The Who - Who's Next (1971)

Helemaal mee eens. Behalve dan dat MusicMeter opgeheven moet worden. Dit is namelijk een forum waar meningen en nieuws uitgewisseld worden. Geen mensen die voor geld recensies schrijven in een krant of blad, wat er een bepaald imago op na wil houden. Waardoor de review weer beïnvloed wordt.
Op MM zijn het vooral persoonlijke subjectieve berichten, daar is de muziekliefhebber meer mee gebaat dan zogenaamde 'reviews' uit de pers.

Eeehmmm....
Je hebt nog veel moois te gaan, dat wel!

Al jaaaaaaren op vinyl, maar deze avond draai ik 'm pas voor de eerste keer. Iemand hier die ook de versie heeft met 3 platen, dat wil zeggen het originele album+disc two: the new york record plant sessions+disc three:the young vic live?

Nope, is die New York sessie vet?

Heb het album sinds mijn review nog een aantal keer beluisterd op de fiets, en ik heb het met een hele punt verhoogd .

Vorig jaar had ik alleen maar hiphop op m'n mp3, kwam ik elke dag te laat op school, die muziek is ook veel te traag

Voor hiphop kom ik geeneens mijn bed uit man .

begin dit steeds meer te waarderen. The Who, wat een groep. Ben ik eigelijk te laat gaan waarderen. Maar goed Beter Laat Dan Noo!t

Ik vind de bonustrack van Behind Blue Eyes mooier dan de originele, best apart dat de betere achterwege gelaten is/was.

De andere bonustracks zijn wel oke, maar vind ik niks toevoegen aan het album.

Ik dacht dat jij ze juist wel vet moest vinden.
aangezien je wat meer van de hardere rock soorten houd, en niet vies bent van een potje hardrock(?). Laat meer de hardrock kant van the Who horen. Maar misschien had het beter toentertijd als ep uit kunnen worden gebracht ofzo.

Dat zeker. Op zich zijn het leuke nummers, maar ik vind ze niet zo goed bij de rest passen. Dat bedoelde ik.

ja dat is begrijpelijk.

Ik vind trouwens de andere versie van wont get fooled again met het fantastische einde beter als op dit album

kijk alsjeblieft even vanaf 7:40 en dan tot 8:00 en herhaal het dan nog even met hard geluid je zult huilen.
YouTube - WON'T GET FOOLED AGAIN - Special Edition Recut
Dat is nou the who jongens

zeg nou eerlijk hier gaat je hard toch sneller van kloppen ?

Fuckin' Hell Baba O'riley.

Zonder twijfel: Beste nummer ooit. Geen twijfel mogelijk.

De 2de van 3 opeenvolgende klassiekers van The Who.

Inderdaad, de openingstrack is geweldig maar bargain, the song is over, behing blue eyes en won't get fooled again (vooral het tweede gedeelte van dit nummer) zijn al even fantastisch.

klassieker

Ik heb deze van de week voor 6 euro meegenomen bij Media Markt. de geremasterde versie inclusief allerlei extra materiaal. Ik had de reguliere versie al een paar keer gehoord maar me verder helemaal niet verdiept in de band of het album. Nu blijkt dus dat hier een enorm verhaal achter zit. In het boekje bij mij CD zit een aardig lang artikel omtrent het hele project Lifehouse. Wat een geweldig concept zou dat zijn geweest als het was gelukt. Hoewel sommige dingen zoals het Universele Akkoord waar Townshend naar streefde wel erg out-of-this-world zijn. Toch leuk dat je hier nu enkele van die spontane Lifehouse opnamen kunt beluisteren. Het moet gezegd: De extra tracks zijn stuk voor stuk zeer goed. Van het reguliere album begin ik nu ook verder te zien dan de uitmuntende opener en aflsluiter. Mijn laatste beetje respect voor Limp Bizkit is vanochtend verdwenen nu blijkt dat Behind Blue Eyes slechts een cover was. Bargain viel me ook al snel op in positieve zin evenals The Song is Over.

P.S. Die gil aan het einde van We Won't Get Fooled Again is zo ontzettend gaaf. Maakt een 11 van een nummer dat je zojuist een 10 hebt gegeven.

Haha, ik deel juist dezelfde mening
Een van de bekendste schreeuwen in de rock ever
De beste ook

Who's Next is met gemak een klassieker te noemen. En hoewel het nooit mijn favoriete album zal worden, klinkt het toch allemaal wel ongelooflijk lekker. Bij de eerste tonen van Baba O'riley krijg ik al weer zin in het hele album. Niet dat ik het vaak draai, maar het is zo heerlijk opbeurend op zijn eigen manier.

Baba O'riley steekt gewoon geweldig in elkaar en de toetsenpartij is een van de bekendste ooit geworden, prachtig gewoon! De solo is overigens ook een prachtige, kortom een prachtnummer gewoon.
Bargain is dan iets minder. Het heeft iets minder de pit die in Baba O'riley zo goed overkomt. Wel is het rustige stuk erg mooi ingebouwd. Het haalt misschien de snelheid een beetje uit het nummer, maar zo is het nummer mijns inziens dan ook niet bedoeld, daar voor staan er anderen op het album.
Love and For Keeping is nog rustiger dan de twee vorige nummers, het hangt zelfs een beetje tegen de folk aan, hoewel de rock-invloeden er zeker nog in terug te vinden zijn. Dat maakt het nummer dan ook zo sterk eigenlijk. Het past perfect in de sfeer die het album uitstraalt, hoewel het van een compleet andere orde is.
My Wife gaat dan weer terug naar Bargain. Hoewel dit ook weer totaal anders is. Het swingt meer, mede door het gebruik van de blazers, wat ik erg kan waarderen. Ook positief is dat de uithalen van Roger Daltrey mooi blijven. Vaak (bij andere zangers dan) vind ik ze te krijsend en schreeuwerig en dat gevoel heb ik hier totaal niet. Ze passen er gewoon bij.
The Song Is Over is dan de ballad van het album te noemen. Het nummer is ingetogen, hoewel het een nogal rare plek heeft op het album, namelijk in het midden. Je zou het eerder als een afsluiter van het album verwachten. Ondanks dat vind ik het een prachtig nummer, dat je even een rustpuntje geeft, hoewel het nou ook niet hét rustigste nummer ooit gemaakt is.
Getting In Tune ligt weer dicht bij Bargain. De rock komt weer terug en het lijkt of The Who er weer zin in heeft (na The Song Is Over, wat een beetje een teneergeslagen gevoel overbracht). Het swingt meer, het rockt meer en dat is wel weer even prettig. The Who luister ik niet voor ballads en zielige liedjes, nee dan wil ik ook rocken.
Going Mobile ligt weer meer in het rijtje van My Wife. Het klinkt prima, hoewel het nummer verder niet zo super interessant is.
Behind Blue Eyes is misschien wel het bekenste nummer van het album. En het past gek genoeg niet echt bij de rest. Hoewel The Song Is Over nog best wel overeenkomt. Het verschil tussen de twee is echter dat Behind Blue Eyes vele malen beter is. Het is een prachtig ingetogen nummer geworden, wat naarmate het nummer vordert pittiger wordt. Het steekt gewoon prachtig in elkaar.
En ja, Won't Get Fooled Again is toch wel hét nummer van The Who voor mij. Een prachtig nummer waar de tijd voor genomen wordt om zichzelf in zijn geheel te kunnen ontwikkelen, zonder dat het te lang duurt. Hier valt gewoon weinig over te zeggen, alleen dat iedereen het toch gehoord zou moeten hebben.

Al met al is gewoon te horen dat we hier met een klassieker te maken hebben. Het album steekt goed in elkaar en de nummers zijn stuk voor stuk dijken van nummers. Maar waarom dan 4*? Ten eerste vanwege de rare plekken van The Song Is Over en Getting in Tune. En ten tweede omdat het nooit mijn favoriet zal worden. Ik heb er geen persoonlijke of speciale band mee. Het is gewoon een erg goed album en daar zal het altijd bij blijven.

4*

Erg leuke muziek, met Baba O'Riley als hoogtepunt (die outro is echt geweldig!). Maar de zang vind ik een beetje flauw, het doet me totaal niks. Het heeft geen echte toevoegende waarde. Of tja.. ik loop er niet warm van.

En met een hele punt verlaagd

Ik ben diep teleurgesteld in je

Ik ook

Meesterwerkje! Baba O'Riley wat een nummer om een cd the openen.

ik ga me na al die jaren eens serieus verdiepen in the who

na al die jaren omdat het me nooit heeft aangesproken

te boerekoolrock

waar te beginnen?

Het geen boerekoolrock meer noemen, en daarna dit album (of andersom)

boerekool is boerekool

magoed, we beginnen met deze, op jouw advies

Ik denk dat Joy zich beter bij zijn 'progmetal/rock' e.d. bezig kan houden; dat (geneuzel) past 'm beter....

proberen kan altijd

Nooit geen echte klik gehad met The Who. Tot ik hen afgelopen week op tv nog eens tijdens Woodstock zag. Meteen dit album en Tommy op vinyl gekocht, and I like it a lot.

Ook de extra tracks op dit album zijn erg goed.
Vooral het Free-achtige Water.

Let op met wat je zegt Kronos: Nooit geen Volgens mij is dat altijd, je hebt dus altijd een echte klik met The Who gehad dus.