Pink Floyd - The Division Bell (1994)

Inderdaad ja, het heeft een lekkere relaxte sfeer die op je inwerkt, ik ken het.

High Hopes heeft iets tijdloos. Voor de rest vind ik het wat slapjes.

High Hopes is inderdaad een schitterend nummer, maar de overige tracks mogen er ook zijn. Deze zijn zeker niet slapjes te noemen. Het mindere nummer voor mij is Coming Back To Life, wat te wijten valt aan een goedkoop ritme uit de drumcomputer. De gehele productie van dit album is zeer goed te noemen, want naast de normale instrumentatie klinken de omgevingsgeluiden bijzonder goed en realistisch. Waardoor het oppassen geblazen is dat ik de woofers niet naar hun gootje help.

Dus wel helaas, smaken verschillen. Maar ja, ben dan ook veel meer een Waters-fan dan van Gilmour.

Het is geschiedkundig zo jammer wat er binnen Pink Floyd heeft afgespeeld, waardoor er zaken naar boven zijn gekomen die maar beter niet boven water hadden moeten komen. Toch is The Division Bell voor mij meer Pink Floyd te noemen dan een Animals bijvoorbeeld. Ik vind het best knap dat een Gilmour de lijn op pakt die rondom The Dark Side of the Moon en Wish You Were Here gold en deze tot een moderne versie weet om te zetten zonder daarbij in herhaling te vallen, maar wel met een product te komen wat opnieuw vele jaren mee kan gaan zonder dat het gedateerd gaat klinken.

Dat moet ik je nageven, gedateerd klinkt het zeker niet. Maar ik vind de composities maar vooral ook de teksten van Roger Waters stukken beter. Het is de combinatie Waters/Gilmour die Pink Floyd tot grote dingen heeft gebracht, maar omdat The Wall voor het leeuwendeel van Waters' hand is, geloof ik toch dat hij de creatieve drijvende kracht achter de band is geweest, zeker na 1972. En ik vind dat je dat duidelijk kan horen na Waters' vertrek - al vind ik The Division Bell geweldig vergeleken met voorganger A Momentary Lapse Of Reason. En ook live stonden ze, ook zonder Waters, hun mannetje. The Division Bell is geen plaat die regelmatig hier gedraaid wordt. Ik blijf het een weinig inspirerend werk vinden. Maar het is alweer een jaar of twee terug dat ik hem écht beluisterd heb. Je reactie heeft me wel weer een beetje nieuwsgierig gemaakt!

Gilmourplaat bij uitstek.Slecht is het zeker niet,maar allesbehalve avontuurlijk.Ik mis hier duidelijk het venijn en het onverwachte wat de groep ooit zo groot maakte,Het kabbelt lekker voort en Poles Apart,Coming back to life en High Hopes zijn zeker melodieuze hoogstandjes.Jammer dat de rest daar bij achterblijft.
Gilmour zijn gitaarpartijen zijn natuurlijk weer een lust voor het oor.Daar weet ie gewoon een hoop mee te winnen.Als Chef-componist heeft hij zijn beperkingen.

die gitaarpartijen zijn al eeuwen exact dezelfde, hij wisselt alleen nu en dan wat om

gitaarsolos kan ie wel spelen maar het blijft van eenzelfde laken 13 pakken

Een paar offtopic berichten verwijderd

Wat vind jij van dit album The Division Bell van pink Floyd Freddze?Ik vind het nummer Marooned echt het hoogtepunt op dit album,en 1 van de allerbeste nummers die Pink Floyd ooit gemaakt heeft.

Ik weet dat de vraag aan Freddze gesteld is, maar als je mijn nickname snel uitspreekt kom je aardig in de buurt
Voor mij zijn het in ieder geval de drie nummers die Bikkel noemt, die boven de rest uitsteken. Marooned kan er mee door, maar vind ik niet zó speciaal.

Wel grappig overigens: een oom en tante bij wie The Division Bell al jarenlang de vaste autoreis-plaat is, wisten pas sinds vorige week dat Roger Waters hier niet meer aan heeft meegewerkt. We hadden het over het concert van Waters waar ik eergisteren heen was, en ze vroegen of ik wist wat hij ging spelen. Of daar ook wat van The Division Bell bij zat. Nou, ik dacht van niet nee

Maar voor hen is dit dus gewoon een plaat waar je van moet genieten, zonder je druk te maken over de vergelijkingen met de (voor hen ook zeker bekende) vroegere Floyd. Misschien is dit soort onwetendheid juist soms wel goed...

Laatste tijd licht dit album veelvuldig in de CD speler. Wat een album is dit, echt goed. Elk nummer hiervan is raak. Zoiezo staat hier 1 van de mooiste nummers op die ooit izijn gemaakt: Coming back to Life. Een nummer die niet alleen uitblinkt vanwege de gitaarsolo maar ook nog is geweldig gezongen is. Ook Keep Talking is een hoogtepunt op dit album. De rest is gewoon heerlijk om naar te luisterren.

Inderdaad een goed album, ik snap ook niet waar (zogenaamde) Flouyd fans het vandaan halen dit een mager album is.

Gewoon. Ik val gewoon in slaap, zo saai is dit.

Niet altijd trouwens hoor, moet ook niet overdrijven.
Als ik net wakker ben, hou ik het wel vol.

Vind jij Marooned ook slaapverwekkend dan Don?

Nee, prachtig nummer inderdaad. Maar ja..tis geen cd-single he.

In vergelijking met een cd-single is dit album best lang te noemen.

Nee hoor, want dit is voor een album niet heel lang ofzo. Dan had je moeten zeggen: In vergelijking met een cd-single is deze geluidsdrager best lang te noemen.

Ik ben het met je eens dat er ook een aantal zwakkere broeders op dit album staan, daarom geef ik ook 4*. Ik vind High Hopes ook erg goed, en de nummers What Do You Want From Me, Keep Talking, Coming Back To Live en A Great Day For Freedom vind ik ook hele acceptabele nummers hoor,dat zijn er 6 van de 11 nummers,als je mijn score daar aan afmeet is hij wel wat hoog uitgevallen misschien, want met de rest heb ik ook minder mee. Ik laat die 4* toch lekker staan, want ik geniet toch nog regelmatig van dit laatste studio album van PF. Groet ricardo.

Grout'n terug. Uut het hoge Noordn.

De langeleegte jongen of nait dan,en Henk Nienhoes.

Maar Don om op dit album terug te komen, wat vind jij van de door mij bovengenoemde nummers dan? Ik vind dat de toppers van dit album.

Ik vind Marooned fantastisch (dat zijn 2,5 punten) maar de rest vind ik wat voortkabbelend en het is net zeg maar of Marooned het centrale punt is op dit album en de rest daar out-takes van zijn.
Ik overdrijf nu bewust enigzins wat, omdat ik het wat wil accentueren maar zo voelt dit album voor mij wel degelijk.

En mischien ook in mijn achterhoofd wetende (en dat is mischien niet zo objectief) dat ze beter kúnnen en ook betere en spannendere cd's hébben gemaakt. En of dit te maken heeft met de afwezigheid van Waters..het zou zomaar kunnen.

Volgens mij hoor ik bellen rinkelen dat hier best een leuke discussie gaande is. Al word ik op mijn vingers getikt over mijn taalgebruik.

word ik Gerard...word ik....

Haha...zie dat je je berichtje inmiddels hebt verbeterd. Goed naar mij geluisterd!

Ik ben met je eens dat zonder Waters de textuele diepgang een stuk minder is, en er zit ook minder gevoel in dit album dan de Waters platen vind ik, alleen muzikaal gezien vind ik het toch echt wel van Floyd niveau. Ik vind dat je dit ook niet kunt en moet willen vergelijken met de Waters albums omdat dat nou eenmaal een heel ander tijdperk was. Net als mensen die Syd Barett met de Waters of Gilmour tijd gaan vergelijken. Gewoon afzonderlijk lijkt mij het beste. Ik heb met de muziek soort van Syd Barett in de pf tijd het minst mee maar dat heb ik wel eens vaker gezegd geloof ik.

Ik vergelijk het ook niet daarmee Ricardo, maar dat vond ik juist het mooie van PF. De verassing ontbreekt, hoe leg je het uit..

Neem On An Island van Gilmour...Op zich niet slecht natuurlijk (dat is deze ook niet) maar..een stúkkie scherpte, beetje boeffie spelen, dát mis ik.

De echte scherpte zit inderdaad alleen maar in het nummer Marooned, want dat is het enigste nummer die zich kan meten met de eredivisie nummers van Floyd, en behoort dan ook zeker in het linkerrijtje thuis,eventueel voor europees voetbal meedoend, want dat nummer vind ik bij de beste 6 a 7 nummers ooit van Floyd behoren.