Steven Wilson - To the Bone (2017)

Had hier eigenlijk wel meer van verwacht en/of gehoopt. Ik kan niet zoveel met zijn vorige twee soloplaten, dus het feit dat hij de ambitieuse 80s pop kant op ging maakte mij in ieder geval al enthousiast. Uiteindelijk vind ik het allemaal in z'n geheel eigenlijk helemaal niet zo veel meer of minder pop or prog dan bijvoorbeeld de platen die Wilson met PT zo rond de eeuwwisseling maakte. Snap de hele discussie dan ook niet zo goed, dit is grotendeels toch niet zoveel anders dan wat hij al die jaren heeft uitgebracht? Dat de nummers vervolgens allemaal niet zo sterk zijn, helpt het vervolgens ook niet mee. Nummers als Nowhere Now, Permanating en People Who Eat Darkness doen me echt helemaal niks. Het is natuurlijk niet allemaal kommer en kwel. Het album begint wel gelijk sterk met To The Bone inclusief zo'n lekkere oldschool SW-gitaarsolo. The Same Asylum As Before, Refuge en Song Of I vind ik ook erg gaaf, al hangt vooral om die eerste weer bijna zo'n PT-zelf-plagiaat luchtje.
Uiteindelijke is het gewoon jammer dat hij niet volle bak voor een pop-album gaat en niet echt durft te experimenteren behalve met z'n falsetto dan, maar stop die maar weer fijn achterin de mix!. Het blijft nu ergens in het midden hangen en het is beide net niet.

Heb de bone vinyl maar gekocht en ga hem een paar luisterbeurten geven. Ben benieuwd.

Heb de customer service van de official store maar eens gemaild. Boxset vandaag nog steeds niet binnen... Anderen hier ook problemen mee?

Pixies hoor ik er niet in, maar ik lees het voor de tweede keer. Wat mij betreft is dat ook zeker geen punkrock. Wel klinkt de sound bekend als alternatieve rock uit het tweede deel van de jaren '80. Misschien een vleugje Replacements, al vraag ik me af of SW die ooit op z'n platenspeler heeft gelegd!?

potverdikke ! een hele cd erbij ! en de ´nieuwe´ nummers bevallen me zéér goed. Dus naar 4,5* en alles is open met al die lekkere demo´s. Kan zowaar 5* worden.

Mijn pakket is de 17e verstuurd. Het is altijd hit or miss met Engeland. Het kan soms wat langer duren.
Ik verwacht mijn zending wel deze week.
Alleen niet registered verstuurd. Hopen dat het goed gaat (2 boxsets en 1 keer de LP)

Al weet ik wel dat die Rotterdamse toko er tussenuit is gehaald. Een klein bedrijf waar ik de naam niet meer van weet. Die spaarden volgens mij een zooitje zendingen op, om vervolgens te gaan versturen. Het duurde soms drie weken...

Fingers crossed... Echter, het feit dat ze hem de 17e pas naar NL versturen slaat al überhaupt nergens op. Mensen pre-orderen niet maanden vantevoren om hem dan een volle week na release pas thuis te ontvangen.

Wilson wil mainstream succes en krijgt die ook... het is nu officieel, het album komt op 1 binnen in de Engelse album Top 100

Voor zij die de box set gemist hebben, er zijn er enkele vrijgekomen: To The Bone - stevenwilson.lnk.to. Snel zijn!

Helaas: UK Delivery only

En dan bij ons hier ook op 1 op de rotatie lijst.. We zijn op MuMe mainstream geworden.. ..

Ik zit eigenlijk te wachten op de eerste reactie die Phil Collins hier de schuld van geeft. Die heeft immers een geschiedenis als het gaat om het vernietigen van proggoden en ze tot popsukkels te maken ?

De schijf die demo-versies en een paar ongebruikte nummers bevat verdient ook zéker de aandacht. Deze geven je een leuk inkijkje door de ideeënvorming die er tijdens het productieproces uit zijn voortgevloeid. Vooral "A Door Marked Summer" klinkt speels en blink uit in vakmanschap. Hier is een Wilson te horen die duidelijk meer buiten de lijntjes kleurt. Nostalgie en heimwee zijn hier wellicht de juiste woorden die er dan plotsklaps in mij opkomen. Het doet mij zelfs het meest denken aan het derde Porcupine Tree album "On the Sunday of Life" uit 1991. Als een adult-variant op "Linton Samuel Dawson" of een "Jupiter Island".

Inderdaad, dat had ik ook bij dat nummer! Throwback naar oude PT.

Tja, het kan ook gebrek aan concurrentie zijn uiteraard.
Ik moet bekennen niet dezelfde kippenvel momenten te hebben gehad bij bepaalde tracks als ik had bij het beluisteren van de eerste keren van The Raven.

Ook Insurgentes en Grace for drowning kennen wel zulke nummers.

Hoewel op zich een sterk album, waarmee Wilson nog steeds hele hordes achter zich laat, zal To the Bone de komende week een extra halve ster moeten verdienen.
Vooralsnog het meest gecharmeerd van Detonation en het wonderschone Blank Tapes.

Dan ga je "Detonation [Demo]" vast geweldig vinden!

Ik zal nooit begrijpen waarom hij Blank Tapes zou kort gehouden heeft, ik hunker altijd naar meer als het weer eindigt.

Boxset vandaag binnen uit de UK. Ziet er weer prachtig uit!
Er waren hier mensen benieuwd naar cd2. Hier een korte review:

1: Ask Me Nicely (intro) - een korte intro van de song. Denk aan Last Regret t.o.v. Happy Returns
2: A Door Marked Summer - Porcupine Tree-achtig. Leuke song, intro doet denken aan Drown With Me.
Speelse zanglijnen. Zou niet passen qua stijl op het album, dus logische keuze.
3: Pariah (demo) - vrij afwijkend van de albumversie. Klein, akoestisch. Zonder Ninet. Met extra couplet.
4: Darkness (demo) - instrumentale demo. Hier en daar afwijkende delen. Synth einde doet denken aan intro Theme Stranger Things.
5: Refuge (demo) - 1 van de mooiere demo's. Erg toffe 80's synths. Soms nog toffer dan de albumversie. Op het middenstuk en eind na, natuurlijk.
6: Asylum (demo) - instrumentaal. De Prodigal-achtige gitaarpartijen ontbreken. Hier zitten wat afwijkende stukken.
7: Ask Me Nicely - wederom mooie synths. Geen opzienbarende zanglijnen, maar verder prima nummer.
8: Northern Cyclonic - electronisch instrumentaaltje met nep-strings. Mooie sfeer.
9: Detonation (demo) - wijkt niet gigantisch veel af van de albumversie. Op de toffe toetsen solo van Adam Holzman na!
10: Song Of Unborn - Hier en daar wat experimenteler qua zang effecten dan de albumversie. Wijkt voor de rest niet veel af. Wel een minuut langer.

cd2 is erg luisterbaar en er valt vooral op hoe af de songs al klinken. Op de bijdrage van Holzman na is het alleen SW die we horen. De drums zijn soms niet van echt te onderscheiden...

Detonation zeker, maar ik heb meer Honger naar Song of I. Blank Tapes had langer gekund / gemoeten.

'Hand Cannot Erase' is het eerste album van Steven Wilson die ik pas een paar maanden geleden heb leren kennen. Na een paa luisterbeurten heb ik de plaat de maximum score gegeven.

Persoonlijk had ik omwille van bovenstaande reden graag een vervolg gehad op die vorige plaat. Toen ik las dat 'To The Bone' meer poppy elementen zou bevatten hield ik mijn hart vast.

Nu heb ik 'To The Bone' drie maal beluisterd en ik moet zeggen dat ik het terug een zeer geslaagd album vind. Zelfs 'Permanating' vind ik een goed nummer. Meer moeite heb ik voorlopig met de laatste nummers. Vooral bij 'Song of I' en 'Detonation' is het kwartje nog niet gevallen. Er klinkt hier voor mij toch iets te veel elektronica doorheen.

Voorlopig 4*

Dit is echt een boeiend stukje interview (van 43 minuten): A Conversation with Steven Wilson, gisteren pas geüpload. Interviewer is zijn 'web guy' Rob Skarin, staat ook vermeld in de credits in de verschillende verschillende versies van To The Bone. En die doet dat best wel goed voor een 24-jarige, verstaanbaar ondanks zijn nog Britsere accent dan SW

Gaat voor een keer iets minder over het nieuwe album (al komt het wel ter sprake natuurlijk), maar is meer een casual gesprek over alles wat in Steven's wereld gebeurt, wat hij de voorbije weken zoal heeft gedaan ter promotie, van zijn dagelijkse bezigheden tot films en series die hij checkt en het feit dat aanstaande maandag de bandrepetities al beginnen (met een nieuwe gitarist!), hoewel de tour pas in februari aanvat... Vergelijkbaar met de Facebook Q&A van een paar maand geleden, maar dan nu zonder externe vragen en meer een spontaan gesprek. Hij keert ook even terug op het Minnemann/Govan 'gedoe'. De moeite!

Wat zal ik ervan zeggen? Wilson doet weer eens lekker waar ie zin in heeft. En de man kan geen slechte albums maken. Dus dit keer een meer popgeorienteerde plaat. Maar met een nadrukkelijke Wilson signatuur.
Leuke uitstapjes hier en daar, vakkundig gedaan allemaal. Alles komt voorbij, de nodige verwijzingen zijn herhaaldelijk genoemd, ik ga ze niet herhalen, maar het blijft Wilson.
Wat me nog het meeste boeit, zeker op langere termijn denk ik, zijn de wat meer 'ouderwetse' stukken met psychedelica en jazzrock. Het poppy deel is zeker leuk, maar niet meer dan dat. HCE, The Raven en Insurgentes vind ik een vol niveau beter, over de gehele linie.

4*. Naar boven afgerond, maar ook omdat ik denk dat ik het album nog regelmatig zal draaien. Omdat het gewoon lekker is om naar te luisteren.

Die harmonica in Refuge begint me meer en meer kippenvel te doen krijgen.

Genoeg artiesten die een commerciele cq mainstream knieval deden in het verleden, bv Peter Gabriel, Blondie, Talking Heads, Dire Straits, David Bowie Tears for Fears etc etc etc etc.....Steven Wilson flikt het nu ook, maar wat klinkt het lekker! Hopelijk blijft dit bij mij vasthouden.

Btw...voor Detonation een 5.5 geweldig nummer is dat.

Een ongewoon lekkere plaat!
Moet op vinyl gehaald worden, doe het nu nog even met Spotiefaai.

Ik heb hem op bluray besteld. Knalt dan lekker uit mijn speakers.
Bij Pariah doe ik steeds aan don't give up van Peter Gabriel en Kate Bush denken. Zelfs de video clip.
Twee mensen die de waarheid op hun eigen manier zien. Mooi gedaan.

Oh oh oh wat een juweeltje!!! Refuge is waanzinnig mooi. Ik ga mij goed verdiepen in dit album.

Dankzij Kronos begreep ik dat je deze volgens Steven Wilson zelf ook prima op CD kunt beluisteren...

In datzelfde interview zei Steven ook wel dat zijn albums tegenwoordig op dubbel vinyl verschijnen om zware teleurstellingen als in het verleden te vermijden. Maar inderdaad, voor de beste geluidskwaliteit kan je beter voor cd kiezen. Tenzij je graag inlevert op frequenties, wat dan vaak als 'warmer' ervaren wordt.

Nieuwe albums als To the Bone wil ik absoluut op cd. Al was het maar voor het gebruiksgemak. Maar ik vind vinyl wel leuk en heb ruim 1700 lp's. Als ik To the Bone in de nabije toekomst als koopje vind zal ik het niet laten liggen. Zo heb ik Hand. Cannot. Erase. intussen ook op vinyl bijgekocht.