Rolling Stones - Blue & Lonesome (2016)

Wat mij betreft wel! Het beste album sinds Exile on Mainstreet.

Nu 'n keer of 8 gehoord sinds vorige week, conclusie:

zoals ik gehoopt had, simpel, rech-toe recht-aan,rauw, maar ozo lekker .....
geweldig zoals de Stones dit doen, en dan op hun leeftijd, respect ......
en vooral respect voor de (meer onbekende)nummerkeuze, niets op veilig .....

maar dit album moet je absoluut niet vergelijken met klassiekers als Tatoo You of Exile on Main St
waar toch naast blues zeker andere stijlen te horen zijn.

Dit album klinkt alsof je terug bent in 't begin vd jaren 60, daar waar de Stones begonnen
(wou dat ik deze tijd mee had gemaakt)

Voor mij misschien wel het beste album van 2016

Ik heb net de Deluxe editie binnengekregen met box, boek en foto's. En dit is wel erg mooi gedaan zeg. Allereerst is het groter dan ik dacht, wat alle fraaie foto's ten goede komt. De box is mooi rood / blauw met de tong en rechthoekig. Het boek, met de cd erin, is werkelijk erg fraai. Prachtige foto's en uitgebreide teksten over deze opnames van the Stones, maar ook over the (Chicago) blues en de artiesten die worden gecoverd. Inclusief fraaie zwart-wit foto's van de artiesten en van singles die hierbij horen. Tot slot nog een enveloppe met 5 foto's van de opnamesessies. Als je deze plaat wilt aanschaffen, dan is dit de versie.

Toen waren ze een stuk creatiever en vernieuwender naar mijn mening. Op de sound na gaat die vergelijking voor mij niet op. Exile is trouwens wel mijn favoriete stones plaat.

Ik vergelijk helemaal niets. Ik zeg dat de Stones wat MIJ betreft na Exile niet één écht goede plaat hebben gemaakt, voornamelijk zelfs bedroefend slecht, tot deze release.

Toch grappig die verdeelde mening over de albums vanaf de 80s.

Ik stapte pas in bij steel wheels, en vind dat een goede plaat. Ik kende als jong ventje wel de hits, maar dit was mijn eerste hele album, na het zien van de show die daarbij hoorde (urban jungle)

De opvolger voodoo lounge vind ik zelfs nog beter.

Bridges to Babylon is iets minder (duurt te lang) maar als bigger bang is weer helemaal prima.

Misschien mijn voordeel om een late instapper te zijn, want ik geniet van bijna alle albums vanaf de 60s. Enige echte draak Is dirty work voor mij.

Dit album vind ik ook weer prima genietbaar.

Het vergelijken met hoe t ooit was... en zwaktebod... het zal allemaal wel. De mannen zijn 70 en maken plezier. Ze delen dat met ons middels dit fijne album.

Niet al te serieus nemen en gewoon genieten van een stel oude rockers die de huidige generatie muzikanten laat horen hoe t moet.

Veel had ik er niet aan verwacht maar ik moet toegeven dat ik aangenaam verrast ben. Natuurlijk, het zijn allemaal (blues)covers en nieuw is dat niet maar Rolling Stones brengen deze nummers met veel passie en met name Mick Jagger is vocaal goed in vorm. Ik kan begrijpen dat blues niet iedereen ligt, het is meestal opgebouwd op dezelfde akkoordenschema's maar aan de andere kant ken ik geen genre in de popmuziek dat authentieker is. Rolling Stones gaan hier terug naar hun roots want in oorsprong waren zij een bluesband.
Tot de beste Stones-albums reken ik dit niet - het kan niet tippen aan hun albums in de periode 1968-1972 toen zij trendsettend en zeer veelzijdig waren - maar het is een mooie aanvulling op het toch al indrukwekkende repertoire met enkele dieptepunten maar des te meer hoogtepunten.

Gaap: het eeuwige gelul dat de Stones na Exile geen goede platen hebben gemaakt. Dat zegt dan vooral iets over de luisteraar. Ik hou van de Stonessound. Op elke plaat en cd na Exile zitten wel een paar opmerkelijke nummers. Of het nu blues , reggae , ballads, funk of disco is de Stones weten er wel raad mee. Zo ook op deze cd. Blues zoals het allemaal begon. Lekker helder en ruw opgenomen. De rommelige gitaarpartijen passen wel en het speelplezier is duidelijk hoorbaar. I can't quit you baby is mijn favoriet. De Stones leven en spelen de blues met Mick Jagger opeens als een mondharmonicaspeler van wereldklasse. Laten we er van genieten?

In de 70's kan ik de groep niet betrappen op missers.
Wel werd het na Exile wat minder, maar op het moment dat het mis ging tussen Mick en Keith, holde het artistiek echt achteruit.
Dirty Work bijv. is een vergissing.
Keith en Mick mot, Charlie aan de smack, Bill keek het zoals altijd aan en young Ronnie bleek de aanjager.
Het werd nooit meer zoals het was, eerlijk is eerlijk.
Daarom (nogmaals) respect voor deze move.
Laten we niet vergeten dat de mannen nu bejaard zijn.
Veel van hun leeftijdsgenoten weten niet eens meer dat ze bestaan.

Dat betekent niet dat kritiek geven niet mag.
Maar wat kan er hier nu fout gaan.
Gewoon een lekkere plaat die gehoord mag worden.

Zo hier plakken we 4* op. Ik heb het denk ik al een stuk of 10 keer in zijn geheel beluisterd en hij blijft vermaken! Zeer sterk gedaan van de oude rakkers, ik had niet verwacht ze ooit nog zo te horen vlammen in de studio.

En ik doe daar een halfje bovenop.
Ze vlammen weer als vanouds.
En dat het covers zijn maakt me helemaal niets uit.
Hier komt ie voorlopig niet van de draaitafel (behalve om hem even om te draaien).

Ik hoor her en der dat het album met Mick Taylor een stuk beter zou zijn geweest. Weet ik veel. Ik ben zo'n groot liefhebber van de Stones dat ik nog nooit van die man heb gehoord. Tot ik vanmorgen stuit op een artikel in het Dagblad van het Noorden. Hij woont al jaren in Nederland. Sterker, hij woont in Diever met zijn Drentse vriendin. Half uurtje sturen en ik zou een kopje koffie met hem kunnen drinken. Hij wijst een aanzoek voor een interview in het DvhN overigens af.

Goed bekeken van die Mick, lekker een rustig leventje in Diever! Geweldige gitarist trouwens, Henk, zou inderdaad een veel beter resultaat opgeleverd hebben met hem erbij.

Volgens mij is dit mijn eerste 5***** cd van de Stones sinds Sticky Fingers (1971).
En de oplossing bleek uiteindelijk nogal simpel: een volwassen bluesalbum in de oude traditie, redelijk stevig en gekozen favoriete nummers van anderen.

Waarin ze behoorlijk consistent blijven spelen en niet afwijken van de ingeslagen paden. Dat laatste is heel vaak het geval op alle albums vanaf begin jaren '70: teneinde een zo'n groot mogelijk publiek te plezieren en om te laten zien dat ze met de laatste mode kunnen meekomen, worden meerdere stijlen gepresenteerd. De kopers zitten vervolgens altijd met sowieso een paar nummers per album die niet te pruimen zijn.
De Stones moeten echter compromisloos te werk gaan voor het beste resultaat. Dat alleen, gecombineerd met een hernieuwde spelvreugde, kan leiden tot maximale beoordelingen.

Dus daarom ook voor een volgend zelf geschreven album: alleen graag stevige nummers in de beste rock & roll stijl en geen zijpaden als reggae, een soulcover, dansbare muziek etc. Ze hoeven van mij geen trendsetter meer te zijn, daarin hebben ze zich voldoende bewezen. Nu alleen nog maar gaan voor het "ecchie".

Voor 15 Euro de Deluxe CD versie inclusief fraai boekwerk maar eens aan laten rukken.

Geen spijt van, dit is gewoon van begin tot einde een heerlijke plaat. Stones op haar best.

Mick is verrassend goed bij stem op dit album.

Blues is niet echt mijn ding, liever Rhythm & Blues a la Ike & Tina Turner in de 60s. Maar dit album komt goed binnen als ik het laat bij maximaal één keer per dag. Dan heb ik het wel gehad met de Blues, en de Stones.

Waar heb je die nou vandaan voor die prijs?
Je bedoelt toch de boxset met 70+ pagina's boek?

Edit: ik zie 'm nu ineens ook op Discogs staan vanaf 20 euro. Leuk voor de fans die 'm gelijk kochten....

Yep, mooi boxje met boekwerk en CD bij Amazon

Voor deze cd heb ik maar één opmerking: jammer dat hij niet langer duurt!
Echt de Stones zoals ik ze graag heb. Geen commerciële nummers, maar terug naar de bron: the blues!
Super! De klankkleur lijkt op die van 'Hard Again' en 'I'm Ready' van Muddy Waters. Eindelijk weer eens een echte Stonesplaat!

Voor diegene die twijfelen....13 euro bij de Aldi
. Echt waar....

Zojuist gekocht, samen met de laatste van Metallica.

Nu al in de grabbelbak bij de aldi

Samen met de nieuwe Bruno Mars en metallica. De cd markt is echt kapot.

Die van Metallica koop je bij dodax voor 13,50 euro en die van Bruno Mars voor 11 euro. De cd markt doet het prima. En zelfs de gespecialiseerde handelaar is nog lang niet helemaal kapot.

Als je bedenkt dat nieuwe cd's voorheen voor 20 of zelfs nog meer weg gingen, dan is de marge wel degelijk naar de vernieling geholpen, en dus ook de markt. Niet voor niks dat er veel zijn omgevallen.

Ik weet of je weet hoe Dodax werkt, maar die verkopen veel tegen of zelfs onder de inkoop prijs.

Maar een cd maken hoeft vandaag niet meer zoveel te kosten. Bovendien wist iedereen dat 20 euro voor een cd te veel was. Zeker als het cd's betrof met oude muziek of met een single en de rest wat opvulsel. Minder marge betekent dus ook minder woekerwinsten. Een goede zaak. Cd's zijn nu zelfs zo populair geworden dat je ze ook in de Aldi kan kopen.

Dat is geen geld voor aldi mooie bluesnummers.

Voor dit geld liggen nieuwe albums ook in Duitsland in de winkel.
De Aldi is een Duits bedrijf.
Ik denk dat Nederland zelf de markt de vernieling in brengt door veel te vragen.
Kroese zit trouwens ook vaak lager bij verschillende nieuwe albums.
Toch mooi om voor dit geld met deze onbekende band kennis te maken.

Bij WOWHD (vroeger CDWOW) zijn de prijzen vaak nog iets scherper, zo ook deze cd € 12,36 gratis verzonden