The War on Drugs - A Deeper Understanding (2017)

Ook een aantal extra luisterbeurten leverden voor mij niet meer op dan ik verwachtte. Leuk voor achtergrondmuziek tijdens de middagdutjes. Eerste paar nummers hebben nog wel iets leuks, maar na een minuutje of 20 kunnen de oogjes dicht

Voor degenen die zich bij dit kleinood vervelen is dit misschien een tip. Doe een dansje, luchtgitaartje erbij, best goed voor het gemoed en ook de conditie. ?

Een alternatief ware: gewoon niet meer draaien. Life's too short to listen to boring music

Van de week in een niet nader te noemen platenzaak gehoord; man achter de balie was er duidelijk mee in zijn nopjes, net als met Everything Now, waarvan hij 2 exemplaren verkocht in de tijdspanne dat ik door het compleet alfabet tweedehands snuffelde.

Zo klinkt het bij ons thuis ook regelmatig.
De kinderen zijn wat aan het klooien op de keyboard, en als ik het zat ben, dan gooi ik er een ander muziekje doorheen.
Kate Bush met Running Up That Hill zou een prima optie zijn.
Dat is wat Up All Night in mij oproept.
Een nieuwe The War On Drugs.
Meer ruimte voor de beats, Pain heeft wat Big Love van Fleetwood Mac achtigs, ook Cock Robin hoor je in de drum terug.
Verder is het vergelijkbaar met het vorige album, veel jaren 80 Roxy Music, en Bruce Springsteen.
Gewoon net zo goed als Lost in the Dream, dus eigenlijk wel een 4 sterren album.
Maar als ik eerlijk ben, hoor ik weinig ontwikkeling terug.
Een uitgebreide recensie is overbodig, want dan zou ik net als Adam Granduciel teveel in herhaling vallen.

Ik heb de jaren '80 niet bewust meegemaakt dus heb allemaal minder last van die referenties.

Maar "Nothing To Find", mamma mia..zeg Absoluut fantastisch. En dat met klassieke ingrediënten.

Ooooooh snap, somebody give this guy a mic to drop!

Ok, ik ben om. Van de singles was ik vooral fan van Strangest Thing, maar inmiddels ga ik heerlijk op het hele album. De plaat weet me bovendien troost te bieden in een wat minder leuke fase in mijn leven. Ik begin nu met 4,0*, met een aannemelijke kans op 4,5*.

Toen ik de recensie Album van de Week (35): The War On Drugs - stories - 3voor12 - 3voor12.vpro.nl las leek me dit allemaal wat overdreven teksten. Maar nee, wat een geweldig album! En ja, dat het allemaal niet spannend en vernieuwend is, wat is er mis met een album waarmee je zo kunt chillen. Juist lekker die lange nummers. Het ene juweel na het andere. Het moet wel gek lopen als dit niet bovenaan mijn jaarlijst eindigt. Wat ben ik blij met mijn kaartjes voor het AFAS straks in november!

Ongetwijfeld zal het album hoog scoren in de diverse jaarlijsten. Ik heb volhard en ben erin geslaagd het hele album te beluisteren ondanks huiselijke protesten en heb mezelf daarom beloond met een goed glas rode wijn. Pfoe ...

De bekende vergelijkingen zijn ondertussen meermaals genoemd. De vergelijking die ik zelf eens wil bemoemen - en alvast mijn excuses voor aanbied - is: Bryan Adams.
Ik hoor in Granduciel bij vlagen echt de Canadese lofzanger. ?
Niet in de slechte zin hoor!

Voor de rest vind ik dit een dijk van een album. Of hij bovenaan het jaarlijstje komt valt nog te bezien. Er zijn dit jaar simpelweg te veel goede albums uitgebracht. ☺️

Ja, dat is zo'n prettig voordeel van goeie muziek. Ik ben zelf ook liefhebber van rode wijn. Maar een goed glas kost (vaak) veel geld, terwijl goede muziek evenveel kost als minder- of zelfs prutswerk .

Ik was in eerste instantie een beetje teleurgesteld in dit album maar meerdere luisterbeurten hebben mijn mening wel enigszins veranderd. Ik blijf Lost in a Dream een beter album vinden maar ben deze ook beter gaan waarderen. Voorlopig nog een half puntje erbij.

Als er een groeiplaat is, dan is deze het wel. Ik kom terug van mijn eerdere commentaren. Wellicht komt sowieso 3.5 ster zoniet 4 sterren in zicht.... Chapeau....

Niks groeiplaat, jij het gewoon te snel geoordeeld

Ik zou voor deze plaat eerder het concept "krimpplaat" in het leven willen roepen. De eerste keer was ik nog enigszins overweldigd door de indrukwekkende arrangementen en de haarscherpe hi-fi sound die Granduciel weet neer te zetten, petje af voor hoe het maximale uit zijn studio weet te krijgen.

Bij luisterbeurt 5 gebrek begint echter het gebrek aan hooks wel erg op te vallen, meeste nummers kabbelen wat voort tot in het beste geval een gitaarsolo de boel moet redden - in Strangest Thing lukt dat nog net maar bij andere nummers blijft er nauwelijks wat memorabel hangen. Het helpt wat dat betreft ook niet dat Granduciel zijn vocale melodieën wel erg eenvormig zijn en dat hij nauwelijks wat te zeggen lijkt te hebben, qua lyrics is dit echt wel Americana op zijn meest generiek. Het gebrek aan variatie zal dan wel de bedoeling geweest zijn ("dit is één lange trip die je moet ondergaan") maar bij mij werkt het voornamelijk een gevoel van onderlinge inwisselbaarheid in de hand en het besef dat ik na 5 draaibeurten van de meerderheid van de nummers hier nauwelijks wat voor de geest zou kunnen halen.

Veel technisch studio spektakel kortom maar voor mij een beetje een leeg album in zijn kern. Dit zal wel zijn publiek hebben maar ik hoop dat the War on Drugs voor hun volgende plaat toch weer wat meer terugkeren naar hun begindagen toen het nog wat meer Springsteen in plaats van Knopfler en Henley die domineren qua invloeden was. Voorlopig haak ik af.

Hallo Morinfen & Rudi S, ik zie mezelf niet naar een live concert gaan van TWOD, want daarvoor rockt de boat niet genoeg. Enfin, mooie plaat om te genieten met een Whiskey of Cognac binnen bereik.

Naar 3.5 na 7e luisterbeurt; selecteer 2 favoriete tracks? Het is een perpetuum mobile album, dus niet iets wat eruit springt. Geeft Niet. Voor elke gemoedssituatie is er een album,.... van welke artiest dan ook.

Stijgen tot 4.5 waardering of hoger zit er niet in, daarvoor is de aanpak te 'eenvoudig', of: zo u wil: te eenduidig.....

Ik las ergens eerder de term 'overproduktie'; no way. Luister maar eens naar de studio-albums van bijv. Kiss: zielloos en vlak, - in tegenstelling tot hun live-optredens; wie-o-wie kan mij overtuigen om naar een live-venue te gaan van TWOD? Geen geintje, maar bloed(rood)serieus...

Je kan je berichten ook editten ElPatron, het is hier geen Twitter.

Overigens was War on Drugs een jaar of 6 terug live in de Melkweg erg goed.

Je kan je berichten editten ElPatron, met de tweede knop van rechts in je bericht, dan hoef je niet telkens een nieuw bericht te plaatsen als je nog wat wilt toevoegen.

Berichten over editten verwijderd, het lijkt me nu wel duidelijk hoe het werkt, hier graag weer verder over dit album.

Toch wel 4 sterren. Het is allemaal erg gelikt, nog net wat gelikter dan de voorganger, en ja, ik hoor ook Bryan Adams, Don Henley, Tom Petty, Dire Straits en misschien zelfs Rod Stewart...

Daarnaast vraag ik me af hoe bepaalde, meer noise rock / alternative / post punk georiënteerde vrienden op deze prettig in het gehoor liggende, nergens schurende AOR zouden reageren. (Al is dit voor hen misschien ook wel een guilty pleasure..) De term dad rock is hierop misschien ook wel van toepassing, al is Adam Granduciel volgens mij niet eens papa..

Los van dat, ik heb altijd een zwak voor dit soort muziek gehad. Ik ben in mijn vroege jeugd doodgegooid met Brothers in Arms en vind dit nog steeds een zeer fijne plaat, was idolaat van de eind jaren '80 hits van Tom Petty, dans graag op Born in the USA met mijn vrouw en kinderen en zet de radio altijd net wat harder als 'Boys of Summer' wordt gedraaid.

In dat licht heeft Adam Granduciel weer een heel fijne plaat gemaakt, met lekker het gehoor liggende middle of the road rock, met af en toe toch wat diepgang en avontuur, geweldig gitaarspel en een gezonde schijt aan al die bands die vinden dat een goed album niet meer dan 35 minuten mag duren..

Ok ik ben dr uit...You Don't Have to Go vind ik echt geweldig...staat even op repeat...ik vind trouwens het hele album goed....heerlijke nummers echt genieten??

Daar is youtube voor..... The War On Drugs - Full Concert, Down The Rabbit Hole, The Netherlands 2015 - YouTube

Als je besluit te gaan heb je een probleempje (voorlopig). Amsterdam is 2x uitverkocht. Brussel en Keulen ook. Er zijn, als ik me niet vergis, nog een handjevol kaarten voor het ingelaste concert in Antwerpen te koop. Als dat niet lukt zul je echt naar het VK, Hamburg of Berlijn moeten gaan .

Dat zal voor iedereen wel anders zijn, maar de muziek gaat langzamerhand wel een beetje schuren juist omdat het nergens schurend is. "Maar muziek mag toch ook gewoon mooi zijn", schreef ik eerder in een ander draadje. Absoluut! The War on Drugs is geen 'quilty pleasure', althans op dit moment nog niet... maar na een aantal luistersessies lijkt dit album ook hier toch weer een beetje te gaan 'krimpen'.

De Amerikaanse band The War On Drugs werd in 2005 opgericht in Philadelphia Pennsylvania en bracht zijn debuutalbum “WAGONWHEEL BLUES” in 2008 uit. Met het in 2014 verschenen “LOST IN THE DREAM” brak de band door bij het grote publiek. Het vierde album “A DEEPER UNDERSTANDING” kwam 25 augustus uit en de tracks die de band vooraf vrij gaf, lieten al horen dat het een geweldig album moest worden. Dat is ook gelukt. De band rond zanger/componist/muzikant Adam Granduciel heeft een zeer melodieuze en sfeervolle plaat uitgebracht. Tussen de 10 songs staat er 1 die net geen 4 minuten duurt, de rest klokt ruim boven de 5 minuten en 1, “THINKING OF A PLACE”, scoort zelfs ruim 11 minuten. De sfeer en melodie zijn de belangrijkste ingrediënten op het album, met de stem van Granduciel als breekbaar middelpunt. Hij heeft een licht hees, wat hoog stemgeluid die de songs dat gevoel meegeven, waardoor ze extra boeiend worden. Met hier en daar smaakvolle instrumentale tussenstukken en af en toe een uptempo song, is “ A DEEPER UNDERSTANDING” een luisterervaring die van minuut 1 tot de 66e geweldig is. Briljante plaat!!

Blergh! Dat zou maar zo de meest vooringenomen, belachelijke term kunnen zijn die in een muzikale conversatie kan worden gebezigd. Alsof bepaalde muziek objectief kneuterig is en deswege dient te worden afgeschreven.

De muziek op dit album heeft desalniettemin wel wat weg van Dire Straits (Love over Gold) en Bruce Springsteen. De composities zijn echter uitgestrekter en meer gericht op het tekenen van een bepaalde sfeer. The Needle Drop noemde bovendien Neu als een van de associaties bij deze band. Dat klopt mijn inziens wel. Heartlandrock met een soort krautrocksausje. Ik hou er wel van!

Nou toch niet als op Love over gold hoor.