Pink Floyd - The Division Bell (1994)

Dat is wat ik bedoel Ricardo, thanks!

Jij moet Pabo gaan doen!

En dan voor de klas staan in Cluster One tot de bel gaat voor het volgende uur.

We don't need no education...

Beste Pink Floyd fans, hier een bericht van een ouwe metalhead / hardrocker. Tot mijn spijt ken ik bijzonder weinig van Pink Floyd behalve dan de "hits" (blijft een lelijk woord, hé?), maar deze van Pink Floyd komt eens om de zoveel maanden buiten bij mij. Waarom en wanneer? Als ik eens zin heb in uitstekende en rustige klassemuziek. Vele goede nummers (niet vergeten: ik ben geen kenner) en mijn favoriet blijft High Hopes: de vleesgeworden perfectie.
Met muzikale groeten, de Sir.

Vind je Marooned niet een weergaloos nummer dan Sir..?

Ik hou van deze plaat niettegenstaande ik verder bitter weinig ken van Pink Floyd, misschien moet ik me er meer in verdiepen, meer zeg ik voorlopig niet. Met muzikale groeten, de Zeur.

Nou, spannend hoor. Hopelijk kan ik slapen.

Mischien deze cd er maar bij opzetten strakjes, dat helpt meestal wel...

Lekker slapen en als The Division Bell gaat weer gezond op.

dat lijkt mij wel een goede optie ja...

Er staat me bij dat een of ander elitair muziekblad (OOR? ik weet het niet meer zeker) een recensie plaatste over dit album die bestond uit 1 woord of 1 korte zin; m.a.w. geen woorden vuilmaken aan deze bagger, want Pink Floyd, dat kon natuurlijk niet meer en zeker niet zonder Waters.
Toen was ik nog beïnvloedbaar door recensies, helaas (en ik kocht de plaat niet). Nu niet meer. Schandalige actie was dat.
Want ik vind Division Bell niets minder dan Gilmour's Gelijk (Momentary Lapse vind ik de tand des tijds minder goed doorstaan, nogal flink jaren '80; en hier staat toch meer een iets hechtere groep).
Floyd, Watersloos, lijkt de dictatoriale-Waters-periode uit het geheugen te willen bannen en maakt opvolger van Wish You Were Here, bijna 20 jaar na dato. Fuck The Final Cut en fuck overigens ook de critici die dit album neersabelden destijds. Ik vind dit een uiterst atmosferische plaat waar Waters' solo albums bij verbleken.
4 ****

Denk niet dat veel mensen dat zullen onderstrepen maar muzikaal staat Gilmour zn mannetje, buiten kijf.

Ieder zijn smaak natuurlijk, en inderdaad werd dit album niet al te best ontvangen.
Ik concludeer wel een beetje uit jou stukje dat de latere Pink Floyd albums met een dictatoriale Waters+ zijn solowerk jou kennelijk niet boeien.
Ik persoonlijk vind die periode(Animals,The Wall,waar Waters het ook al grotendeels ging bepalen) sterke avontuurlijke albums.
The Division Bell is moeilijk vergelijkbaar met die platen.
Dit is duidelijk een Gilmourplaat.Een geweldige gitarist/zanger, maar als creatief brein van een groep als Pink Floyd, is hij duidelijk tot minder in staat dan Waters.
Het album kabbelt lekker door,en er zitten zeker mooie liedjes tussen, maar dat is het dan ook wel.
Ik vind de keuze dat hij min of meer weigert de groep nieuw leven in te blazen,verstandig.
Ik zou er niet aan moeten denken dat hij een soloplaat als On an Island onder de PF vlag had uitgebracht.
Overigens zie ik in ieder geval met 1 solo album van Waters anders.
Amused To Death(1992) laat zowel A Momentary Lapse Of Reason en The Division Bell in creatief opzicht ver achter zich.
Deze doet trouwens voor weinig Pink Floyd albums onder.

Muzikaal gezien gewoon een topalbum, alleen de meesten hier vallen over de magische naam van Pink Floyd, ze hebben betere albums gemaakt ja inderdaad, maar dit album is nog heel erg veel beter dan vele andere soorten muziek en bands. Muzikaal gezien is dit top, als je The Final cut hebt is ook top vooral textueel en wat intensiteit betreft, beiden erg goed en nog behoorlijk onder gewaardeerd hier op mu.me vind ik. Er is bijna niet meer verschil tussen deze en The Final Cut wat Pink Floyd betreft vind ik, maar vind ze beiden even goed, hangt alleen van mijn stemming af wanneer ik wat goed vind.

Een perfecte beoordeling van gelijk welk muziekstuk toch? En, Ricardo, Marooned draagt wel degelijk mijn goedkeuring weg.

The Wall boeit me beslist. Maar in tegenstelling tot heel veel anderen associeer ik Pink Floyd veel meer met de beginperiode t/m Wish You Were Here en komt The Wall niet op me over als een groepsplaat. Een vrij geniale soloplaat, dat wel. Animals heeft me nooit echt kunnen boeien maar ik zal 'm weer eens proberen. The Final Cut: nah, sorry.
Ik was 16 toen Pros & Cons Of Hitchhicking uitkwam en toen vond ik 'm goed. Vervolgens heel erg lang niet gedraaid; paar jaar geleden weer op CD gekocht en hoe kun je iets als 16jarige vrij super vinden terwijl ik het nu retesaaie gaapmuziek vind? The ways of the mind ... The Final Cut, part II.

Maar ja, ik ben inderdaad dus veel en veel meer een Gilmourfan, hoewel ik de groep liefst volledig zie. Natuurlijk is The Division Bell niet de gelijke van Meddle, DSOTM of WYWH, de eredivisie van Floyd-als-groep-platen, maar ik vind het op zich een prima album. En ja, ik vind 't méér Floyd dan de latere Floyd/Waters albums.

Maar ja, de ene Floyd is de andere niet - een band met veel gezichten. Ik vond het alleen tè gemakkelijk voor de dames en heren critici om destijds The Division Bell af te doen als niet ter zake doende.

Het is gewoon een saai album, ook al zat Waters er hier nog steeds bij. Saai is saai, klaar.

En dat heeft Gilmour later ook nog eens bewezen voor mij met zn solo-cd On An Island, wat muzikaal wel een beetje hetzelfde zomeravond-gevoel geeft maar nooit de grenzen opzoekt en elk liedje zo verdomd veilig is.

En ja, Marooned vind ik ook mooi.

Vreemd. Bij mij werkt het meestal net andersom.

Eigenlijk bij mij ook hoor, Wammel, normaal gesproken . Om bij Floyd te blijven: het titelnummer van Atom Heart Mother sloeg ik destijds altijd over (en zo bleef er een kort plaatje over om te draaien, haha). Nu vind ik 'm briljant. Saucerful Of Secrets? Ik snapte er als puber geen jota van met al dat gefreak. Nu kan ik het prima op waarde schatten. En dat heb ik met bv Grateful Dead ook. Je moet 't leren waarderen, of zo. Maar bij Pros & Cons is het juist andersom. Geen idee wat me er toen in aantrok. Er schiet me niet direct een voorbeeld te binnen van een zelfde soort album dat ik toen super vond en nu nix. Zoals je zegt, vaak werkt het andersom.

Waters had nooit akkoord gegaan met een album als Division Bell.
A Momentary Lapse Of Reason heeft hij zelfs publiekelijk afgekraakt.
Hij noemde het een perfecte vervalsing van eerder werk.
Dit was overigens wel in een tijd dat diezelfde Waters weinig respect kon opbrengen voor het nieuw leven inblazen van de groep,
met alle rechtzaken van dien.
Tegenwoordig kunnen Gilmour en Waters weer redelijk door 1 deur.
Division Bell draai ik eigenlijk zelden meer.Het zijn uiteindelijk maar een paar nummers die mij boeien.
Gilmour heeft duidelijk meer oog voor een liedje met kop en staart,
terwijl Waters duidelijk in een conceptuele sfeer wil werken en de teksten net zo belangrijk laat zijn als de muziek.
Dit zal uiteindelijk ook de reden zijn dat de 2 heren niet meer met elkaar zullen samenwerken.
Misschien hooguit een concert. Zoiets als Live8.

Fuck The Division Bell en fuck AMLOR!!!
Ik vind dit een koffietafelversie van wat Floyd ooit was met Waters.
Toen Waters vertrok was de angel verdwenen en bleef er zielloze liftmuziek over met hier en daar een lichtpuntje.

Waters' solo albums zijn redelijk goed te doen (al is Radio KAOS verschrikkelijk gedateerd) maar hij heeft Gilmour eigenlijk wel nodig.
Gilmour + Waters = goud.

Ik begrijp niet dat velen "Marooned" zo'n goed nummer vinden.
Wat mij betreft is dat samen met "A Great day For Freedom" het zwakste nummer van het album.
De beste nummers zijn toch wel "Cluster One", "Poles Apart", "Wearing The Inside Out" en "High Hopes".

Dit is gewoon een mooi sfeervol album in mijn opzicht.
Wat maakt het nou uit dat het voor zo goed als 0% lijkt op Dark Side of the Moon ofzo??
Vergelijk het liever met albums die hier WEL op lijken en kijk dan hoe goed het is.
Zet het op je hoofd als je niet kan slapen,dan "slaap je zacht" daarna.
Cluster One is rustgevend zoals het hele album dat is.
What do you want from me??,prachtig gitaargeluid van Gilmour!! en ik vind zijn stem ook gewoon goed.
Dit nummer zit in mijn top 5 Pink Floyd nummers.
Poles Apart vind ik wel een iets minder nummer,het refrein is vrij zwak.
Volgende 2 zijn iets beter,Wearing the inside out is saai.
Dan het nummer Take it Back,waarvan ik veel mensen heb horen zeggen dat het "net zo nep als U2" is.
Nou ten eerste vind ik U2 niet nep,en ten 2e vind ik het vrij weinig van U2 hebben.
Heerlijk nummer met Gilmour op zijn best,evenals het nummer erna.
Keep Talking met "Take it Back"stukjes in het begin zou misschien nog kunnen stijgen.
De laatste 2 zijn een tikkeltje beter,vooral High Hopes.
Mijn gevoel zegt dan een 4,maar mijn puntentelling een 3,5.
Het kan misschien nog dalen,maar ik ga op mijn gevoel af.
4.0*

The Division Bell .
Dit is het beste Floyd album dat er is gemaakt , en nog wel zonder Waters , nee Gilmour heeft Waters helemaal niet nodig maar Waters heeft Gilmour wel nodig .
Het zit bordevol heerlijke gitaarpartijen .
De instrumentale nummers Cluster One en Marooned zijn om je vingers bij af te likken .
Dit is ook het enige Floyd album dat ik van begin tot eind helemaal top vind.
Waar op alle voorgangers van PF wel iets zwaks op staat , is hier totaal geen sprake van , jammer dat dit het laatste studio album was want van mij mogen ze nog een tijdje op deze voet doorgaan.
5 dikke vette sterren en een zoen van de juf.

En daar is niets aan toe te voegen. Punt.

Neemt niet weg dat dit toch een persoonlijk Gilmour album is waarmee hij met het PF verleden afrekent. Dus helemaal inhoudsloos is ie zeker niet. Wel erg glad.

Dit is wel een heel erg goed album rudiger, dat zeker maar om dit nu als beste PF album te bestempelen, tja dat gaat mij natuurlijk veel te ver. Ik vind dit wel stukken beter dan de beginperiode van Floyd, maar de albums Meddle tot en met the Final Cut vind ik mede door toedoen van Waters een stuk spannender en levendiger dan dit album. Muzikaal en instrumentaal gezien is dit wel een echt top album. Maar de texten spelen nou niet echt boekdelen vind ik, en het mist ook duidelijk iets spannends en het werkt niet naar een hoogtepunt toe. Conclusie: zonder Waters is Gilmour dus niet in staat om iets hoogstaands en iets spannends wat naar een climax toewerkt te maken, Gilmour heeft Waters wel degelijk nodig voor de absolute top op alle fronten. Waters heeft bewezen dat hij solo wel boeiende albums kan maken, maar ook daar mis je Gilmour eigenlijk ook wel. Geen Pink Floyd zonder Waters en Gilmour vind ik.

Ik zou zeggen Ricardo, luister eens naar Amused To Death van
Waters. Jeff Beck speelt daar erg mooie dingen, en zijn de climaxen
niet van de lucht.
Het is een beetje hoorspel/ The Wall achtig , maar is een stuk spannender dan The Division bell.
Ik vind overigens wel dat als Waters live de oudere PF nummers speelt, Gilmour wel degelijk gemist wordt.
Zeker nu ie al een paar jaar Dark Side Of The Moon uitvoert.
De stem en gitaarspel van Gilmour hoort daar gewoon bij.

Marooned, Take it Back en High Hopes.

Beste nummers van Floyd ever !!! ^^

Het zal mij m`n kont roesten of waters nou meedoet of niet , dit album is van begin tot de laatste noot beregoed en dat kan ik van geen enkel ander Floyd album zeggen .
Horned Reaper zal dit beamen .

Als ze zonder Waters een goed en spannend album hadden afgeleverd, zal het mij ook aan mijn welgevormd kontje hebben geroest.