Pink Floyd - Obscured by Clouds (1972)

Wat een on-Floydiaans chill en frivool album zeg! Leuke, om de een of andere reden wat ruraal aanvoelende plaat die zeker niet tot hun beste werk behoort, maar wel prettig wegluistert. Al is vooral het titelnummer meer dan een beetje goed.

Min of meer mijn kennismaking met Floyd. Totaal anders dan anders, maar ik vind dit nog steeds een fijn album om naar te luisteren.

Obscured by Clouds & When You're In zijn bijzondere/andere nummers maar wel met het Floyd gevoel & passen gemakkelijk op een Best Of-cd.

In Burning Bridges hoor ik toch wel een soort van Dark Side of the Moon terug. Ook het begin van Childhood's End is net de intro van Dark Side of the Moon, of meer de intro na de bellen in Time?

Op het hele album is het gitaarwerk van Gilmour goed aanwezig, herkenbaar ook. Vooral de solo's.

Al met al prima album.

4*

PS: Ik kan blijkbaar 4 favorieten aanvinken i.p.v. 2, klopt dit? Zal wel een uitzondering zijn bij goede muziek, haha.

PPS: Haha, ik was net even met mijn hoofd heel ergens anders terwijl ik Free Four luisterde & ik dacht ineens "Welk Beatles nummer is dit nou weer?". Bewijst maar weer dat ook Pink Floyd lekkere poppy muziek kan maken.

Ik kan maar twee favorieten aanwijzen...

Ja, er staan er nu ook nog maar 2 bij mij, zal wel een foutje zijn geweest.

Dit is een ontzettend lekkere plaat om naar te luisteren. Je hoort op Obscured by Clouds een ontspannen Pink Floyd die met een tijdsdruk gefocust bezig zijn. De basis voor Dark Side of the Moon en Wish You Were Here worden hier neergelegd: minder uitwaaierend en beknopt. Dreiging is ver weg op Childhood's End na, invloeden van The Beatles komen sterk naar voren en de blues in David Gilmour's gitaarspel komt mooi naar voren.

Oh, dat is een verrassing! Waar ik Meddle wel al erg tof vond, merkte ik toch dat er een aantal tracks op stonden in het midden die me niets deden. Ik zou dan ook graag nu zeggen dat Obscured By Clouds het eerste echt consistente Pink Floyd-album is waar ik me bij geen enkel nummer verveeld heb. De sound is vrij direct en minder psychedelisch of proggy, maar de songs lopen allemaal prima en kabbelen nergens maar wat voort. Gitaarwerk van Gilmour is hier helemaal erg sterk en bij vlagen lekker ruig en rauw. Een soort aanloop naar het echte meesterwerk dat een jaar later zou volgen en nog niet zo goed, maar veel sterker dan ik had verwacht. Voorlopig in de marathon met gemak mijn favoriet nog boven Meddle.

Voorlopige tussenstand:
1. Obscured By Clouds
2. Meddle
3. Atom Heart Mother
4. More
5. A Saucerful Of Secrets
6. The Piper At The Gates Of Dawn
7. Ummagumma

Een goede filmscore maken, doe je niet zomaar. Zelfs voor grote bands is het een hele opgave. Ook nu slaagt Pink Floyd er niet in om echt iets heel goeds neer te zetten. Ik krijg erg de indruk dat het betere materiaal bewust voor later is bewaard. Op Obscured By Clouds is Pink Floyd nergens slecht bezig, maar briljant is het ook zeker niet. Toch zijn er met Burning Bridges, Mudmen en Stay een handvol lekkere tracks met dromerige sferen die stiekem wel de moeite waard zijn. Verder is het geen album die ik vaker zal draaien. Ik vind het ook een beetje fragmentarisch. Sommige nummers lijken maar gewoon afgekapt te worden na enkele minuten. Nee, voor mij is dit weer een terugval.


Tussenstand:
1. Meddle
2. A Saucerful Of Secrets
3. Piper At The Gates Of Dawn
4. Obscured By Clouds
5. Atom Heart Mother
6. Ummagumma
7. More

Obscured by Clouds is zowat het meest toegankelijke Pink Floyd-album, meer songgericht maar de ongedwongen sfeer en de erg knappe instrumentatie maken het een sterk album. Een stuk meer geslaagd dan More dat wisselvalliger is.

Ik vind deze een terugval na Meddle, maar lang geen slechte plaat.
Het is vrij sober en kabbelt prettig door, maar wat RuudC schrijft ben ik het mee eens.

Er is veel gezegd over dit album. Doe ik dus niet meer. Het is gewoon een erg goed album, met mooie toegankelijke nummers van een van de beste bands uit die tijd.

Waarschijnlijk de meest ondergesneeuwde PF-plaat en dat is ook wel terecht. De band heeft weliswaar geprobeerd er meer een album dan een soundtrack van te maken, maar met regelmaat blijft het toch een allegaartje van nummers die als los zand aan elkaar hangen met soms vrij abrupte overgangen. En het gebodene is in wezen überhaupt niet zo interessant. Hoewel ik weet dat het niet zo is, doet het gros van de nummers aan als outtakes van Ummagumma, Atom Heart Mother en Meddle. 'Wot's.. Uh the Deal' is wel een goede van Gilmour.

Onwillekeurig vergelijk ik deze soundtrack met die van More, en dan lijkt Obscured by clouds toch iets meer song-georiënteerd te zijn, met naast de instrumentale sfeerstukken ook iets langere nummers die meer als echte composities aanvoelen en met diverse plekken die echt voor gitaarsolo's zijn ingeruimd. De arrangementen zijn nog altijd warm en organisch, zowel op de rockers als op de meer pastorale nummers, en het Hammondorgel van Richard Wright en de gitaar van David Gilmour (of beter gezegd gitaren, want naast zijn karakteristieke "scheurende" geluid excelleert hij natuurlijk ook nog op de klaaglijke slide van bijvoorbeeld Burning bridges) klinken beter dan ze ooit gedaan hebben. Verleidelijk om dit als een soort voorstudie van latere platen als The dark side of the moon en Animals te zien (het synthesizer-ritme-patroon van The dark side of the moon en het "hakkelende" ritme van Animals op Childhood's end, de thema's van het verspilde leven en de gesneuvelde vader in Free four), maar net als More kan dit album uitstekend op eigen benen staan binnen de Pink Floyd-discografie, en de intimiteit van hun platen uit deze periode mis ik toch wel in wat hierna zou komen, hoe indrukwekkend het hieropvolgende kwartet albums ook is.

Mooie sub topper! De instrumentale nummers zijn iets minder. ...Maar dit wordt ruimschoots goed gemaakt door songs als Stay, wot ' s uh the deal, burning Bridges ...... Gilmour speelt op dit album een aantal mooie solo' s.

'Wot's...Uh The Deal' is toch echt wel een hele mooie song

Het zal de leeftijd wel zijn dat ik dit album tegenwoordig wél met enige regelmaat draai. Vroeger vond ik het vooral saai en mat. Obscured By Clouds mag een soundtrack zijn, zo ervaar ik het niet. Wel een heel relaxte en sfeervol album die, als je even genoeg hebt van al dat muzikale geweld, heel erg lekker weg luistert. En met David Gilmour in de hoofdrol, zowel vocaal als op gitaar. Zijn gitaarspel intrigeert, geen vingervlugge solo's. Wel een prachtige toon en goed opgebouwd.

Obscured By Clouds is wat mij betreft een ondergewaardeerde Pink Floyd album die meer erkenning verdient. Nu wel.

Lang niet gehoord want ik wist niet meer dat ik hem had. Zeker niet slecht en gelukkig geheel pretentieloos. Want hoewel ik Waters waardeer voor zijn inzet om de band meerwaarde en diepgang te geven merk ik dat ik er grote moeite mee heb. Wish stuitte me al tegen de borst van wege zijn ongegeneerde exploitatie van Barrets ellende. The Wall was eerder een parodie op maatschappijkritiek net als Animals dat was. Het had de diepgang van een vissenkom. In de literatuur noemen ze het flat characters, dat is wat Waters van mensen maakt met zijn eendimensionale kijk op het leven.
Maar goed, hier dus nog niet. Hier was Pink Floyd nog ongecompliceerd. En saai.

Grappig dit te lezen. Op Discogs was een rubriekje met ondergewaardeerde albums van bekende artiesten als Neil Young, David Bowie etc en ook Pink Floyd. En daar werd dit album genoemd, ondergewaardeerd. En dat blijkt ook wel op Music Meter. Nu moet ik ook eerlijk zeggen dat bij mij niet direct een belletje ging rinkelen bij deze soundtrack van de film La Vallée. Toch maar opgezocht, ik heb dit enkel als oud vinyl en zo te zien lang niet op gehad.
Maar het is toch echt wel Pink Floyd met daarbij een paar hele mooie nummers. Obscure by clouds, het mooie intieme Burning Brides. Het is een album zonder het grote gebaar dat later veel meer aanwezig zal zijn. Over het algemeen ook wel een rustig album, waar je al wel de aankomende muziek van Pink Floyd in hoort. Maar het is duidelijk meer dan een voorgerecht, het album kan prima op eigen benen staan. Het is wat verpulverd door de fanfavorieten 'Meddle' en 'Dark Side of the Moon', maar het combineert echter muzikale elementen van 'Atom Heart Mother' en 'Meddle', evenals lyrische thema's die later hun bekendere albums uit de jaren zeventig zouden inspireren.
Zeker een onderschat album !