The Prodigy - Music for the Jilted Generation (1994)

The Narcotic Suite....

wow

Nog een jaartje of 15 wachten dan is deze plaat weer helemaal Retro en hip

Maar of ik dan nog op dans feestjes kom,.....

Het bewijs dat Poison wel degelijk een hiphop sfeer heeft:

The Quietus: Off the first two albums which are the singles that you are most proud of and why?

Keith: I think 'Poison' is definitely one.

Liam: Yeah, I'd say 'Poison'. It came out at the time when everyone was getting into fast beats. Things were getting faster and faster and we were flipping it back and dropping it right back down to a hip hop tempo. It still had the heaviness and the toughness though.

(bron: http://www.thequietus.com/articles/the-prodigy-talk-to-the-quietus-about-experience-and-jilted-generation)

Dat vind ik juist de kracht van Prodigy, geen enkel nummer valt binnen 1 bepaald genre, er is altijd een soort mix van genres wat hen uniek maakt.

Het beste Prodigy-album naar mijn smaak, met No Good (Start The Dance) een van de allerbeste dancetracks EVER!
Alleen jammer van het afsluitende Narcotic Suite.

Dit album is inmiddels ook als 2-cd verschenen, net als Experience.

Hoezo jammer van de narcotic suite? vind dat net als de rest van het album vrij geniaal hoor, vooral Skylined (misschien wel 1 van mijn favorieten op dit album).
En volgens mij ben ik niet de enige die dat vind, maar het is net even iets anders dan de rest van het album, misschien dat je dat bedoelt?

Nou deze plaat is sinds 1994 al mijn favoriete dance/electronica album. Moet je nagaan, in 14 jaar is niemand qua kwaliteit erover heen gegaan. Chemical brothers en Daft Punk kwamen in de buurt maar de energie rush die ik hier van krijg is second to none. Klassiekers zijn o.a. Poison (grijsgedraaid), Voodoo People, No Good, Break & Enter, Their Law) etc. Klink allemaal erg energiek, vernieuwend, melodieus en futuristisch.

Energie is het sleutelwoord hier inderdaad. Geen flauw idee hoe mensen dat denken terug te horen/voelen in slappe afbaksels van Chem. Bros of ergo, Daft Punk (uitgesproken a-dynamische nordic walking plaatjes).
Claustrophobic Sting vind ik nog steeds één van de meest heftige afsluiters op een electronic-album ooit! Kippenvel.

Ben het wel met je eens Orbit wat betreft Daft Punk enzo.
Prodigy staat ver boven alle andere electronica, maar ik vind dat de Chemical Bros. ook wel een paar zeer degelijke albums hebben afgeleverd, Exit Planet Dust en Dig Your Own Hole bijvoorbeeld zijn nu nog steeds steengoede albums.
Het blijven natuurlijk zoals je zelf al zegt in vergelijking met Prodigy slappe aftreksels, maar ik vind Chemical Bros. wel duidelijk van veel hoger niveau dan Daft Punk.

Nee, ik wil Daft punk ook zeker niet vergelijken met de stijl van de prodigy maar ik bedoelde meer op dance gebied. Ze zijn allebei dance, daft punk dan meer house. Voor mij zijn Daft punk's eerste twee en de eerste twee van de Chemicals zeker ook hoogtepunten in de dance geschiedenis, alhoewel niet zo goed als de eerste drie van de prodigy. Sommige Daft punk nummers (Rollin & scratchin, Alive, One more Time) en hun live shows geven denk ik bijna dezelfde energie af maar dan op een andere manier. Ik weet niet hoe jij erover denkt.

Beste nummer van Prodigy vind ik nog altijd Breathe, maar dit album is voor mij echt beter dan The Fat Of The Land. Vooral Voodoo People, Poison, Break&Enter, No Good, en Their Law. Maar de rest vind ik ook nog goede nummers

Zie ik toch anders; Prodigy, Chem. Bros, Underworld, Moby, Daft Punk enz. gaan bij mij in het zelfde mapje jaren 90 Dance Acts die in die tijd zowel artistiek als commercieel flink aan de weg timmerden.
The Chem. Bros bijvoorbeeld vind ik wat subtieler met de Samples om gaan en die vette bass van Daft Punk heeft ook wel wat.
Deze van The Prodigy vind ik bombastiser en het begin van een doodlopende steeg. De heren bleken niet genoeg in huis te hebben om zich verder artistiek te ontwikkelen en het einde (Fat Of The Land) was in zicht.
Ik vind dit wel een leuke CD overigens maar ik vind ook dat er voor tijdens en na deze CD op het electro vlak veel betere producties zijn geleverd.
Al met al vind ik het nog steeds leuk om de hierboven genoemde acts op de Shuffle mode op mn MP3 speler te gooien en terug te denken aan de tijd dat ik me nog verschrikkelijk aanstelde op de dansvloer, en stiekem nog even een dansje wagen in de huiskamer.

Begin van een doodlopende steeg? niet genoeg in huis te hebben?
Sorry hoor maar je zegt dat er tijdens en na dit album veel betere producties zijn gemaakt? noem er eens een paar...
Ik denk namelijk dat het er niet veel zijn, sterker nog helemaal geen.
Daft Punk vind ik persoonlijk niet eens in het rijtje Prodigy, Chem. Bros., Moby, Underworld etc. thuishoren.
Ik vind Orbit's omschrijving ervan wel netjes eigenlijk (uitgesproken a-dynamische nordic walking plaatjes).
Ik denk dat de Prodigy toendertijd meer in huis had dan welk andere act dan ook op dance vlak.
Maar goed jij mag natuurlijk ook je eigen mening geven maar ben toch wel benieuwd welke producties uit die tijd volgens jou "veel beter" waren.

Ben evenals Funk Starr wel erg benieuwd welke acts jij bedoelt dan.. Dit was (en is) nog steeds een mijlpaal op het gebied van agressieve energieke dance. Meer artiesten hebben een voorbeeld genomen aan The Prodigy dan omgekeerd. Ik kan nog meegaan in het feit dat ze op Fat Of The Land een beetje door de stof heenzaten, alhoewel daar wel een aantal klappers opstaat.
Daft Punk is gewoon erg melige en vervelende achtergrond muziek voor bebrilde techno-nerds en zichzelf interessant wanende studentjes.. heeft werkelijk niets met energie of dance te maken en kan al helemaal niet in de schaduw staan van dit meesterwerk van The Prodigy
Chem. Bros begonnen nog wel met dezelfde drive, maar dat was toch meer één truukje (mixen van wat funkrock met hiphop beats). Prodigy heeft echt veel meer in huis en is ook échte pure electronic wat mij betreft. Eén van de redenen dat ik ze nog steeds kan meten aan dingen die vandaag de dag uitkomen. Dat kan over al die andere acts uit de jaren 90 niet gezegd worden.

Ik geef toe dat dit album in van invoed was op de muziek uit die tijd, zelfs David Bowie zij zeer gesharmeerd te zijn van die sound en mede onder invloed hiervan heeft hij Earthling gemaakt.
Daft punk voor bebrilde nerds vind ik flauw, net zoals Prodigy voor rebellerende pubers.
Elektronische acts waar ik persoonlijk liever naar luister zijn Kraftwerk, Morodor, Aphex Twins, Autechre, Speedy J, Vitalic, Sven Väth . en nu hou ik op want ik kan nog wel even doorgaan.
Maar nogmaals het is maar mijn smaakje, ik zeg ook niet dat ze veel beter ZIJN maar dat ik ze veel beter VIND.
Ik ben trouwens ook een tijd lang al uitgeluisterd op die Big Beat, of Break Beat, of hoe je ook wilt noemen. Maar dat kan zo maar weer veranderen bij mij

Ik vind met name de muziek van Daft Punk erg flauw.. Een soort van electro camphop ofzo, altijd leuk die extra campfactor van de bliepjes en het oubollige discodeuntje, zo lekker fout

The Prodigy heeft tenminste nog getracht iets nieuws en fris neer te zetten en is daar t/m deze plaat steeds weer in geslaagd. Ik luister er ook niet meer iedere dag naar, maar de plaat heeft toch een extra waarde voor me. Dat, terwijl ik destijds ook Chem bros, Propellerheadz, 4 hero, photek, underwolrd, black dog en noem ze allemaal maar op luisterde. Die zijn allemaal duidelijk wél verouderd in mijn oren.
Autechre of Aphex Twin vind ik alweer een heel ander genre eigenlijk, wel briljant maar weinig met The Prodigy te maken.

Hoe kan dit nou onder Fat Of The Land staan !

Poison..! Over jullie allemaal !

Waarom geef je zelf dan 4,5 i.p.v. 5?
Persoonlijk vind ik Fat Of The Land het beste album ooit maar deze komt akelig dicht in de buurt samen met Experience.
Ik heb ze geloof ik alle drie 5 sterren gegeven.

Dit is toch wel het beste werk van hun! Met Claustrophobic Sting als briljante afsluiter.

Omdat er ook wat mindere nummers op staan.. hij's niet perfekt!

Amen!

Nu moet ik zeggen dat afgezien van de Chemical Brothers (Loops of fury, (Best Part) Of Breaking Up, Prescription Beats), Fatboy Slim ook wel wat aardige vette big beats op zijn debuut album heeft staan die in de richting van Prodigy komen. Zo'n nummer als Going Out Of My Head doet me aan 3 Kilos denken. Hij deed erg goede bigbeat dingen toen. En ook Junkie XL lijkt natuurlijk als twee druppels water of Prodigy alleen is een mindere kopie daarvan.

Ik was ongeveer twaalf toen ik Fat Of The Land van mijn vader pikte en heel hard ging draaien. Kort daarna kocht ik deze. na het vertalen van de titel. Dit moest het wel zijn!

Nu ik het terugluister schrik ik bijna van de aggresie die in dit album zit. Een nummer als Speedway fokt je echt op. Tóch is de muziek erg knap gemaakt. De beats in Break & Enter (toch de beste track) breken eigenlijk alle snelheidsrecords. De drie afsluiters maken zoveel van die agressie goed, dat ik dit vandaag de dag gewoon 4* moet geven. Dit is puur, snel en donker.

Tijdloos, briljant, orgineel, inspiratievol en stoer zijn enkele woorden die mij bij dit album te binnen schieten. Beste album ooit gemaakt.

voor mij het beste electronische album dat ooit gemaakt is. Tranen met tuiten toen mn eerste electronische helden The KLF stopte. De laatste traan was nog niet weggeveegd of ik zag de clip van Everybody in the place (de single versie) op MTV bij het programma the party zone. Ik de dag erna alle platenzaken af om die weergaloze single te kopen. "The prodigy? die kennen we niet" viel mij ten deel bij de eerste winkels. De laatste zaak, mijn redder in hongerige nood, Bullit te Eindhoven, had um wel. Man man wat heb ik die single kapot gedraaid. Er stonden 5 tracks op incl het eveneens briljante G-force. Fire volgde snel en toen het eerste album. Het maakte het beest in me los gevolgd door de singles out of space en wind it up.

Eind 1993, gespaard voor het album van Leader of the new school, liep ik met mn moeder Freaky records binnen te eindhoven om dat album te kopen als 15 jarig jochie. Nadat ik afgerekend had zag ik ineens de single One love, ik dacht What the fuck, nieuw materiaal? Waarom wist ik dat niet? Mn moeder gesmeekt dat ze dit als vervroegd kerstkado zou kopen. Ik kreeg mn zin. Maar wat was dat nou? De track One love kwam slapjes over, helemaal niet zo rauw als everybody in the place en fire?. Een tijdje later toch nog maar een geluisterd en ik besefte dat ik het niet met Experience mocht vergelijken. Toch wel een chille track op zich, dromerig, mooie opbouw, een echt geheel. Toen de 2e track Full throttle, damn wat een machtig geluid en toen en toen mensen track 3 Rhythm of life, wat een ongelooflijk vette smerige synths zitten hier in, zoiets nog nooit gehoord, veel rauwer en mysterieuzer dan Experience, zou er dan toch weer iets baanbrekends nieuws komen van mijn nieuwe helden?

Hmm toen de single No good, en dat was ook mijn gedachte toen ik die single hoorde, beetje een flauwe standaard synth zoals veel commerciele rommel van die tijd.

En met een alles of niets gevoel ging ik na de laatste schooldag het nieuwe album kopen:

ik stond verstijfd, Break & Enter, de eerste luisterbeurt, ik kon het niet plaatsen, ik vond het niet gelijk vet maar ik besefte wel meteen van dat ik een druk bezette zomervakantie zou gaan krijgen met het beluisteren en beleven van dit album. Zoiets had ik nog nooit gehoord en ik wist dat deze plaat de plaat was die ik nodig had, gun me een paar luisterbeurten en ik ga dit een klassieker vinden. En zo geschiedde.

Hoogtepunten in willekeurige volgorde: Break & Enter, Voodoo people, claustrophobic sting en b-side Rhythm of life (mensen ga die track checken).

Alles wat erna kwam van the prodigy was wat minder, maar dat boeit me niets. Ik had mn klassieker gevonden. TFOTL heeft zn klassiekers maar ook duidelijke minpunten en was niet vernieuwend muzikaal gezien. AONO heeft niet echt klassiekers maar klonk aan ene kant wel fris met aan de andere kant de klassieke rave-synths. En dat laatste deed mij daardoor weer nostalgisch terugdenken aan de tijd van Experience en Music for the jilted generation. En vooral live blijft het een beleving.

Op naar invaders will die, want iets in mn onderbuik zegt me dat Liam het nog in zich heeft om nog 1 keer een onvergetelijke klassieker neer te zetten. Ik ga begin 2009 weer eens winkelen met mijn moeder.

Zo lang geleden dat ik dit heb gehoord.

Eigenlijk geen idee of die 3,5 ster nog klopt.

Snel weer s luisteren.

Dit zijn de woorden die bij dit album passen.

Daarnaast was dit album zijn tijd ver vooruit. Skylined is en blijft mijn favoriet.

Knallende rave, een heerlijk divers werk. Muziek voor de nacht.

Ik probeer zo nu en dan nog wel eens voor mij weer eens een album uit die ik jaren geleden heb 'gejilted', maar niet meer precies weet waarom:........nu weet ik het weer; het heeft alles.........waar ik niet van houd......(word er ook erg 'z z ze zenuwwachtig' van trouwens..........liefhebbers veel pezier ermee )

Their Law, Poison en Voodoo People zijn nog steeds nummers die ik vaak draai.. alle drie behoorlijk tijdloos (lichte cult-status misschien ) Ik luister eigenlijk al zo'n twee jaar na de release hier regelmatig naar

De rest zijn best okee maar boeien me wat minder.. vooral Speedway sla ik eigenlijk altijd over

3 kilos is een prima nummer om de cd een beetje mee af te sluiten.. wat een verschil met die van Invaders Must Die

Speedway overslaan? Dat is hét nummer om in de auto te draaien, als je op de snelweg rijdt.
Heerlijke drive zit er in dat nummer, en die sla ik juist zeker niet over als ik Jilted weer in m'n cd spelertje gooi.
Eigenlijk sla ik van de eerste 3 albums bijna nooit een track over.
Death of the Prodigy Dancer op Experience misschien...
Het is inderdaad een wereld van verschil met IMD, maar goed dat was het ook al met AONO. Toen was Prodigy wat mij betreft echt tot het dieptepunt gezakt, met IMD hebben ze het weer stukken beter gedaan.