The Who - Who's Next (1971)

Entwistle zingt op zijn eigen nummer, My Wife.

Inderdaad, dat is onderhand het enige nummer wat Entwistle zelf schreef én zong. Een geweldige nummer, bij de weg .
En het is een prima afwisseling van de stemmen van Daltrey en Townsend (die ik het live nooit zo goed vind doen, tis net of hij de vocals een beetje afraffelt.).

Op dit moment heb ik deze plaat voor de zoveelste keer opstaan en het is nog steeds moeilijk voor te stellen dat een rockplaat zo perfect kan zijn. Ik las eens een recensie waarin gezegd werd dat 'Gettin In Tune' en 'The Song Is Over' de minste nummers waren. Voor mij zijn dit juist de beste songs.

Een zoveelste bewijs dat recensies bullshit zijn. Luister zelf, en oordeel zelf .

Sorry....maar goed.

Vandaag een van de mooiste nummers óóit gehoord. De naam? Baba O'Riley. Dit betekent dat ik zeer binnenkort dit album ga beluisteren en dat ik binnenkort waarschijnlijk een plaat van The Who tussen mijn hiphopcollectie heb staan .

Dat was ook het eerste nummer dat ik van deze band kende

. Koop dan ook meteen tommy(ook voor geen geld te krijgen).

7euro op vinyl...

En nu heb ik er dus een luisterbeurt opzitten en weet ik zeker dat ik deze plaat origineel in bezit wil hebben. Ik heb met volle teugen genoten van het gehele album. Vanaf nummer één zit ik er al meteen geweldig in (gelijk het sterkste nummer van de cd, daardoor kom ik gelijk in de juiste flow). Who's Next trekt mij helemaal aan, geweldige instrumentatie en van de zang kan ik eigenlijk hetzelfde zeggen. Behind Blue Eyes is even wennen omdat ik de veel mindere versie van Limp Bizkit ken (zeg maar gerust een vreselijke versie), gelukkig is het origineel een heel groot stuk beter.

Prachtig hé, helemaal mee eens. Zorg er voor, dat je de digitaal geremasterde versie in huis krijgt. De eerste cd en de LP waren geluidstechnisch heel erg slecht.

En met een beetje geluk kan je voor het bedrag van 5 euro deze in je bezit krijgen. Met alle Bonus cd's en een paar mooie foto's in het boekwerk wat er bij zit. Ja deze remaster is zeker goed.

Ik had precies hetzelfde! Maar gelukkig dat die enorme energieke gitaarsolo op het eind me meteen over de streep trok! Wát een stukje muziek, werkelijk indrukwekkend.

Ik trap af met 4,5*; na twee luisterbeurten kan ik mijn geluk eigenlijk niet op (wat een plaat, wat een plaat ). Even kijken of ik binnenkort de tijd kan vinden om een reviewtje te schrijven.

Netjes R&P, dit is inderdaad een dijk van een plaat! Reviews moet je nooit overhaasten

Nee, ik zal er zeker netjes mijn tijd voor nemen en een review met alle liefde schrijven. Ik verwacht dat dit in de toekomst gewoon een 5* plaat wordt voor mij.

Hef bij deze dan ook alle muziekbladen en MusicMeter maar op dan...

Het gaat toch allemaal nergens over

Who’s Next is het eerste album van The Who waar ik kennis mee heb gemaakt. Hiervoor kende ik de band alleen van naam en weet ik toevallig dat mijn moeder er wat elpees van heeft. Verder trok het niet echt mijn aandacht en had ik niet verwacht dat ik het ooit zou beluisteren. Daar kwam verandering in toe ik op een avond naar mijn favoriete serie House aan het kijken was. Op het einde hoorde ik daar een nummer dat mijn aandacht trok en veel beter was dan een aantal afleveringen van dezelfde serie bij elkaar (en ik vind de serie al zo goed ). Het klonk hemels, bovennatuurlijk, grandioos etc. Ik had echter geen idee van wie het nummer was, maar aangezien ik de tekst opgevangen had ging ik eens googlen. En jawel hoor ik kwam uit bij het album Who’s Next van The Who. Ik was meteen nieuwsgierig en wilde dolgraag verder kennismaken met dit album.

En zo geschiedde, eerst heb ik het album gedownload (op de woensdag) om het vervolgens vrijdag voor ‘geen geld’ te kopen. En waarom heb ik het gekocht? Omdat dit een van de meest fraaie platen is die ik ooit gehoord heb. Baba O’Riley, het nummer wat ik dus de hemel in prijs, zet al meteen de geweldige toon van een absolute klassieker. Het pianospel vind ik zo prachtig, ik word er zielsgelukkig van. En na dit nummer kan het eigenlijk al niet meer mis, Who’s Next is een album waar een heerlijke flow inzit. Het tempo is heerlijk en het lijkt erop alsof je er binnen vijf minuten doorheen gefietst bent.

Leadzanger Roger Daltrey is namelijk een geweldig zanger, al na een enkele luisterbeurt vond ik zijn stem fenomenaal en dat heb ik nog niet vaak gehad bij een rockartiest. Wat zijn stem zo aantrekkelijk maakt kan ik eigenlijk niet eens zeggen. Het is een bepaald gevoel dat ik er bij krijg; hij komt zo oprecht over. Zijn stem is een tikkeltje rauw, maar niet overdrijven. Hij heeft een mooie articulatie en is dus zeer goed en gemakkelijk te volgen en of hij nou uithaalt of rustig blijft zingen: ik vind het allemaal even geweldig.

Maar laat ik ook de andere bandleden zeker niet vergeten, want ook deze zorgen voor een fantastische ervaring. Zo is het gitaarspel cruciaal, de (bas)gitaren zijn een lust voor de oren en deze komen erg goed en mooi naar voren in de nummers. Een instrument wat ik ook zeker niet mag vergeven is de drum, Keith Moon is namelijk een geweldig drummer als ik naar dit album luister. Hij zorgt voor een heerlijk tempo en zorgt er bovendien voor dat dit een echt ‘rockend’ album is. Tot slot wil ik ook de piano er nog even bijhalen. Want als ik dit instrument hoor op dit project dan word ik helemaal lyrisch. Op Baba O’Riley wordt dit instrument dus al fraai toegepast, maar wat dacht je van The Song is Over? Een heerlijk nummer, de zang is al speciaal; de piano geeft het echter nog wat extra’s.

Who’s Next is voor mij een cd met louter hoogtepunten. Elk nummer vind ik even schitterend (Met een ongeëvenaarde uitschieter, misschien wel het beste nummer dat ik ken). Eerst moest ik nog wat wennen aan Behind Blue Eyes, omdat ik hier een vreselijke versie van ken, maar ook nu vind ik dit een fantastisch nummer dat zeker niet misstaat op dit album. Who’s Next gaat mijn geschiedenisboek in als een van de beste albums ooit gemaakt. Dank u House en dank u The Who.

Mooi stukje R&P

Het is niet alleen een mooi stukje (bovendien nog helemaal waar ook), het is ook prettig te weten dat meer liefhebbers van The Who óók naar dr. Gregory House kijken.

Stiekem ben ik hier een fan van de enigszins droge dr. Wilson................

Dus naast de CSI reeks zorgt ook de serie House nu voor nieuwe Who leden?

Mij is dit album aangewezen bij het 'Ga dat album eens reviewen' door de beste man R&P. The Who, ik had er nog nooit van gehoord, maar toen ik heb opzette hoorde ik bij het eerste nummer al een bekend deuntje: Dr. House . Behind Blue Eyes kende ik trouwens ook. Die was later overnieuw gedaan door Limp Bizkit (en niet Linkin Park, bedankt Pooiertje) en was overal op de radio te horen. Love Ain't for Keeping komt me trouwens ook bekend voor. The Who schijnt trouwens een band te zijn die veel invloed hebben gehad op de hedendaagse rock.

Ik kan even niks anders bedenken om het te rekken dus laat ik gewoon beginnen met wat ik van de plaat vond. Te beginnen bij nummer 1. Als je het mij vraagt ook direct het mooiste nummer van het album. Mooie opbouw en het heeft een lekker feel good sfeertje. Veel meer kan ik er niet over zeggen, behalve dat je het gewoon op moet zetten en lekker moet gaan ontspannen in je luie stoel. Helaas heb je dan direct het beste gehad in mijn ogen. De rest van het album haalt het 'niveau' (sfeer) van het eerste nummer niet meer. Het zijn allen nummers die lekker weg luisteren, maar ik voel er weinig bij. Misschien moet het plaatje nog een beetje groeien, misschien is het gewoon niet mijn soort muziek, maar momenteel vind ik het nog een beetje tegenvallen. Ik snap overigens wel waarom mensen dit mooi vinden, ik herken de klasse en de skills ( ) maar het ligt me gewoon (nog) niet.

Wat R&P zegt: Dat hij de zanger geweldig vind, daar hebben we een meningsverschil. Hij kan wel mooi zingen maar ik ken genoeg zangers die een stuk beter kunnen zingen.

Ik vind dit onsamenhangende stukje wel genoeg .

Stem: Voor nu 3,5 sterretjes. Groeit nog wel.

Het is gecoverd door Limp Bizkit .

Die haal ik altijd door elkaar. Is het niet gewoon hetzelfde?

Ik haal het ook vaak door elkaar maar het is niet hetzelfde .

Het is geen toeval dat jullie ze door elkaar halen. Linkin Park heeft voor de naam Linkin Park gekozen omdat ze wilden dat hun CD's in platenzaken dichtbij die van Limp Bizkit zouden liggen en omdat de naam Linkin Park sowieso op Limp Bizkit lijkt.

Linkin Park is dan wel stukken beter als Limp Bizkit.
Heb deze plaat nu al 3 keer beluister tot won't get fooled again en alle nummers vind ik prachtig goed! en vooral the song is over. Zo een mooi liefdesverdriet lied. Hij vergelijkt de liefde met een lied
Mooie lyrics bij dat lied.
Won't Get Fooled Again is ook een hoogtepunt op de CD. Een van de grootste klassiekers in Rock n' Roll. Met die schreeuw ongeveer rond 7 minuten na de drum solo, gewoon WAUW-gevoel.

In je Top Tien ermee; het plaatje is al wat oud en kan wel wat steun gebruiken....

Schreeuwbericht verwijderd.

Who's next................