Bloc Party - A Weekend in the City (2007)

Er is tevens iets mis met de tracklisting, en via corrigeren krijg ik het niet opgelost ...

Woo, nu heb jij of diegene die de tracklisting corrigeerde ALLE stemmen verwijderd......

Niet de stemmen, alleen de favoriete tracks. Da's niet zo'n ramp toch?

Ik ben niet zo'n fan van Bonus tracks, geef mij maar de gewone playlist. Maar Bloc Party slaagt er nu al voor de 2de maal (op 2 albums) in om een ijzersterke single er achteraf nog als bonustrack toe te voegen. Behoorlijk jammer voor de fans die het album meteen kopen bij release.

Ik vind Flux maar slapjes, en dat verkooptrucje staat me inderdaad ook tegen voor een band die bij hoog en laag beweert anti-commercieel te zijn.

Er is ook nog een uitgave met Flux als nummer 10 en met een bonus live dvd met een volledig concert erop.... 21€

Jammer dat ik hem al gewoon aangeschaft heb, bij hun volgende zullen ze me niet meer liggen hebben (x aantal jaar geleden ook al met Two More Years....)

Afgezien dat het een slap verkooptrucje is heb ik de band nooit horen beweren dat ze anti-commercieel zijn.

Muziek uitbrengen is per definitie commercieel en zeker op een label als V2.

Lijkt me ook sterk dat ze anti-commercieel zouden zijn, want iedereen wil toch wel geld verdienen met z'n band.

Dat geld gun ik hun ook gerust, want dit is een heerlijk album. Ttoen ik Hunting For Witches voor het eerst hoorde, vond ik het meteen al geweldig en hett album zet deze lijn gelukkig door, waardoor het een ruime 4* van me krijgt. Ook beter dan hun debuurt vind ik. Kan nog wel een 4,5* worden, want het zit nett op de grens.

Echt een zware tegenvaller , totaal ander ( en naar mijn menig ) zwakker geluid .Veel mindere paat dan SA

3.5*

Deze is bijlange niet slecht maar valt echt in het niets t.o.v. silent alarm.

Ik vind dat echt zo raar, dat mensen dit album zoveel slechter vinden als het debuut. Volgens mij hoopten veel mensen gewoon dat BP precies op dezelfde weg door zouden gaan als hoe ze begonnen. Ik vind het juist erg goed dat ze hier een plaat hebben gemaakt die wat emotioneler is. Vooral de samenhang tussen de nummers vind ik beter op AWITC. Over het algemeen genomen is SA misschien net wat beter, maar het verschil vind ik minimaal.

Zeker. Goede teksten meer emotie en een wat andere stijl (meer drums dan gitaren). Dat maakt deze plaat echt geweldig goed voor mij. Vandaar dat ie ook langzaam naar nummer 2 is gestegen in m'n top 10. En misschien wordt dat nog wel hoger...

Ik stond echt een hele lange tijd een beetje sceptisch tegenover deze plaat. Ik vond Silent Alarm een heerlijk album met een paar ijzersterke hoekige gitaarplaten erop, toen ik las/hoorde dat A Weekend In The City een beetje van die toer afstapte heb ik hem eigenlijk expres gemijd.
Misschien wel omdat ik helemal niet wilde horen hoe 'mijn hoekige gitaarbandje' afstapte van wat zij volgens mij beter deden dan die lange drek (ik vond plans en compliments eerst helemaal niks aan op SA, daar is nu al verandering in gebracht).

Maar ik heb mij er een maand of twee terug overheen gezet, en het er op gewaagd. En ik ben blij dat ik dat gedaan heb!
Dit is gewoon SilentAlarm niet, klaar, het is een ander album en daar ben ik heel blij om. De gitaarpartijen zijn niet weg, ze zijn vervaagd, maar dragen nog heelveel bij aan het totaalplaatje, De drums zijn er ook nog, en ik vind ze eerlijk gezegd effectiever dan op SA... Matt Tong blijft mij verrassen met hele gave drumfills, het is net een soort vogelkijken, stilletjes afwachten en kijken wat matt tong nu weer gaat verzinnen. De band klinkt dynamisch en ambitieus, and I love it! En c'mon, Kele heeft toch een hele gave stem ontwikkeld!

Waar ik SilentAlarm (hoe goed ik hem ook vond) toch na best een korte periode alweer met rust moest laten, draai ik AWITC al bijna dubbel zo vaak, het is een groeier, maar ook echtwel een blijver in mijn CDcollectie.

*4,0 sterren voor deze top-plaat!
Hulde voor Kele en zijn maatjes! GIIIIVE MEEEE MOOOOOMENTS!

Ik had hetzelfde met A weekend in the city. In het begin vond ik het een tegenvaller. Naarmate ik hem meer ging luisteren ontdekte ik de plaat pas echt.
The Prayer, dat de band als single uitbracht illustreert mijn groeiende waardering voor deze plaat het meeste.
De eerste paar keer dat ik The Prayer voorbij zag komen op MTV vond ik het niet echt een goed nr en zapte ik weg. Maar naarmate ik het vaker hoorde vond ik het ineens een zeer aangenaam nummer.
Dit geldt ook voor het volledige album. Ik luister dit album nu al veel langer dan ik Silent Alarm heb beluisterd. Hoewel ik SA al wel veel sneller ging waarderen dan deze plaat.
Een echte groeiplaat dus! Blijf er wel bij dat ik de eerste helft wel het sterkste blijf vinden, het contrast is echter ook minder groot geworden.

So do I.
Ik had dit album ongeveer gelijk met Wincing the Night Away van The Shins. Dat album heb ik een tijdlang veel beter gevonden. Dat verschil werd steeds kleiner en nu vind ik A Weekend In The City vele malen genialer. Genialer dan de meeste platen die ik ken. Wat mij betreft een echte groeier!

Ik vind het op zich ook wel raar dat Sunday een van de minder populaire nummers is hier op soulseek. Ik vind het zoooo prachtig. De tekst, de gitaar op het einde, simpelweg kippenvel, iedere keer weer. Het is echt een van de mooiste nummers die ik ooit heb gehoord.

Ik heb het ook nooit begrepen, het lauwe onthaal voor deze plaat. Silent Alarm is een verzameling van erg goede nummers en dit is gewoon een erg goed album.

Zeker, het mooiste nummer van dit album en een van de beste nummers die ik gehoord heb.

Ach Unknown Pleasures en Berlin werden vroeger ook als misbaksels bestempeld.
De nummers van Bloc Party hebben inhoud, en dat is zeer moeilijk te verteren, ook voor de critici. Bovendien is de zanger een zwarte die in zijn clips niet spastisch staat te doen, geen 10 bitches of kettingen rond zich heeft, en naar alle waarschijnlijkheid is ie ook niet hetero. Dit kan eigenlijk niet voor een dynamisch jong bandje.
Hmmm als ik er zo over nadenk is Bloc Party best fout.
Ik verlaag mijn stem.

Eindelijk iemand die weet hoe het werkelijk zit.

Ik ken niemand die Kele ooit heeft verweten dat hij geen kettingen draagt of dat hij homo is en daarom niet naar bloc party luistert, het is niet omdat mensen silent alarm beter vinden dat we dit niet goed vinden.Waar heb je ooit gelezen dat dit een misbaksel is, bloc party is juist 1 van de lieverdjes van de critici.

BP is idd best fout op sommige punten, maar wat Louis zegt klopt eveneens, in de engelse media behoort Bloc Party tot een van de geliefde bandjes, vooral omdat ze altijd open staan voor reacties en nooit enige vorm van arrogantie laten zien.

Ook dat met bitches en kettingen vind ik een beetje vergezocht, de meeste bandjes en de echte kwaliteits rappers doen daar sowieso niet aan, dat is alleen maar voor artiesten die weten dat hun muziek bagger is en andere manieren nodig hebben om de aandacht te krijgen.

Dat zei ik dus wel

De hoes van A Weekend in the city lijkt verbazend veel op die van Waiting For A Miracle, van post-punk legende The Comsat Angels. Het is niet het enige raakvlak van beide bands, wie Bloc Party het einde vindt moet ook maar eens naar The Comsats gaan luisteren.. Waiting For A Miracle was tevens een geschikte titel geweest voor dit album.
Er zijn zo van die albums die zo typerend zijn voor een bepaald tijdperk dat het absolute klassiekers zijn geworden.
Een voorbeeld daarvan is Closer van Joy Division - Here are the young men, the weight on their shoulders. Een ander voorbeeld is Nevermind van Nirvana - Here we're all now entertain us.
In dat rijtje past ook A Weekend in the city, een instant klassieker die mag beschouwd worden als een hoogtepunt uit 50 jaar popmuziek.

Het mag duidelijk zijn dat we hier niet te maken hebben met The 'Ruby Ruby Ruby' Kaiser Chiefs of met The 'I bet you're looking good on the dancefloor' Monkeys. Nee, dit is een band/album die een stem is geworden van een generatie.
Noem het de 'Nineties, optimistic as a teen, now it’s terror' generatie. Terreur, Racisme, Drugs, Het Moderne Uitgaansleven, Prestatiedruk, Vervreemding, Homoseksualiteit, Zelfmoord; kortom de gehele hedendaagse problematiek komt langs.
Geweldige teksten schrijven is één ding, daar ook nog goede dingen rond componeren is nog iets anders. Hier slaagt Bloc Party met verve. Elk nummer staat op zichzelf, en is pure klasse.

Dit is het summum van alle indie,elektro en post-punk van dit decenium. We horen zelfs invloeden van de meer 'zwarte muziekstromingen', ik denk spontaan aan The Prayer of Where is home? Kortom niet enkel tekstueel is dit de blauwdruk van dit decenium, ook muzikaal gezien bundelt het op briljante wijze alle hoogtepunten van de voorbije jaren.

Voorbeelden te over, neem nu Hunting For Witches, we hoeven hier niet teveel over te lullen, dit is een Killer van een song.
Of The Prayer, het begint als een Timbaland track, vervolgens een bezwerend koor, de smeekbedes van Okereke, de hoekige bass in het refrein en de experimentele elektronica tussenin. Dit alles gemixt tot een uiterst verleidelijke en dansbare coctail.

Uniform? Tja dat is een regelrechte punksong, met dat verschil dat het beter in elkaar zit dan de gemiddelde punksong. Een punksong mét brains dus.
On? Persoonlijke favoriet, prachtige compositie, en dat refrein met zoveel emotie gezongen. Kippevel keer op keer. Een moderne versie van VU's Heroin.

Kreuzberg is een soort keerpunt op dit album, waar de eerste zeven nummers nog vechtlust bevatten begint hier een soort aanvaarding te dagen.

Op I still remember blikt ie terug, een hartverscheurend nummer als je het mij vraagt.

Hetzelfde geldt voor Sunday, Okereke toont zich hier een echte romanticus, en persoonlijk vind ik ook dit een tekst om stil van te worden. Enkel een beetje jammer van het Snow Patrol einde, je hoort op sommige punten wel duidelijk dat dit album geproduced is door Knife.

SRXT is een afscheidsbriefje; wel beste heren ik hoop dat dit niet jullie afscheid is, want dit meesterwerk schreeuwt om meer. Waar het voor Joy Division effectief ophield bij Closer wil ik hier nog een vervolg horen.

Mooi stukje hoor, krijg opeens weer zin om nog eens naar deze cd te luisteren

Geheel met Lost Highway eens op een enkel puntje (Sunday) na. Want dat nummer heeft toch een weergaloos einde. Ik ken maar weinig nummers waarin je dat hoort.

Voor de rest is The Prayer volgens mij ook echt een soort gebed. Leuk gebed!

Ik sluit me bijna volledig aan bij de afgelopen drie posts:

@ Losthighway: hele goede review geschreven die me bijna overhaald dat extra halfje te geven aan AWITC

@ wcs: ik kreeg inderdaad zin om het album te luisteren, het is ook alweer een tijdje geleden dat ik hem heb opgezet.

@ Louis: Het einde van Sunday geeft op de juiste momenten een combinatie van verbluffing, kippenvel en tranen, een van de mooiste muziek momenten die ik tot nog toe heb meegemaakt.

The Weekend in the city fans zijn een zeer beperkt clubje op MM, kijk maar naar de 14 laatste posts.
Zijn gemiddelde is ook niet denderend, op RateYourMusic haalt ie zelfs een gemiddelde van 3,09.
Mensen die dit maar een flutalbum vinden mogen natuurlijk ook reageren, want ik snap echt niet wat iedereen zo tegenstaat bij deze plaat.

Het zijn over het algemeen mensen die zwaar teleurgesteld zijn dat bloc party ietwat afstand neemt van de rauwe hoekige muziek op silent alarm. Dat het 'vier instrumenten en meer niet' geluid is verdwenen.

Voor mij is het alleen maar een blijk dat deze band groots gaat worden, het is nooit goed als je je aan een geluid houdt.

Inderdaad. En voor de mensen die het Bloc Party van Silent Alarm willen horen: ze hebben voldoende B-kantjes geproduceerd met een zelfde soort geluid. Om er maar een paar te noemen: This Is Not a Competition, Cavaliers and Roundheads en The Once and Future King.

Dan vermaak ik me ondertussen wel met A Weekend in the City