The Dictators - Manifest Destiny (1977)

Nog geen berichten en een stemgemiddelde van 2,12.
Wel in de OOR jaarlijst van 1977. Niet op een hoge positie (49), maar toch maar eens geluisterd.

Inderdaad geen sterk album dit. Voor punk, en zelfs voor rock is het allemaal veel te tam. Het is gewoon pop. Zo'n nummer als 'Sleepin with the TV on' had beter 'Sleepin with our music on' kunnen heten.
Kortom : geen aanrader, 2*

In mijn hoofd zijn punk en hardrock gescheiden werelden. Er zijn echter namen die deze grens overschreden. In Engeland was dat Bernie Tormé, in New York hadden we The Dictators die op Manifest Destiny beide genres spelen. Ik kom hier op reis door de albums achter mijn afspeellijsten met new wave en punk. Dit vanaf de oersynths van Suicide.

In 1977 verscheen de tweede van The Dictators. Hun debuut uit '75 bevatte achteraf gezien protopunk, maar werd toen werd omschreven als heavy rock of een synoniem ervan. Na verschijning was de groep enige tijd uit elkaar gevallen, om in '76 een doorstart te maken met een nieuwe bassist en drummer. Bovendien voormalig zanger-bassist Andy Shernoff terug, nu om toetsen te spelen.
De spraakmakende frontman 'Handsome' Dick Manitoba vocht in de pers een fittie uit met shockrocker Wayne County, wat mede leidde tot een contract met platenlabel Asylum, dat Manifest Destiny uitbracht.

Objectief gezien heeft dit album echter bar weinig met punk te maken. Het gaat van meezingbare powerpop naar onvervalste spierballenhardrock. Geen herhaling van Go Girl Crazy!
"Gewoon pop" schrijft jorro hierboven, en "veel te tam". Het eerste klopt niet, het tweede vaak wel. Opener Exposed is flauw, Heartaches bevat met scheurende gitaartjes plus koortjes aangename powerpop, net als het weemoedige Sleepin' with the TV On en het verhalende Disease over een stervende zeeman bevat een zekere gekte.
Op kant 2 wordt het steviger, al start het alweer tam met powerballade Hey Boys. Maar dan krijgt de latere metalhead annex snarenracer Ross 'The Boss' Friedman meer ruimte. Steppin' Out begint midtempo maar versnelt en bevat dubbele gitaarlijnen á la Thin Lizzy, Science Has Gone Too Far heeft een pakkend refrein en toch nog iets van punk, in Young Fast Scientific is het genieten van de gitaarsolo en tenslotte de lekkere en luide cover van Iggy & The Stooges' Search and Destroy. Kant 2 zal indertijd fans van Blue Öyster Cult tot Ted Nugent hebben aangesproken.

De elpee haalde in augustus '77 #193 in de Billboard 200. The Dictators keerden het jaar erop terug met het luidere Bloodbrothers, zij het dat bassist Mark Mendoza dan alweer is vertrokken. Veelzeggend is zijn overstap naar glamhardrockers Twisted Sister, op dat moment slechts bekend in de regio New York, vanaf 1982 een groter publiek bereikend.

Op reis door new wave en punk is 1977 voltooid. Begin 1978 verschenen allerlei langspeelplaten en singles die ik al eerder besprak: Nick Lowe met het warme I Love the Sound of Breaking Glass van Jesus of Cool, Blondie met sixtiespop in Denis van Plastic Letters, punk-met-blazers van The Saints met Know Your Product van Eternally Yours en Elvis Costello met een betoverend ritme in (I Don't Want to Go to) Chelsea van This Year's Model.
Dan kom ik bij een buitenbeentje, dat desondanks prima past in mijn afspeellijsten over dat jaar. Een vergeten (?) hit uit '78: Uptown Top Ranking van het Jamaicaanse duo Althea and Donna, hintend op menig reggae-beïnvloede naam die in new wave zou opduiken.