Steven Wilson - To the Bone (2017)

Yep... ik ga in eerste instantie voor 'hi-res 24bit en nog wat" flac, stereo of de 5.1 (blu-ray). Je apparatuur moet het wel kunnen weergeven. De mp3, ongeacht de bitrate, is altijd stukken minder, ik gebruik dit formaat eigenlijk alleen nog maar om muziek te ontdekken, zoals bv Spotify of internetradio.
Ik mag aannemen dat de cd ook prima klinkt. Elpees koop ik toch weer meer als een soort van 'sieraad'. Maar het zijn vaak wel hele mooie sieraden! E.e.a. is natuurlijk afhankelijk van de bron, maar daar hoef je bij Steven Wilson helemaal niet bang voor te zijn. To the Bone is, wat het geluid betreft, werkelijk subliem. Trouwens alle Steven Wilsons (en ook de Porcupine Trees die ik heb) klinken erg fraai.

nogal overdonderd door de muzikale kwaliteit
deze plaat is commerciëler dan vorig werk. maar wat zit het verdomd goed in elkaar....
toetsenwerk in detonation (demo) is mooi voorbeeld.
dit is een gigantische groeier, ondanks het commerciële gehalte.

Zal best mooi zijn, echt, maar voor de heb toch liever de grote schijf.

Voor ieder wat wils!

Wat vind je een koopje? Ik vind vinyl vaak zelfs afgeprijsd nog erg duur, al snap ik waar de kosten vandaan komen. Ik vind het een leuke hobby, maar koop maar spaarzaam platen en dan zelden nieuwe vanwege de kosten.

Bij Steven Wilson is het verschil in prijs tussen CD en LP wel erg groot, hoewel je er wel kwaliteit voor terug krijgt. Bij de meeste artiesten is het vaak veel minder, soms maar 2 euro.

Hand. Cannot. Erase. heb ik maar 10 euro betaald.


Zo'n klein verschil is toch wel eerder zeldzaam. Het lijkt trouwens evenveel af te hangen van de platenwinkel dan van de artiest.

Wil je mij eens uitleggen wat je in gedachten hebt als je het als 'commerciëler' omschrijft?

nou...een nummer als 'permanating' zegt genoeg. is veel meer mainstream dan vorig werk.
is niet erg, maar gewoon een constatering.

Er is wel weer een verschil tussen meer mainstream en commerciëler in mijn ogen.

Ik bedoelde vanaf 2 euro (1LP, bepaalde labels), maar vaker inderdaad 5 of meer euro. Toch valt het regelmatig mee. En sommige platenwinkels zijn dan toch weer duurder, dat klopt. Kijken en vergelijken is belangrijk.

Dat zal wiki niet met jou eens zijn.

Mainstream rock - Wikipedia - nl.m.wikipedia.org

Daar kan ik prima mee leven, Rudi S!

In mijn beleving is mainstream in de muziek het soort muziek dat grote groepen aanspreekt, wat radio vriendelijk is ingesteld. Commerciële muziek zie ik meer als muziek dat je schrijft met als hoofddoel om er zoveel mogelijk (snel) succes mee te halen, ook als dat betekent dat de muziek die je maakt niet helemaal je eigen stijl is. Succes als een belangrijkere factor dan de kunstuiting op zichzelf.

Overigens is commerciële muziek in mijn beleving zeker niet meteen slechte muziek. Dat verschilt van geval tot geval.

Wat is Asylum toch een killertrack, pffffff

Netjes, waarvandaan?

MediaMarkt.

Oké, bij Steven Wilson heb ik heel lang gedacht dat hij een lid, of in ieder geval familie was van The Beach Boys.
Ik weet ondertussen al een paar jaar beter, ben bekend met Porcupine Tree, en zeer recentelijk met een paar andere solo albums.
Ik verwachte bij To The Bone, of een conceptalbum, of juist een puur semi unplugged geheel, wat uiteraard door de titel komt.
Het is echter geen van beide.
Bij To The Bone moet ik qua sfeer denken aan A Momentary Lapse of Reason, ik ben dus wel een liefhebber van dat album, maar ook wat aan de jaren 80 Marillion.
Muzikaal niet geheel hetzelfde, maar wel het gevoel overheerst.
Ik ben al jaren geleden overgestapt op cd´s, en het vinylgebeuren heb ik niet meer gevolgd.
Maar vandaag miste ik het wel.
Toevallig kocht iemand voor mij de elpee van To The Bone, en het heeft meer uitstraling om met een plaat naar buiten te lopen, zeker als deze zo opvalt in zijn eenvoud, maar met felle kleuren.
Het klinkt allemaal een stuk minder ruw, gepolijster, meer richting het jaren 80 werk van eerder genoemde Pink Floyd en Marillion, maar ook Rush en Genesis uit deze periode heeft die cleane sound.
Nadat ik eerder The Raven That Refused to Sing (And Other Stories) en Hand. Cannot. Erase. gehoord heb, moet ik tot de conclusie komen dat To The Bone mij meer aanspreekt.

Refuse. Wilson meets Gabriel. Heerlijk.....

Refuge. Uiteraard...

zonet nog eens naar pariah geluisterd. djeez, dat refrein is volledige emotionele overdrive. het ligt er zo dik op en is zo in your face dat het op mij vooral hol en inspiratieloos over komt.

en laat dat laatste nu net het zwakke punt van de meeste progrock zijn.

brrrrrr, de kriebels krijg ik er van.

Doe het jezelf niet aan Khonnor! Stop met luisteren. Muziek moet je gezond houden, zonder kriebels ?.

Wat Don't Give Up is voor Peter Gabriel, Is Pariah voor Steven Wilson. Een toegankelijke popsong, met een aangename wisselwerking tussen vrouwelijke en mannelijke zang. Beide nummers hebben eveneens een opbeurende boodschap. Ik hou er wel van.

de intelligente popsong van peter gabriel vergelijken met deze karamellen emotionele tearjerker van de heer wilson: heiligschennis!

gabriel is naast een goed producer, een goeie zanger, een goeie tekstschrijver en een hele goeie songschrijver.

wilson is een heel goed geluidstechnicus en producer. dat maakt hem echter nog geen goeie artiest. daarvoor houdt hij net iets te veel van het artificiële.

Qua stem verliest Wilson het inderdaad van Gabriel. Wilson's zang is helaas een stuk monotoner en kouder. Desalniettemin is Wilson mijns inziens een uitstekende tekstschrijver en componist. Ik denk dat ik Wilson als componist zelfs hoger aansla dan Gabriel. Artificialiteit is in the eyes of The beholder. Ik hoor in Wilson namelijk juist een uitzonderlijk gepassioneerde muzikant. Dat blijkt ook wel uit de hoeveelheid muziekstijlen waarin hij uitblinkt: metal, symfo, (eighties) pop, krautrock, ambient en zelfs post-rock.

Edit:
Leg voor de grap eens Flowermouth van No-man, het debuut van I.E.M, Storm Corrosion- Storm Corrossion, Litany van Bass Communion, Stupid Dream van PT en deze To The Bone naast elkaar. Dat zulke verscheidenheid aan stijlen, klanken en sfeerimpressies grotendeels uit de pen van één man komt, is hoe dan ook indrukwekkend.

geloof me, dat heb ik al verschillende malen geprobeerd. en ik kom altijd tot dezelfde conclusie: wilson weet heel goed hoe hij muziek goed kan doen klinken, maar het is allemaal zo beredeneerd dat alle "heart and soul" eruit wordt geperst. en dat stoort me verschrikkelijk aan hem als artiest.

overigens, ik heb het niet zo met artiesten die van alle walletjes proberen te eten. moest ik niet weten dat de man achter bass communion dezelfde is als de man achter porcupine tree, ik zou het nooit geloven. dat is de reden waarom ik zijn muziek niet trek. zoals al gezegd: hij is een goed geluidstechnicus en producer, en kan eender welk genre muziek goed doen klinken, maar hij is geen artiest, i.e. hij heeft geen eigen artistieke identiteit.

@ khonnor: ik snap dat wel dat je geen klik hebt met een bepaalde muzikant o.i.d. omdat ze bv. 'Van alle walletjes eten' zoals jij dit met de 'beredeneerde' Wilson hebt.

Dan is het tijd om deze los te gaan laten anders blijf je zo hangen. Dat doe ik ook altijd anders word ik zo negatief en bashend. Als ik een slecht album heb beluisterd en deze absoluut niet trek zet ik hem niet meer op en besteed ik er geen aandacht meer aan. Zonde van mijn tijd. Toch ?

khonnor.Ik geloof best dat je het e.e.a van Steven Wilson hebt beluisterd, anders was ik de discussie niet eens aangegaan. Ik tracht nochtans mijn mening te adstrueren. In tegenstelling tot sommige mede-users voel ik me bovendien niet genoodzaakt om een aanmatigend, belerend berichtje te typen op het moment dat er een lage waardering wordt geplaatst.

Desalniettemin wil ik toch twee punten benoemen waarop ik het met je oneens ben. Allereerst het punt dat Steven Wilson beredeneerd zou klinken. Dat is namelijk een nogal subjectieve bekritisering van zijn werk. Ik zie dat in ieder geval totaal niet zo, hoewel ik er desondanks wel iets van begrijp. Met name de zang van Wilson's heeft iets onderkoelds. Het past desalniettemin mijns inziens wel bij de melancholische teksten. Enige terughoudendheid is passend bij de verdrietige, regenachtige sfeerbeelden die hij vaak schetst.

Daarmee komen we ook op het tweede punt. Steven Wilson heeft wel degelijk een eigen artistieke integriteit. Het zit'm in zijn Britse cynisme in combinatie met de regenachtige melancholiek: de pijnlijke hang naar de onbezorgdheid van het verleden. Ofschoon Wilson, muzikaal gezien, breed is georiënteerd, hoor je wel degelijk bepaalde thematiek terugkomen. Hij is wellicht wat subtieler en introverter dan een Gabriel, maar hij drukt absoluut een persoonlijk stempel op zijn muziek.

Volgens mij is progressieve rock altijd wel erg beredeneerd. En vrij zeker dat Wilson zijn hart en ziel aan de muziek geeft. De kwestie is of je eigen hart en ziel er aansluiting op vinden.

Daar heb ik wat de muziek van Steven Wilson betreft ook wel eens moeite mee. Blijven luisteren helpt soms. Zo ging ik in ieder geval Fear of a Blank Planet redelijk fantastisch vinden.

Maar To the Bone vond ik eigenlijk meteen goed. Wat mij betreft is Wilson steeds meer een sterke artistieke identiteit aan het ontwikkelen. Tot op het bot gaan is nog niet ver genoeg maar het wordt heel warm in de zoektocht naar zichzelf.

Nummer 3 in de album top 50 en nu nummer 1 op MuMe, boven de nieuwe The War On Drugs en Queens. Ik blijf het vreemd vinden dat 's lands alternatieve muziekplatform 3voor12 deze artiest steevast blijft negeren.

Ja geen leuke deuntjes enzo he... Alhoewel Permanating...