The Human League - Dare (1981)

Ongelofelijk dat iemand van 21 jaar deze plaat zo bejubelt,respect!
En iemand van 21 jaar die mijn all time favourite,ABC's 'the lexicon of love' de volle ***** geeft,woorden schieten mij te kort

Veel plezier zaterdag en doe de Phil en de meisjes de groetjes van mij

Ik kan mij er wel wat bij voorstellen, dat je ook onder de 21 zo enthousiast over Dare kunt zijn. Ook al is het bijna 30 jaar oud, je hoort het er niet van af, het is niet aan tijd gebonden.

Daar kan je een leuke boom over opzetten, maar de klank van de synthesizers wel degelijk. Het leuke is evenwel dat de klank van die eerste/tweede-generatie synthesizers, de div. types Roland, de Casio en de Moog met gitaarhals, hedentendage weer heel erg worden gewaardeerd (denk aan Little Boots, Delphic etc.) en de klank daarvan zit opgeslagen - in voorgeprogrammeerde samples of softwarematig - in veel nieuwe synthesizers.

Zelf vind ik de eerste twee albums beter en experimenteler.

En Kawai. Wat is die tijd toch snel vervlogen.

Dit album heb ik nav Dazzlers ladder maar eens beluisterd en gelukkig maar, deze cd werkt erg verslavend. Vooral de eerste vier nummers zijn geweldig, de melodietjes blijven erg in je hoofd hangen. Daarna komen met Do or Die en I am the Law een paar mindere nummers(Get Carter tel ik maar niet mee) maar Seconds en Love Action zijn weer erg goed.

Het laatste en bekendste nummer, Don't You Want Me, heeft een beetje zijn houdbaarheidsdatum overschreden. Het nummer past precies tussen elk willekeurig Toto of Foreigner nummer op Sky Radio. Erg goed vind ik het nummer dus niet. De cd verdient evenwel 4 sterren.

Ik heb nu de dub versie van The Things That Dreams Are Made Of. Echt stukken beter dan het origineel, ik heb me namelijk altijd al geërgerd aan die vocals...maar die beat is echt geweldig

Er is ook nog een versie van Boy 8-Bit, misschien vind je dat ook wel wat.

Onderschat Neen hoor. Dit album was toen het uitkwam binnen de kortste tijd razend populair, mede ook door de hitsingel "Don't you want me" die in december 1981 resp. juni 1982 de eerste positie in de Uk resp Billboard charts bereikte als best verkochte single.
Nu vind ik dit zeer commerciëel aandoende nummer een van de minste nummers op dit album op
"I am the Law" na dat ik gewoon zeer matig vind.
Absolute uitschieters van deze toch uitstekende synthesizerpop vind ik "The sound of the crowd" en vooral "Seconds".

4,5*

Don't You Want Me was ook nummer 1 in Vlaanderen.
Het was de vierde single van het album en in de Benelux zelfs in een uniek hoesje
dat Don't You Want Me even groot afficheerde als Seconds als ging het om een dubbele a-kant.

http://www.aerodynamite.tv/wp-content/uploads/2010/03/132712.jpg

Ja, dat kan ik wel geloven, maar als ik het over onderschat heb, heb ik het vooral over hoe de mensen nu naar dit album kijken. Of beter gezegd hoe mensen naar de 'eighties' in het algemeen kijken. De stereotypering van 'alleen maar commerciële brol' en 'het decennium waar geen goede muziek gemaakt is', vind ik vrij spijtig. En er zijn er veel vandaag de dag die zo naar deze muziek kijken, en dan kennen ze van deze cd waarschijnlijk alleen 'Don't You Want Me'. Dat is echt wel het minste nummer volgens mij.

Dit bedoelde ik dus met onderschatte plaat. In de jaren 80 zal dit wel een gigantisch succes geweest zijn, mede door 'Don't You Want Me'...

Decennium waar geen goede muziek gemaakt is Dit soort opmerkingen kunnen alleen maar komen van mensen die niet verder gekomen zijn dan de Beatles, Pink Floyd, Rolling Stones etc. Van mensen dus die zich blind staren op de sixties en seventies als enigste decennia waarin goede muziek gemaakt werd. Kom op zeg; U2, Simple Minds, Tears for fears, Talk Talk zijn bands die hun succes te danken hebben aan de jaren tachtig en worden ook nu op MusicMeter nog zeer hoog gewaardeerd.
En wat de Human League betreft; deze band is noch overschat, noch onderschat. Ik denk dat dit album nog steeds goed beoordeeld wordt maar de Human League voor hun hele oeuvre terecht niet omdat zij maar een goed album gemaakt hebben. Na "Dare" werd het niets meer. De albums die ze hiervoor gemaakt hebben ken ik niet. Misschien moet ik die toch nog maar eens gaan beluisteren.

Ik ken niet zoveel van de Human Leaque . Eigenlijk alleen de singles en kan mij redelijk vermaken met een best of . Ik ben nooit een uitgesproken liefhebber geweest van deze soort van 80's electro pop , maar wijs het ook zeker niet af . Ik ben tenslotte ook een kind van de 80's .

Ik lees hier over het algemeen lovende recenties , misschien ga ik 'm toch eens onder de loep nemen .

Een stuk minder als de twee voorgangers. Flauwe elektronica zonder randjes en ongelovelijk verouderd als een pak melk: het stinkt.

Aan zure melk zit nochtans een randje, hoor.

Nog beter dan de twee voorgangers. Zinderende electronica met scherpe hoekjes en zo bruisend als een Rothschild uit een verdomd goed jaar.

Vergelijking klopt heel mooi: vind dit nl zelf ook een ranja-uitvoering van een popplaat: schmierend zoet en instant emotie (lees ook mijn eerdere opmerkingen); vind de eerdere twee ook beter - en meer wave.

En qua wijn: regelmatig legt de Mouton Rothschild het af tegen wijnen uit andere landen. Zeker bij blinde tests scoren wijnen uit de nieuwe wijnlanden beduidend hoger en beter.

Om het dan gewoon bij de peperdure Mouton Rothschild te houden, getuigt niet écht van kennis van zaken.

Nieuwe wijn in ouwe zakken.

De groep heette nog steeds The Human League,
maar de intenties en de ambities verschilden compleet
met die van het eerste project (twee eerste albums).

ABBA on synths was het moto van de nieuwe League.

De ouwe League associeer ik meer met het aftasten van mogelijkheden.
Het uitproberen van een nieuw muzikaal medium, want pioniers waren het wel.
Toch vind ik dat de hits op Dare! ook vandaag nog lekker te drinken zijn.

Weinig hitparade bands uit die tijd leverden een album af met 8 potentiële hits.

Vanwege het splitsen van de band (Heaven 17) waren er twee opties.
Of stoppen, of totaal iets nieuws beginnen.
Ik vind de toevoeging van de zangeressen een positieve ontwikkeling; ondanks dat er op het debuut aan aantal geweldige songs opstaan.
Maar ondanks dezelfde naam en een aantal zelfde personen, hebben we het hier over een andere band.

Laten we het er dan maar op houden dat ik er te veel van gedronken heb. Ik draai dit meestal op verzoek van mijn lief; 't is nog niet zo dat ik een emmer bij de hand moet hebben, maar vaak hangt het me al ras de strot uit.

Als het een troost is - een vergelijkbaar verschijnsel heb ik ook bij m.n. het derde en vierde album van Heaven17.

Ieder zijn mening maar dit vind ik te gek voor woorden...

Tja, zure melk, mierzoete ranja of een Rothschild...(muziek)smaken verschillen.

Mjuman, je hebt gelijk ik ben geen groot wijnkenner (wel liefhebber), maar moest even de opmerking van Misterfool ontkurken.

Groot gelijk - hij wordt niet weerhouden door gebrek aan muzikale kennis. De synthesizers (zeg maar van de tweede generatie) klinken wat mij betreft gewoon heel goed; zoals ik al in een eerdere post zei, was het Aussie Nigel (zie mijn eerdere post) die het totaal emotieloos en koud vond klinken.

Ik heb het gewoon te vaak gehoord en ik hou (als ik alleen muziek draai) van meer complexe dingen.

Vwb wijn: er zijn voldoende koopgidsen op de markt, waarmee je je inzicht kunt verschaffen in vloeibare vondsten (laatst zag ik een stel bij Hema met zo'n gids daar hun wijn kopen).

Echt vreselijk saai deze plaat hoor. Zeg me eens waarde wavers waarom toch al die hoge stemmen. ABBA on synth wordt hier genoemd: helaas was het maar zo. Op de laatste albums was ABBA nou juist ietsjes stekeliger en een stuk pakkender. Dit album is zo ontzettend flauw, ik krijg het gevoel dat Human league hier de pepertjes vergeten was. Ronduit ongeïnspireerd synthwerk. Anno 2011 kan men zich hier toch echt niet meer over opwinden. Al 30 jaar niet meer hip en ook niet genoeg hooks om de tand des tijds te doorstaan.

In mijn recensie zitten een aantal argumenten. Dank u.

'k zou toch 'ns naar de grote stad gaan en kijken op party's waar de zgn 'elektro' wordt gedraaid - tenminste als je binnenkomt; gegarandeerd dat daar een aantal tracks van dit album (al dan niet gemixt met de, 'zangloze' versie van Martin Rushent wordt gedraaid - je zult merken dat onder dat etiket 'elektro' en zo ook een Boys and Girls van Blur valt of tracks van Ladytron.

Raar maar waar, de wereld houdt niet op in de Achterhoek - of ...

Ik hoef niet toevallig een rollator aan te schaffen om bij die party's binnen te komen? Tenministe wel beter dan het geandréhazjes of die frans duitser.

Als je je haar kamt, een lange (spijker)broek aantrekt, je klompen thuis laat en entreegeld betaalt, heb je kans dat je naar binnen mag (al begint het meestal pas om 23:00).

Prima dat je dit niks vindt, maar als er nou één album is met veel goede hooks, is Dare! het wel. Zelden zoveel goede liedjes op hetzelfde album gehoord. Dat de poppy synthesizersound je niet aanspreekt geloof ik wel. Ik heb het idee dat muziek voor jou toch moeilijk/enigszins pretentieus moet klinken (of het nu progrock of hiphop is).

Zelf vind ik de liedjes hier stuk voor stuk steengoed. Het zou me ook niets verbazen als Don't You Want Me nog eens een cover blijkt te zijn van een briljante jaren '60 liedjessmid (vergelijk het maar met Tainted Love).

En aanhakend op Mjuman: je hoeft echt niet naar rollatorfeestjes om nog eens wat van Human League in een club te horen. Kijk maar eens naar deze verzameling remixes van het openingsnummer van dit album:

Human League, The - The Things That Dreams Are Made Of (CDr) at Discogs

Tiga, Justus Kohnke en Kissy Sell Out zijn toch wel drie internationale topDJ's/producers uit compleet andere dancewerelden, dus je kunt wel zeggen dat de invloed van Human League wijdverbreid is... (de andere namen ken ik zelf ook niet echt).

Verder was er een jaar of 3 terug ook nog een remake van het openingsnummer door Boy-8 Bit (stiekem de plaat die me een beetje op het spoor van Dare! heeft gezet, al had ik hem al eens op LP gekocht).

The Human League had op Dare! en de singles daarna
trouwens best wel een eigen, opmerkelijke sound. Producer
Martin Rushent was hier ongetwijfeld de bepalende figuur.

Handelsmerk was de prominente bassynthesizer.
En het vocale snuifje sensualiteit dat beide zangeressen toevoegden,
maakte dat de liedjes toch net wat spannender waren dan een doorsnee synth hit.

Nog even opmerken trouwens dat de album versie van The Sound of the Crowd
in de mix andere accenten legt dan de single versie en dat Love Action op single
werd ingekort tot een viertal minuten. Opvallend ook hoe Don't You Want Me pas
als vierde single en met Seconds als een soort dubbele a-kant werd uitgebracht.

Op die manier stond het album meer dan een jaar in de schijnwerpers
en volstond het dat The Human League in 1982 slechts één nieuwe single maakte.
Meer nog, ook 1983 stond in het teken van een intensieve US toer met opnieuw
een bijhorende single. Toen bleek het plots 1984 en de opvolger van Dare!
wist op een paar leuke singles na dit niveau niet meer te bereiken.

Het momentum was over, al scoorde de groep nadien nog wel een paar
leuke hits zoals Human en de uitermate, charmante comeback single Tell Me When
uit 1994 die klonk als ging het om een leftover van het Dare! album. Onderschat.