Jeff Buckley - Grace (1994)

Ik weet dat het hier op MuMe 'preaching to the choir' is, maar wat kon die Buckley zingen zeg! Hij tilt de nummers echt altijd één of meerdere niveau's hoger. Instrumentaal is het ook allemaal in orde, al zijn de strijkers misschien wat overbodig. Ware het niet voor de covers was dit een 5* geweest. Maar die drie nummers (Lilac Wine, Hallelujah en Corpus Christi Carol) vind ik toch wel wat saai. Misschien komt het door het gebrek aan percussie, maar ze slepen maar wat aan en halen het tempo uit de plaat. Beetje skippen dus, en je hebt een uitstekend album, met als uitschieter Lover, You Should Have Come Over. Nipte 4,5*

Nou, ik ben zo ver hoor... Ik heb eindelijk dit album ontdekt... zonde van al die jaren dat ik dat niet heb gedaan.. maar dat ga ik nu wel goed maken, rotatiegewijs

Erg mooi album, met als enige misser Eternal life.

Deze cd is er 1 waar je voor moet gaan zitten, en eigenlijk met hoofdtelefoon op is het nog mooier. De man zingt met zoveel beleving, ik kan goed horen waar Matthey Bellamy de mosterd vandaan heeft (overigens ook een weergaloze zanger)



Grappig, ik vind dit juist bij de allersterkste tracks horen van het album.

Dat Hallelujah door velen als de beste cover voor deze song werd bevonden kan ik nu alleen al beamen. van Lilac wine ken ik het origineel niet, maar Buckley zingt het zo mooi, dat ik dat misschien niet eens wil kennen.

16 jaar te laat.. maar ben blij da'k het alsnog heb geprobeerd.

4 hele dikke sterren!!

Complexe nummers ga je maar mooi vinden eens je er een aantal keer naar geluisterd hebt, dan worden ze minder complex in je ogen

Deze staat nr6 in de top250, en staat inmiddels ook in mijn kast, maar ondanks de pogingen slaag ik er toch niet in om bij dit album te voelen wat zovele andere mensen voelen.

Misschien nog eens proberen op een avond met hoofdtelefoon

Ik deel je mening volledig. Ik begrijp het niet, vaak genoeg geprobeerd

Hm, ik vind dat deze plaat daar terecht staat. De stem van Jeff Buckley kan zoveel emotie in je los maken, 't Is een stem die diep gaat, heel diep, en daar moet je van houden.

't Bleek voor mij vooral een puzzel te zijn, een puzzel die nog niet helemaal opgelost was. Er klopten al een paar stukjes, maar het totaalplaatje nog niet. Waar ik eerst bij de rustigere nummers als Lilac Wine en Hallelujah bleef haken, kwamen er steeds meer bij, en de puzzel werd steeds completer. Hoppa, ook Mojo Pin en Lover, You Should Have Come Over kwamen erbij, en zo steeds meer. En hoe vaker ik het album draaide, hoe meer ik in dit album ontdekte. En toen ging 't album in me leven, hoe raar dat ook klinkt: het is een emotie die ik bij weinig andere albums heb gevoeld, hoewel ik moet toegeven dat er nog veel albums te ontdekken zijn. Maar deze man heeft al puur op basis van het gevoel en de emotie die hij in de liedjes brengt en deze ook nog zó grandioos overbrengt, zijn zesde plaats in de top 250 zeker wel verdiend. Zelfs ik als drukke, zwaar optimistische jongeman kan hier toch elke keer weer stil van worden..

Jeff Buckley – Grace

Na ettelijke malen de naam Jeff Buckley gehoord te hebben, besloot ik me laatst toch maar eens aan Grace te wagen. En Jezus Christus, wat heeft mr. Buckley toch een prachtige stem.

In dit album beschrijft Jeff dromen, dus de conclusie die ik trek is dat hij het album doorleeft als één grote droom. En zo doe ik dat dus ook. Lekker wegdromen en Jeff’s emotie voelen bij het luisteren van Grace…

Mojo Pin: This is a song about a dream Hij begint dus al met dromen in dit nummer, en in dit geval zou hij graag met zijn vader willen dromen die hij nauwelijks heeft gekend en vroeg is verloren, terwijl hij erg deze man opkeek. Het gemis van zijn vader komt terug in "Dream Brother".

Grace: Hij voelt dat hij langzaam vergeten wordt door de mensen om zich heen.

Last Goodbye: verloren liefde, streven naar echte liefde, niet liefde uit medelijden Kiss me, please kiss me
But kiss me out of desire, babe, and not consolation

Lilac Wine: Alleen wijn laat hem de pijn die hij meemaakt vergeten. Dit weet hij heel goed over te brengen.

So Real: Hij droomt weer maar het is een nachtmerrie dit keer, hij is bang voor alles wat hij ziet. Hij leeft een nachtmerrie.

Hallelujah: Prachtige versie van het origineel van Leonard Cohen. Uit zijn emoties weer eens perfect.

Lover, You Should’ve Come Over: Jeff droomt over een verloren persoon. Hiermee geeft hij één ding aan: pure eenzaamheid. Hij voelt alsof hij nooit echte liefde heeft gekend, maar het is nog niet te laat. Soulvol nummer, en de gospel die er in te vinden is vind ik wel mooi.

Corpus Christi Carol: Deze cover doet bar weinig met me en als ik weer eens op de Buckley-tour ga sla ik dit nummer regelmatig over. Pluspunt, respect voor de immens hoge tonen die hij weet te halen.

Eternal Life: Een nummer waar Jeff toch redelijk veel woede in heeft gestopt naar mijn idee. Het klinkt als een wat lichter uitgevoerde Pearl Jam. Heerlijk. Mooi verhaal dat hij hierin vertelt, het verhaal van een man die zogenaamd het eeuwige leven zou hebben gekregen, maar door fouten die hij maakt, zoals haten, wordt dit eeuwige leven hem ontnomen. In dit nummer geeft hij kritiek op de wereld, zoveel oorlog, zoveel pijn.

Dream Brother: Hij wachtte en wachtte op zijn vader, en vertrouwde op dat hij zou terugkeren, maar dat eindigde in een teleurstelling toen zijn vader stierf toen Jeff 9 was.

Jammer dat de dood deze man zo vroeg van ons ontnomen heeft, want wat is dit toch een topalbum.

Let op! Discussies over de top 250-notering van dit album horen in het forum, niet bij het album.

Ik stem voor Droombolus, na deze openlijke sollicitatie als moderator, mocht er een plekje vrijkomen.

Educatiever ware een pm geweest: het jochie is 16 jaar en heeft vlak daarboven een uitgebreide 'mening' neergehamerd! Is blijkbaar nog niet zo handig met zoeken op topics en zo.

Dit album: herinner me nog dat ik het - vers van de pers - meenam toen ik bij een vriend ging bieren: wat een impact, op een gegeven moment zaten we sprakeloos te luisteren. Van dat soort diepgaande muzikale ervaringen zijn er niet zo heel veel!

Dat laatste inzake Grace is zeker waar, een heel bijzondere ervaring. Daarmee zou ik de plaat ook zeker willen aanbevelen.

Nee, ik had Droombolus als oudere jongere ook vóór z'n opmerking al graag getipt als moderator, mocht er een plaatsje vrijkomen. Veel ervaring, muziekkennis en nog nooit kunnen betrappen op onwelvoeglijk taalgebruik of een sjagerijnig humeur.

't is toch geen gekke vraag waarom dit album op no 6 staat?

Omdat het gewoon een ontzettend goed album is. Gewaagde opening en vervolgens stuk voor stuk mooie afdalingen in de geest van Buckley. Dit album straalt gewoon pure passie uit en daarom vind ik het niet verwonderlijk dat het zo hoog genoteerd staat. Hoewel het vroegtijdig overlijden waarschijnlijk ook een rol speelt.

Dank Musician, maar ik ben ondertussen meer een jongere oudere .....

Je begrijpt toch zeker wel dat ik dat niet durf te schrijven......

Jeff Buckley heeft natuurlijk een geweldige stem, alleen vind ik dat hij er op dit album niet het maximale eruit haalt. Betekent dus dat ie niet het maximale uit zijn talent heeft gehaald, mede dankzij zijn vroege dood. Nummers als Mojo Pin, Dream Brother, Last Goodbye en Lover, You Should Have Come Over zijn geweldige nummers, die zijn stem geweldig goed uit laten komen. De nummers die ik niet genoemd heb vind ik niet goed/mooi/passend, en weerhouden mij er dan ook van om een 4,5* of 5* te geven. Wat ik toch jammer vind met zo'n stem...

halfje verhoogd deze

Haha, dit is mij laatst ook al eens opgevallen! ;D

Sta je op de fiets voor een rood stoplicht opeens zonder enige aanleiding dat nummer te neuriën...

Ja hier idem, in elk geval die zin ja, die hakt er echt in.

als je dit album net als ik in je lijstje met beste albums hebt staan, dan zou je eens op zoek kunnen gaan naar Mercy van Rocco DeLuca and the burden (2009). Geproduceerd door Daniel Lanois.

Mercy heeft niet alleen bijna dezelfde betekenis als Grace, het eerstgenoemde album ademt hier en daar dezelfde sfeer uit.

Een fantastich album. Heerlijk om te draaien op een "eenzaam" moment. Ik kan intens genieten van dit album. Natuurlijk van Hallelujah (wat een briljant mooie cover), maar ook van Lilac Wine, Grace, Lover, You Should’ve Come Over en So Real. Maar vooral van Dream Brother! Wat een briljant nummer vol emotie.

Ik ben heb dit album in z'n geheel geluisterd maar nog niet alle nummers willen mij nog raken. Maar ik weet zeker dat die klik komt. Vooral omdat ik al een aantal Jeff Buckley erg goed vind ( niet Grace nummers en de singles) en omdat het op papier precies is waar ik naar zoek. Een lekker rockend album met geweldige (maar dan ook echt geweldig) zang.

Van het weekend weer eens in de CD speler gehad en man, het blijft een geweldig album. het grijpt me elke keer als ik er weer naar luister. dat intense liefdesverdriet, zo prachtig verwoord en ongelooflijk mooi gezongen, elke not loepzuiver, geen enkele onnodige uithaal of add-lip, continue op het randje maar er nooit over. Ik ben altijd opgelucht als ik bij Lilac Wine aankom, want nog een nummer als de eerste drie, dat kan mijn hart niet aan.

En dan de eenvoud van Hallelujah, waar hij naar verluid enkel met zijn stem en Fender een hele zaal muisstil mee kreeg om te vervolgen Lover, You Should Have Come Over, met misschien wel de mooiste zin die ik kan bedenken: Maybe I'm Just Too Young, To Keep Good Love From Going Wrong... niet zelden weet dit album me tot tranen te roeren, temeer omdat de beste man dood is. Maakt het heel wrang allemaal.

Lover You Should've Come Over behoort ook tot mijn favorieten, een nummer dat me in een moeilijke periode eigenlijk precies mijn gevoel definieerd.

Daarmee ga ik me er niet beter door voelen, integendeel, eerder slechter.
Maar het maakt niet uit, het gaat erom dat op dat moment je gevoel onderstreept word waardoor je je een klein beetje meer begrepen voelt.
En dat doet dit nummer.

dank u wel

Ik had mijn eigen zinnen eindeloos kunnen buigen maar met een betere verwoording zou ik niet boven tafel kunnen komen

Man, man, wat blijft dit ook een steengoed album. Met veel weemoed denk ik altijd na het beluisteren van dit album aan wat deze man ons allemaal wel niet meer had kunnen brengen

Prachtige stem, hier en daar vind ik de nummers wel wat minder. Corpus Cristi Carol bijvoorbeeld doet me veel te veel aan kerst denken voor een regulier album. Ik ben het eens met mensen die zeggen dat So Real niet echt past maar verder vind ik dit echt een prachtig album. De beheersing die hij heeft over zijn stem is indrukwekkend. Blijft jammer dat hij niet meer albums heeft kunnen maken maar aan de andere kant heeft dit album daardoor wel zijn huidige status kunnen bereiken. Hoe cru dat ook is.

Ik vind So Real juist een van de betere nummers op dit album, een nummer dat onbeschamend echt is. Die dissonanten hebben voor mij de functie om te tonen "dat de waarheid hard kan zijn". het schudt mij wakker, in die zin dat er meer is dan harmonie in deze wereld.

Maar dat je dit niet vindt passen op dit album kan ik op zich wel begrijpen. Het is tot op zekere hoogte wel een "koude douche" in vergelijking met de rest van het album, hoewel Mojo Pin toch ook al voorboden voorbij laat komen.

Wat een zaligmakende CD! De bonustracks zijn trouwens één voor één toppers. Een welverdiende vijf sterren dus.

Jeff had in elk geval wel een superieure muzikale smaak, zoveel maakt het t-shirt op deze foto wel duidelijk...