnummer Just Your Fool en I Can't Quit You Baby openen en sluiten de schijf op treffende wijze.

Het 23e studio-album (25e in USA) van The Rolling Stones is er eentje die terug gaat naar de stijl en inhoud van het debuutalbum van The Stones, “THE ROLLING STONES” uit 1964. Daarop stonden 12 tracks, waarvan 11 covers. Het enige eigen geschreven, en het eerste Jagger/Richards compositie die op plaat verscheen, was “TELL ME”. Op hun nieuwste plaat, “BLUE & LONESOME” staan ook 12 songs, maar dit keer zijn het allemaal covers. Blues en rhythm & blues covers wel te verstaan. Dit is de stijl die de Stones het liefst speelt en dat merk je ook al de het album beluisterd hebt. Het is wat rommelig af en toe en beslist niet strak gespeeld. Het klinkt zoals het zou moeten klinken, authentiek! Nummers van Howlin’ Wolf en Willie Dixon en gitarist Eric Clapton speelt op 2 tracks mee en dat past natuurlijk ook weer geweldig. Mick Jagger zingt geweldig en laat zijn mondharmonica regelmatig indringend klinken, Charlie Watts en Darryl Jones zorgen voor een solide basis en Keith Richards en Ronnie Wood soleren heerlijk en laten degelijke riffs horen. Vernieuwend is het natuurlijk niet, maar dat bewaren ze misschien wel voor album nummer 24, die weer gevuld zal staan met eigen composities. Als dat album er snel komt, dan is dit een smakelijk tussendoortje!

Aardig, maar geen blijvertje. Jagger is goed in vorm, maar ben het wel een beetje met heartofsoul eens. Doe mij ook de echte Chicago-blues maar. Ik had liever nieuwe nummers gehoord, maar dat zit er kennelijk niet meer in.

2017.

wat worden hier hoge scores voor gegeven. Toegegeven: de lol straalt ervan af en Jagger is met stem en harmonica in grote vorm. Maar echte parels hoor ik echt nergens.

Net als McCartney's Run devil run leuk om een keer te horen. Vooruit misschien 2 keer want daarna wordt het een echte stofhapper in onze collectie! Kom op jongens, wie zit hier nu echt op te wachten? Het wordt allemaal wel een beetje overdreven gehyped tegenwoordig.

Laat Johan Derksen het niet horen

Het blijkt voor sommige mensen toch echt moeilijk om gewoon wat te genieten van een portie lekkere muziek.

Of misschien is het echt een leuke plaat?

Kreeg bij Johan Derksen niet echt het idee dat hij het meende. Volgens mij heeft hij helemaal niets met de Rolling Stones? Wel grappig dat iemand Still got the blues van Gary Moore aanhaalde. Dat was rond de tijd van Santana met John Lee Hooker met The healer. Dat was ergens rond de zomer van 1990. Soort blues revival? Dan liever Jimmy Reed. Steeds hetzelfde nummer maar wel een ander intro. Lekker hoor..

Johan Derksen heeft het laatste Stoned concert in Havana verzorgd, dus hij heeft wel degelijk iets met de Rolling Stones.
Hij meent het echt en oprecht dat hij hoopt dat door deze uitgave van de Rolling Stones de blues
weer in de belangstelling komt. De blues dus in de schijnwerpers en niet de Stones.

Wat Johan Derksen beweerde, was dat de Stones eigenlijk een (rhythm and) blues-groep zijn (of waren), en dat ze van dat pad zijn afgeweken en vervolgens hebben gedwaald en allerlei muzikale zijwegen hebben bewandeld. Gelukkig zijn ze met Blue and Lonesome weer op het réchte pad teruggekeerd - dit allemaal volgens Johan Derksen natuurlijk. En ik deel je liefde voor Jimmy Reed, caravelle.

#4: "All of Your Love": het origineel van Magic Sam.

Dank je, Blu-ray, dat maakt mijn hele avond goed. Zo hoort het. Maakt de Stones-cover
eigenlijk overbodig.

Ach ja smaken verschillen. Ik kan hier als 21-jarige student behoorlijk van genieten. Ik hoop dat meer jonge mensen dit gaan luisteren, het smaakt duidelijk naar meer.

Verzorgd? Hoe bedoel je dat?

Johan Derksen haalde Rolling Stones naar Cuba - RTL Nieuws - rtlnieuws.nl

Oh.. dat heb ik effe gemist... Dank voor de link.

The Stones toch nog met een plaat!
Ik had het niet meer verwacht en eigenlijk had ik daar wel vrede mee.
Het beste eigen songmateriaal is al lang geleden geschreven, en eerlijkheidsgehalve kwam het de laatste 30 jaar ook zelden of nooit meer in de buurt van zulks.
Ik ben toch aangenaam verrast door deze worp.
Laat ik gelijk vermelden dat ik een plaat vol Bluesmuziek lastig vind uit te zitten.
Dat zal bij deze niet veel anders zijn ben ik bang.
Ik ben geen fan van het genre ansich.
The Stones hebben natuurlijk altijd Blues gespeeld, maar in hun beste periode (68/72) was het nooit de hoofdmoot.
Juist de afwisseling met Country, Soul, Gospel en Rock maakte het zo sterk.

Afijn, de nummers hier zijn geput uit voornamelijk de Chicagoblues, en bevat werk van voorbeelden als oa. Howlin' Wolf, Willy Dixon, Little Walter en Memphis Slim.
Hier groeiden de heren mee op.
In deze fase en met hun staat van dienst, hebben ze mijn zegen in ieder geval.
In drie dagen opgenomen in de Britisch Grove Studios en Meistro Don Was achter de knoppen.
Missie geslaagd? Ja, ik vind van wel.
Er is veel spelplezier en je hoort duidelijk dat de mannen hun gretigheid nog niet verloren hebben.
Al meerdere keren aangehaald hier; Jagger is in grootse vorm.
Veel bezieling, prima beheersing van de mondharmonica en zijn stem is krachtig.
Keef en Ronnie zijn van het rommelige samen, maar het klinkt altijd wel lekker. Zeker als het gaat om de riffs.
Charlie vult het op zijn eigen bekende manier in.
Niet meer zo strak als vroeger, maar de drive is er.
Don Was heeft er een geloofwaardige basic produktie van gemaakt.
Het is zoals het is. Weinig takes schat ik zomaar in.
Eric Clapton, die ook een plaat aan het opnemen was aldaar, doet zijn mates nog een plezier om bij te dragen op Everyday Knows About My God en Just Like I Threat You.
Diezelfde Clapton werd ooit als eerste gevraagd om Brian Jones te vervangen. Hij weigerde, zoals we weten.

Conclussie: Geen album die ik hoef te hebben.
Maar objectief beschouwd is het een geslaagde plaat. Zeker met de insteek die men voor ogen had.
Het zal geen schok meer veroorzaken en of Blues hier weer meer mee in de picture komt, betwijfel ik ook.
Het zijn nu eenmaal andere tijden.

Als er een band het recht heef t 'n cover-album met oude blues-nummers op te nemen zijn het wel de Stones. En ja, ze doen het goed.
Dat de originelen beter zijn: het zal allemaal wel, maar dit klinkt prima en Jagger is goed bij stem.
Hoewel ik van vele muzieksoorten hou, ook van blues op z'n tijd, heb ik het na zo'n 20 minuten traditionele bluesmuziek luisteren wel weer gehad en zet ik iets anders op.
En dat is het mooie van vinyl: een LP-kant is precies lang genoeg.

Ik vind het ook niet zo relevant om de vergelijking aan te gaan met de stokoude originals.
Vrij zinloos ook.
The Stones zijn muziek gaan maken door de stroming Blues.
Ze hebben eerder bewezen dit goed te beheersen, dus bezwaarlijk geenszins.

Mocht dit het laatste zijn, dan is het een passend slotstuk.

Ik lees hier vaak: de originele zijn beter dan de covers die de Stones hier laten horen. Is lang niet altijd waar. Heel veel originele klinken helemaal zo goed niet als wordt beweerd, de geluidskwaliteit en opnamekwaliteit is vaak heel matig en uitvoering lang niet altijd even goed, alsof alles van John Lee Hooker, Muddy Waters en consorten goud was wat blonk, nee dus. Tuurlijk zijn dat de puristen maar dat zijn The Stones en Clapton, waar het om de Britse blues invasie gaat ook tot op zekere hoogte.
Eindelijk weer een echte Stones plaat die er toe doet, dat is lang geleden.

Ik moet zeggen dat ik hier aangenaam door verrast ben. Het nieuws dat de heren een nieuw album aan het opnemen waren (de eerste sinds 2005!), drong vorig jaar al door, en hoewel ik een die-hard Stones fan ben, had ik er eerlijk gezegd geen hoge verwachtingen van. De laatste plaat waar ik echt bij opveerde, was Tattoo you, en als ik in een milde bui ben, wil ik Voodoo lounge en Steel wheels ook nog wel tot de betere Stones-platen van de laatst dertig jaar rekenen.

Een blues-coveralbum lijkt een open deur voor een band die met dergelijk repertoire aan zijn carriere begon, maar ik vind het eigenlijk wel een goede zet. Nu en paar keer beluisterd op Spotify en ik moet zeggen dat de oude mannen het kunstje nog goed beheersen. Ze zijn lekker op dreef, met name het harmonicaspel van Jagger (en vlak ook zijn vocalen niet uit) en het goed aansluitende drumwerk van Charlie Watts maken dit een redelijk authentieke bluesplaat anno 2016. Goed, het zijn natuurlijk allemaal covers, wat op zich een zwaktebod is, maar ik vind het wel goed gedaan.

Alleen die hoes vind ik foeilelijk en absoluut niet passend bij de inhoud van het album. Hadden ze daar nou niks beters van kunnen maken dan een blauwe doorslag van de 40 Licks-cover? Of doen albumhoezen in het iPod - en streamingtijdperk überhaupt niet meer terzake?

Tja.....idd knap "dat ze het nog kunnen" en fijn plaatje verder, maar voegt het iets toe? Wat mij betreft niet echt. Ik kom niet verder dan 3*

Alles is gezegd, ook dat het een fijne plaat is. Jagger is enorm op dreef met de mondharmonica. Super.

Hoor ik het nou goed? Hij klinkt mono!
(luister een een tijdje via spotify met koptelefoon naar dit album).

Gewoon een goed album. Niks meer aan doen, lekker zo laten.