Pink Floyd - The Division Bell (1994)

Een 5 geven bij dit album misschien?

ut blijft allemaal enorm braaf , veilig en hetzelfde, daarom nog geen 3 maar een 2, omdat floyd geen slechte band is

Het is allemaal netjes gespeeld, maar ik raak er niet onderste boven van.

Poles Apart. Wat `n nummer en niemand valt dat op.

Jawel hoor... Poles Apart vind ik ook een van de betere nummers hier.

Het is voor mij nog steeds een enorm belangrijk album. Dankzij dit album heb ik deze heren leren kennen, en ik bedank het album er nog elke dag voor. Ik vind de mood van elk nummer lekker chill, lay back and relax.
De gitaarsolo in 'keep talking' geeft me steeds weer kippevel.

Ook ik heb "Poles Apart" een stem gegeven.

'Poles apart' vind ik het enige nummer op dit album waar Gilmour een stukje persoonlijkheid en daarmee gevoel stopt. Ook 'Wearing the inside out' (van Rick Wright) vind ik goed, de rest heeft een pathetisch hoog 'een band die als Pink Floyd wil klinken' gehalte.

PF werd na het vertrek van Roger Waters een dertien in een dozijn progrock (of hoe noemt men zoiets?) band. Geen inhoud, geen diepgang meer. Net zo fanatasieloos en oudbakken als al die andere bandjes die in de jaren 70 zijn blijven hangen.

Muzikaal klopt het allemaal best wel op deze plaat, maar is in
vergelijking met het avontuurlijke werk van welleer, een soort van
koffietafel/ lift muziek geworden.
De plaat mist ballen, lef en een doel.
Gilmour is nog altijd mijn favoriete gitarist. 1 van de weinigen die mij
echt raakt. De juiste noten, de perfecte timing en de juiste feel.
Maar een geheel album liedjes van hem is een hele zit.
Getuige ook deze plaat.

alles is zon beetej al gezegd hierboven, oude zompenmuziek geworden dat floyd

ja het klinkt allemaal ok, het geluid is immer bombastisch en het is super geproduceerd, maar daarmee ben je er niet, er gebeurd nergens wat spannends, het kabbelt maar voort,. veilig als het is

high hopes vind ik nog wel te doen, de rest is 13 in dozijn

1,5

Geweldige plaat. Heel sfeervol en vooral High Hopes springt er voor mij bovenuit. Roger Waters heeft hier niets mee te maken en dat komt het album zeer ten goede.
Los van wat Waters bij Pink Floyd heeft gedaan is zijn solowerk niet bijzonder. Als ik dit album dan ernaast leg dan vind ik dit toch een stuk beter. Bovendien is de discussie hierover eigenlijk overbodig. Het gaat om de beleving en het gevoel dat muziek op kan roepen en wie hiervoor verantwoordelijk is bijzaak

Ik blijf dit laatste studio album van één mijner favoriete bands koesteren; het is sfeervol, geïnspireerd, er staan hele sterke dingen op (What Do You Want From Me/Keep Talking en absoluut het hoogtepunt High Hopes) en ondanks het gemis van bijvoorbeeld wat Roger Waters inbreng, vind ik dit een echt "vintage Floyd-album".
Plaat en hoes vind ik dus uiterst geslaagd!

Deze plaat brengt steeds weer een bepaalde atmosfeer in mijn kamer die ik heeeeeel goed kan waarderen....het is voor mij een wegdroom-album, een relax-album, een echte genieter.
Ik ben verder een totale PF-leek, hoewel ik regelmatig naar WYWH en Animals heb geluisterd, en de rest een keer of 2, gelijk aan niets dus....maar dit album draai ik eigenlijk nog wel het meest.

een dikke 4 sterren, plus een half vanwege High Hopes.

http://www.youtube.com/watch?v=5wa1glyZYXs
...van dit album.

RIP Rick Wright; vandaag is hij overleden.

Yep.............. ''died after a short battle with cancer''

And then there were three...................... De Pink Floyd reunie is voorgoed van de baan.

Dat zal tevens de tour van Gilmour gaan beinvloeden denk ik zo.

Welke tour... dat is voor het eerst dat ik daar van hoor.

Klopt, die is inmiddels afgelopen. Dacht dat ie nog bezig was. Volgende keer beter.

Deze plaat ben ik nu aan het draaien, maar ik vind hem erg goed, vooral Cluster One en Marooned zijn echt de toppers. ik vind deze niet zo goed dan de jaren 70 klassiekers, maar hij komt wel in de buurt vind ik. Ik heb de dvd van The Royal Albert Hall nu ook gezien, maar wat heeft die Gilmour een dikke kop gekregen ja, hij heeft zeker een vriendin nu. Moet ie onderweg ook geen pech met de auto krijgen, want hij past met zijn kop niet eens meer tussen de praatpaal denk ik.

Cluster One en Marooned zijn de parels op dit fantastische album en daar kan je ook nog Poles Apart bij toevoegen .
Volgens mij ben jij dit album nu pas echt aan het ontdekken Ricco , of heb ik het mis.
De dvd van The Royal Albert hall is natuurlijk geweldig , ik vind de versie van Arnold Lane met David Bowie beter dan de Barett versie , maar zoals je weet ben ik meer een Gilmour aanhanger .
Ik kom net uit de stad en heb mezelf eens lekker verwend met de 5 disc special edition van Live in Gdansk , wat `n schitterend prachtstuk is dit zeg , `n aanwinst voor in het cd-rek , ach nee hij past niet eens in het rek , zo groot is dit collecters item .
het is een lekkere warme dag en van de prijs krijg je het nog warmer .
Luistergroetjes Ruud.

Klopt wel Ruud, ik draai deze de laatste tijd wel erg vaak, maar ik heb nu ook alle tijd om te luisteren met een enkelbreuk natuurlijk. ik vind deze plaat steeds beter worden inderdaad. ik vind hem muzikaal kwalitatief wel vergelijkbaar met Dark Side en Wish You, alleen vind ik de texten iets minder sterk, maar muzikaal gezien is dit echt een juweeltje. ik vind de sfeer erin ook erg prettig aanvoelen. ik vind van PF alles bijna even goed natuurlijk op de eerste plaat en het Ummagumma studio album na dan, want daar kan ik maar niet aan wennen. een 5 disc live in gdansk spec edition, zijn dat alleen maar cd's, of ook dvd's? ik heb daar nog nooit van gehoord, isut nieuw of oud materiaal?

Beterschap!

Thanks kaztor

@ricardo: allereerst beterschap. Ik denk dat de aanschaf van Live in Gdansk best de moeite waard is. De setlist is ongeveer hetzelfde als die van de Royal Albert Hall DVD, alleen doet hierop een symfonieorkest mee en dat zou wel eens heel mooi uit kunnen pakken. Er staat bovendien een uitvoering op van Astronomy Domine wat op dit moment een passend eerbetoon is aan de onlangs overleden toetsenist Wright. Hij is op MM inmiddels toegevoegd zie ik, kunnen we daar verder kletsen.

Haha.. moet je voor de gein eens gaan kijken naar z'n In Concert dvd toen hij voor het eerst uit z'n 'pensioen' kwam. Nee, ik vind hem er redelijk goed uit zien voor iemand op leeftijd. En... hij is dus getrouwd met Polly Samson die ook al wat teksten voor dit album heeft geschreven. En tot m'n verbazing pikte ik in de documentaire die op de Live In Gdanks dvd staat op dat hij maar liefst 8 (!!) kinderen heeft.

Ja, dat krijg je van een tweede en derde leg.

Tja, Gilmour windt er geen doekjes om een echte ''family man'' te zijn. Misschien dat het nageslacht zijn muzikaliteit heeft geërfd en er nog een PF-''The Next Generation'' uit kan ontstaan. Met Harry Waters (zoon van) erbij als draaideurdwarsligger.

Ik geniet nog maar eens op een druilerige herfstdag als deze van dit mooie album.
Strikt genomen klinkt dit laatste Floydalbum halvelings als een Gilmour Album, al is Richard Wright's invloed en inbreng ook groot.
Mooie afsluiter van een indrukwekkend oeuvre, toch? zeker weten!

Voor een Gilmour album zeker niet de minste, hoewel natuurlijk een heel verschil met de diepgang en emotie die een Waters weet los te maken. Ik blijf dit dan ook zien als een halve PF in de geest van Gilmours persoonlijke biografie. Daarbij blijft hij samen met Wright de muzikale ziel van deze legendarische band.

Er een andere mening op nahouden mag, dit is democratie, haha!
Ik ben zo'n "oude zomp" (Is dàt Nederlands, of streektaal, geen idee???) en blij zo'n oude zomp te zijn, en hoop nog een véél oudere zomp te mogen worden dan haha!

Euh.... no hard feelings, als je er niets aan vindt, dan zij het zo, geniet dan maar waar je wil van genieten, toch?