Pearl Jam - Vs. (1993)

Heb ik ook aangeduid als favoriet nummer. Heerlijke drumloop overigens.

Ik blijf erbij. Beter dan Ten.

Beter zou ik niet zeggen maar gewoon anders, het is net een andere soort energie veel meer aggressie zo lijkt het... Zeer apparte plaat, zo'n plaat hebben ze later ook niet meer gemaakt.

Voor mij zijn deze plaat samen met Ten het beste wat Pearl Jam ooit heeft gemaakt...

Ten heeft veel meer emotionele lading, maar in muzikaal opzicht vind ik deze ook wat beter.

Ja dat kan je wel zeggen,... Voor mij is het gewoon omdat er minder echte hits op deze plaat staan anders had deze zeker ook zijn plaats in de top 250 verdient.

Het is ook agressie. Pearl Jam was op dat moment kwaad op America, op het systeem. De plaat zou aanvankelijk 'Five Against One' gaan heten (er zijn ook nog duidelijke tekenen hiervan zichtbaar in het artwork en in de teksten ("1,2,3,4, 5 against one") ) maar dat werd op het laatste moment veranderd in het iets vriendelijkere versus (vs.), wat meteen weer een dubbelzinnige link naar Verenigde Staten legt.

Voor mij hoogtepunten; Daughter, Dissident en Indifference.
Die springen eruit en de rest is heel goed
4*

Stiekem voor mij toch de beste Pearl Jam plaat geworden (heeft zo'n drie jaar geduurd) en inmiddels zelfs in mijn top 10 beland. Een plaat die alleen maar beter en beter wordt. Pearl Jam gaat niet door op het succes van Ten, maar is lekker eigenwijs en brengt Vs. uit. Minder gepolijst dan het debuut, maar zeker niet ingeboet op power. Integendeel zelfs. Alles komt vol uit je speakers door de 'rauwe' sound wat wordt gecreëerd.

Een veelzijdig album waar verschillende stijlen elkaar in rap tempo afwisselen. Ballades, funk en keiharde rockers. Het maakt Vs. tot een ongelofelijk mooi album die tijd nodig heeft om hem op waarde te schatten. Stuk voor stuk verschillende nummers, die elkaar wel weten aan te vullen.

Én zoals we Pearl Jam kennen, is het vooral een oprecht album. Eddie schrijft teksten die hem persoonlijk aangaan, maar ook de wereld. Thema's als kindermisbruik (Daughter), racisme en geweld worden aangehaald met scherpe teksten.

Samen met Ten, toch de beste platen uit het oeuvre van Pearl Jam.
Samen met Alice in Chains, Mother Love Bone, Soundgarden, Temple of the Dog, Stone Temple Pilots eigenlijk de echte voorvechters van de grungerock. Heb nooit gesnopen dat Nirvana als vaandeldrager gezien werd.

De kwaliteit van bijvoorbeeld deze plaat (tekstueel, compositorisch en muzikaal) is zo enorm, dit soort platen gaan nog eeuwen mee.

Lang leve de grunge en stonerrock (voor ouwe lullen als ik), om toch nog goede rock voorgeschoteld te krijgen in deze koude, kille, plastic pop-tijdperk.

Volgens mij gebaseerd op afrikaanse ritmes. Heerlijk zo'n snaregeluid met het matje eraf.

Jij hebt het begrepen!

Nu is het wachten op de eerste de beste betweter die wil beweren dat rock dood is en zegt hoe essentieel die plastic pop wel niet is...

Gelukkig hebben we eens in de zoveel tijd een soort revolutie binnen de muziek, waarin er wordt teruggegrepen naar de essentie van het muziek maken.
Mijn hoop is er, middels de nieuwe platen van Pearl Jam, Alice in Chains en Queensryche en binnenkort een nieuw Monster Magnet.

Alleen Cornell loopt een beetje achter.

Trouwens, rock kan niet dood. Rock is recht uit het hard en kent geen regeltjes, alleen maar inpluggen en spelen, maakt niet uit wat.

Dit is zeker een goed Pearl Jam album. Rearviewmirror heeft een lekker gitaarloopje en Daughter is ook een mooi nummer. Raar dat deze nog niet in de top 250 staat. Waarschijnlijk kiezen meer mensen voor Ten dan voor deze.

Hmm, mee eens hoor, maar toch jammer dat je Screaming Trees uit dit lijstje weglaat. en (Mudhoney en The Melvins?).

Sonic Youth de ultieme voorloper en Green River volgde snel in Seattle, daaruit voort kwam Pearl Jam. Soundgarden komt weer terug in 2010. In memorie Andrew Wood.

Ik ben nu echt bang om dit album te gaan luisteren. Ik zit het al maanden uit te stellen. Maar ik wil toch verder in het Pearl Jam oeuvre. Als ik bijvoorbeeld die recensie van VDG lees ben ik inderdaad bang dat mij hetzelfde zal overkomen. Ik waardeer Pearl Jam juist om die combinatie van stevige rock en toch melodieuze muziek. De zang is rauw maar toch ook heel mooi. Ik ben nu dan ook (zelfs al weet ik beter) aan het hopen op meer nummers zoals Jeremy of Alive of Deep. Maar dat lijkt ijdele hoop. Ik zal deze plaat moeten accepteren als een plaat van een nieuwe band; Pearl Jam 2. En er van uitgaan dat Pearl Jam 1 na een fenomenaal debuut meteen is gestopt. Benieuwd naar dit nieuwe bandje, Pearl Jam 2, met hun Vs...

Nee hier ben ik het totaal niet mee eens. Pearl Jam's albums zijn allemaal anders.

Ten is gewoon anders dan VS. Waar VS weer anders is dan Vitalogy. Wanneer je alleen Ten luistert doe je je na mijn inzien flink te kort. Want op een andere albums, staan ook erg mooie songs.
Probeer anders het live materiaal.

Lekker 2de album van PJ wat bijna geheel bestaat uit gewoon goede nummers. Alleen Glorified G en W.M.A zijn totaal niet mijn ding, maar deze zijn ook niet eens zo heel slecht.Denk dat dit album wel constanter is dan Ten, maar echte briljante nummers ( zoals bv. Jeremy op Ten) staan er ook niet op. Favorieten zijn toch wel Rats, Dissident en Indifference.
Omdat het niet helemaal mijn muziek is geef ik het een 3.5*. Ik kan me voorstellen als je echt een Grunge fan bent dat dit album wel een 4 of zelfs een 4.5* verdient. Ik ga het dit jaar nog regelmatig luisteren dus wie weet dat mijn beoordeling nog omhoog gaat.

Ik zei niet dat ik het niet ging luisteren, alleen dat ik bang was dat ik erg teleurgesteld zou worden na het meesterwerk Ten.

Inmiddels heb ik het album Vs. eindelijk een kans gegeven en ik ben toch wel behoorlijk te spreken over dit album. Het epische, arena rock sfeertje is wel grotendeels verdwenen. Het heerlijke gevoel, dat je weet dat je naar iets heel bijzonders aan het luisteren bent, is bij mij nu ook niet zo te bemerken. Maar dat kan natuurlijk nog komen. Ten duurde bij mij heel lang om te waarderen. Maar ook daar ben ik bang dat Vs. veel minder gaat groeien. Meteen na de eerste luisterbeurt wilde ik em nog eens horen. En tijdens de tweede luisterbeurt werd het me toch even teveel van het goede en heb ik hem weer afgezet.

In ieder geval durf ik nu verder met het Pearl Jam oeuvre. PJ is niet zoveel veranderd als ik vermoedde o.b.v. de reacties hier. Ik heb al enkele zeer puike nummers gevonden op deze plaat, zoals Animal, Dissident en het prachtige Elderly Woman...

Mijn Pearl Jam 1 en 2 opmerking was dus inderdaad te voorbarig, waarvoor excuses.

Na 5 jaar blijf ik bij mijn mening! Op Vs. staat weliswaar geen meesterlijke minutenlange solo zoals die van Alive, maar het niveau van de songs is toch wel constanter dan op Ten. De helft stevige grunge, de andere helft meer mid-tempo rockers. Dave Abbruzzese heeft duidelijk invloed gehad op de songs, die zelden stilvallen of gaan vervelen, met als hoogtepunt het razende 'Rearviewmirror'. Verder is het openingsduo 'Go' en 'Animal' een schoolvoorbeeld van krachtige rock. De rustige nummers zijn ook erg geslaagd. De vele laagjes van 'W.M.A.', de uithalen van Vedder op 'Dissident', en wat dan te zeggen van de afsluiter 'Indifference'... 4,5*

Pearl Jam beweegt met het tweede album duidelijk weg van wat ze op Ten hadden neergezet. Ja, daar komt die vergelijking met Ten weer, dat album was tegelijkertijd hun droom en hun vloek; ze werden in het commercieel succes gekatapulteerd, maar al hun volgende albums worden onvermijdelijk met die grote eerste vergeleken.

Nu goed, terug over Vs. Dit album is harder en strakker, maar het klikt voorlopig nog niet zoals met de voorganger. Slecht noem ik het zeker niet, de groep speelt muzikaal-technisch minstens even goed, maar ik zie minder structuur in de nummers en ze beroeren me ook niet zozeer, met uitzondering van Go, met zijn funky tegendraadse ritme en machtige refrein, en Rearviewmirror, dat -zoals meermaals gezegd- vanaf de eerste keer luisteren er al bovenuit springt.

Na tweemaal luisteren kan ik er nog niet zoveel mee, maar misschien betert dat met meer te luisteren. Voorlopig 3,5*

Deze eigenlijk gekocht om State of Love and Trust.
Dat nummer hoorde ik bij MTV unplugged, maar wist toen de titel niet.
Bleek hij hier niet eens op te staan.
Gelukkig nog gevonden op de Singles Soundtrack.
Gemiste kans om hem hier niet op te plaatsen.

een heel ander album dan mijn geliefde Ten, maar zeker niet veel minder. kan ook dit erg waarderen, iets hardere muziek en mindere emotionele nummers als op Ten maar nog zeker van erg hoog niveau. ik heb een heel tijd gewacht om meer albums van Pearl Jam te luisteren, omdat ik vaak hoorde dat het niet in het verlengde van Ten lag. Toch blij dat ik het geluisterd heb en een dikke 4,5*

Ik blijf vooralsnog een beetje in dubio over deze plaat. Pearl Jam wilde heel duidelijk een andere weg inslaan met Vs. En dat is absoluut gelukt. Het is minder poppy, en de nummers zijn nu meer onder te verdelen in hoog en laag tempo in plaats van 11 mid-tempo nummers. Met Go en Animal krijg je de indruk dat het echte beuk muziek is wat men wil laten horen. Rauwe rockmuziek. Vervolgens is Daughter weer een heel ander ding. Rustig, akoestisch, en opnieuw niet te vergelijken met iets op Ten. Dat zal ik vanaf nu dan ook niet meer doen. Glorified G is opnieuw iets heel anders. Toch wel een behoorlijk poppy nummertje. Maar het verveeld me ook redelijk snel alweer. Het refrein vooral heeft geen lange houdbaarheidsdatum. Dissident ademt voor het eerst een beetje een episch sfeertje, met geweldig gitaarspel. W.M.A. vind ik leuk beginnen, maar het had toch echt een andere kant opgemoeten in de loop van het nummer. Nu is het ronduit saai, ondanks dat de baslijn sterk is. Met het viertal Blood, Rearviewmirror, Rats en Elderly Woman begint mijn favoriete gedeelte van dit album. Vooral Rearviewmirror, wat een dijk van een lied is dat! Snoeiharde rock die richting de climax steeds genialer wordt. Elderly Woman vind ik ook een van de hoogtepunten. Vooral door het prachtige zinnetje in het refrein. De laatste nummers moeten nog steeds een beetje op me inwerken, hoewel ik het idee heb dat Leash in de categorie Glorified G komt te vallen: Klinkt leuk aan het begin maar gaat snel vervelen.
Voila, u ziet: Ik ben er nog niet helemaal uit. Het duurde me al met al meer dan een half jaar om Ten goed op waarde in te schatten, Vs. staat inmiddels ook alweer drie maanden op de weegschaal. Nee, PJ is niet de meest makkelijke band voor mij, maar misschien is dat juist goed.

Stiekem staat deze plaat ook bol van de klassiekers. Je ziet echt duidelijk de evolutie van Pearl Jam, het gaat eigenlijk van uitstekend naar goed en eindigt bij matig. (tot 2006 dan)
Al zal het nooit tippen aan Ten, hoeft natuurlijk ook niet. Stel je voor dat je als grungegroepje uit Seattle twee meesterwerken zou kunnen maken. Dat lijkt me enkel weggelegd voor Pink Floyd, Dream Theater en The Beatles.

Wat waren, Animal, reviewmirror, dissident en Elderly Woman behind zondag live toch ontzettend goed zeg. Dit album helemaal opnieuw aan het ontdekken!

Bofkont! Rearviewmirror live mogen meemaken. Dat zal een orkaan hebben opgeleverd wanneer Eddie en co op dreef waren!

Gisteren op Werchter gezien. Een verschroeiende orkaan gewoonweg dat optreden!

Ik vond het eerder teleurstellend ik had toch jeremy, betterman, black(!) verwacht .. Wat weinig grote hits