Pink Floyd - The Division Bell (1994)

met jou kan ik praten clutch

evanshewson wat vind jij dan het beste nummer op deze plaat? als je het beste nummer al niks vind hoe kom je dan bij een score van 3.5 sterren

Ik heb alles van pink floyd in huis en dat wil denk ik wel zeggen dat ik eigenlijk alles van hun van hoog niveau vind, maar de Division bell blijft gewoon één van hun beste.

alles vanaf meddle is van zeer hoog niveau,ik ben niet echt een pf mega fan maar meer een doorsnee muziekliefhebber die pf vanaf meddle wel heel hoog op zijn favoriete muziek lijstje heeft staan,ik vind alleen dark side en wish you een stukje beter dan deze maar dit vind ik (vooral muziekaal gezien) wel het 3 e album van floyd,en het nummer marooned hoort wel bij de beste 5 floyd nummers ooit

Voor Pink Floyd-standaard is dit naar mijn mening een matig album met sporadisch mooie momenten. De invloed van Waters is duidelijk niet aanwezig waardoor er weinig verassingselementen en creatief denkwerk op te bespeuren valt, toch één van de wapens van PF.
Een béétje scherpere randjes af en toe op de easy-listeners -waar deze cd voor het grootste gedeelte uit bestaat- had het album deugd gedaan. Vooralsnog vind ik het niet beter klinken dan 3 sterren.

Eigenlijk is Pink Floyd Meddle,Wish You Where Here & Animals. Met als uitschieter The Wall. Daarna wordt het allemaal wat gladder. Er zitten op de laatste cd's nog wel wat aardige nummers (sorrow, dogs of war en op deze high hopes/marooned)maar dan houdt het op.De laatste cd/dvd van Gilmour (Remember that night) wordt weer bijzonder bij live uitvoering van bv; Echoes dit wordt zowiezo al bijna nooit live gebracht. Tijdens dit nummer voel je de Pink Floyd sfeer terugkomen.

Dit is wat ik nou mis bij de laatste cd's van PF.Ik hoop dan ook dat ze nog een keer bij elkaar komen (met waters) een fantastische cd neerzetten en daarna stoppen (zijn ook al in de 60...)dan kunnen we daarna voortaan gaan genieten van het fantastische werk van deze heren de bijna 40 jaar topmuziek hebben neergezet en een naam hebben geschreven in de wereld van Symfonische/Proggresive Rock. Laat een andere band dit nog maar eens bereiken.

ehhh.... je vergeet the darkside of the moon volgens mij

zat ff te slapen ....die als 1e...mijn excusus!

Ik vind dit toch wel een lekker album. Het is allemaal wat gladder dan "A Momentary Lapse of Reason" maar er staan toch wel wat juweeltjes op.
Het openingsnummer "Cluster One" is van een prachtige schoonheid. Met "Poles Apart" voel ik de oude PF weer terugkomen, een heel sterk nummer. "Wearing the inside out" is heerlijk relaxt met een prachtige gitaarsolo. "Lost for words" is heel mooi en natuurlijk het mysterieuze/duistere "High Hopes".

Wederom een Gilmour soloalbum onder de naam Pink Floyd. Dat betekent erg goed in het gehoor liggende perfect uitgevoerde en gepolijste progmuzak met hier een daar een uitschieter naar boven. Vanwege de muzikaal hoge kwaliteit 4 sterren.

..was je deze cd aan het luisteren zeker?

Welke pillen zou ik geslikt hebben toen ik dit schreef, zo vraag ik me af, nu?

Een 4/5?
nee hoor ! Ben recentelijk nog eens door mijn Pink Floyd collectie gegaan en er The Division Bell is dan toch echt wel de allerzwakste schakel... Waarom gaf ik er in Godsnaam een 4 aan? Uit sympathie met Meneer Gilmour misschien? Ik weet het niet meer..

Goed de feiten. Hoe ik ze nu, "wakkerder" haha, zie...

Een vrij mak album, dat bijwijlen een beetje geïnspireerd klinkt, maar doorgaans nogal slaapverwekkend is en eigenlijk meer aantoont: 'ja we kunnen het nog, maar nee inspiratie hebben we niet echt meer zoveel..."

Naar mijn bescheiden mening blijft wél "High Hopes" een echt topnummer.. en verder, ach: het is natuurlijk niet echt slecht natuurlijk, de heren kunnen natuurlijk wel songs schrijven, en technisch is het natuurlijk in orde.. maar echt 'boeiend' is het niet.. en de lome pop van "Take it back" en "Coming back to life" kan me soms bekoren, maar niet altijd...

Om andere, veel betere PF-albums géén onrecht aan te doen, verander ik mijn score dan toch naar een bescheiden 3/5

Wat an sich nog genoeg is voor tochwel de allerminste floyd-release...

Rush, Yes?

Rush is toch een heel ander genre zei het niet minder mooi hoor, het ook knap wat deze drie heren neerzetten uiteraard met Neil Pearth als spil.Met Yes weet ik het niet, wat ik daar mee moet ?ik vind het soms te ingewikkeld om daar naar te luisteren en heb meestal na een minuut of tien de neiging om de cd uyit te zetten als ik naar Yes zit te luisteren dat heb ik nou weer niet met die andere 2.

Nee maar jij zegt wie heeft dat in 40 jaar bereikt, noem er dus zo maar 2 op en kan er weel meer noemen hooe.
floyd is goed maar nu ook niet meer dan dat.

nou, als jij voor dit matig albumpje al een 4,5 geeft, hoe goed vind je ze dan wel niet?

Vindt ze ook wel goed maar niet beter als een Yes of Rush ed.
Moet je bovenstaande posten even lezen van DikkeDarm.

Punt is meer dat er geconcludeerd wordt dat Pink Floyd in 40 jaar iets bereikt heeft... nadat vermeld wordt dat eigenlijk alleen Meddle t/m The Wall er echt toe doen. Dat zijn welgeteld 8 jaren. Dat ze op het succes van The Wall en voorgangers inmiddels 28 jaar kunnen teren, tja, dat kun je ook als 'iets bereiken' omschrijven, maar toch...

Dan ga ik het ff anders formuleren daar er mensen gelijk geageerd reageren op het woordje "bereikt." Ben geen fan van PF maar hou wel van tijdloze muziek (bij tijd en wijlen).

Je mag echter wel stellen dat deze heren (R.Waters incluis) nog steeds een voorbeeld zijn voor vele muzikanten hedendaags.Je hoort nog steeds invloeden van PF terugkomen in de cd's van nu.Dit geldt natuurlijk ook voor andere grote namen in muziek.

Ja klopt dat zijn meer groepen en dan met name die groepen uit de 70 er jaren.

Heerlijke plaat dit, mijn favoriete nummer is Lost For Words. Dit is inderdaad niet de sterkste plaat van Pink Floyd, maar dat neemt niet weg dat het een heerlijk plaatje is.

Er is inderdaad veel gedoe geweest over dit album, en er kan gedacht worden zoals er over gedacht wordt, maar dit album groeit nog steeds. Het is niet zo simpel als men denkt.

Het probleem van deze plaat is dat hij van Pink Floyd is. Mensen verwachten er gewoon veel te veel van, en het is een hele andere stijl dan hun top-albums (of moet ik zeggen, andere top albums?). Als een andere band deze plaat gemaakt had had hij de hemel in geprezen geworden, nu is het "gewoon" een pink floyd plaat, omdat pink floyd nog zoveel betere platen heeft gemaakt valt deze niet meer zo op.

Take It Back = U2
Lost for Words = Mark Knopfler

Het is inderdaad een andere stijl dan de meeste PF-albums. Voor mij niet per definitie slechter. Ik vind het in ieder geval beter dan (om maar eens wat te noemen) het debuutalbum van Roger Waters. Maar goed, als High Hopes er niet opstond had het niet eens zo veel gescheeld...

Een dergelijke disscussie heb ik eerder gevoerd hier, maar dit is voor mij meer Pink Floyd dan The Wall bijvoorbeeld. Wat een idee van Waters was en dit er doorheen heeft gedrukt. Op dat moment kan iedere beweging van deze band in twijfel worden getrokken. Bij mij slaat de meter ver door in het goede gebied bij dit album.

Ik luister deze plaat weer eens en ik vind hem toch wel heel erg mooi eigenlijk. Voor mij is het echt iets van mijn tienerjaren. Toen deze plaat uitkwam was ik 15 en heb ik hem veel gedraaid. Later heb ik wel de oude PF leren kennen en waarderen, maar met deze plaat heb ik toch wel een soort persoonlijke band... Het is alsof Pink Floyd het tegen mij heeft...

Ik vind het voornamelijk een weinig spannend album,met een aantal heel overbodige songs.Voor een groep die ooit muziek tot kunst verhief,is dit erg liftachtige muziek geworden.
De plaat is verzorgd,goed geproduceerd en kent met Poles Apart,Coming Back To Life en het fraaie High Hopes mooie dragende Floydnummers.De rest valt mij toch wat tegen.Zeker nummers als Marooned en Wearing The Inside Out,die als inslapertje 'S avonds prima werken.
Ik vind dat Roger Waters voor wat tegengewicht toch wel node gemist wordt.

Met What Do You Want From Me, Keep Talking en High Hopes staan er best prettige nummers op deze CD. En als geheel mag ik deze plaat ook graag horen. Het neigt soms wat naar standaard popmuziek, maar men weet het toch altijd een origineel Pink Floyd tintje mee te geven. Sfeervol en productioneel is het ook dik in orde. Hier en daar had het wat experimenteler gemogen, maar het blijft gewoon een goede plaat.

Met dit plaatje is mijn liefde voor muziek (en voornamelijk Pink Floyd) begonnen. Ik had jaren een deuntje in me kop zitten waarvan ik in hemelsnaam niet wist van wie of wat het was tot dat ik een keer bij me pa in de auto zat en deze cd opstond, het scheen het intro te wezen van High Hopes (de bel en de piano). Ik heb toen die cd van me pa uit de auto gejat en die had die de eerstvolgende maanden ook niet meer terug gezien Ja vanaf die dag is mijn verslaving voor Pink Floyd begonnen en voor muziek in het algemeen.

Veel mensen hier vinden dit niet zo'n goede plaat geloof ik, ik weet het, het klinkt heel oppervlakkig maar voor mijn gevoel heeft Pink Floyd nooit een slechte plaat gemaakt. Ik luister elk album even graag met veel plezier. 5 sterren verdiend dit heerlijke plaatje al zeg ik het zelf

Deze plaat doet het goed in de zomer, bij voorkeur de namiddag. Ik heb ‘m veelvuldig gehoord tijdens een vakantie in de Toscane. Met de siësta nog in mijn bol wegdromend bij tracks zoals ‘Marooned’ terwijl de ondergaande zon nog je gezicht streelt. Veel sfeer, lekker relaxed en geen gedoe. En dat is voor vele mensen juist het probleem. ‘The Division Bell’ is een weinig dynamische plaat en blijft meer dan een uur in een bepaalde mood hangen. In mijn geval prima omdat hij alleen in bepaalde gevallen de cd-speler mag proeven. Dan waan ik mij weer in de buurt van Florence en raak ik ontroerd door de prachtsong ‘Coming Back to Life’.