Dire Straits - Brothers in Arms (1985)

Je kan inderdaad ook een solide rechttoerechtaan-rockalbum als het debuut nemen. Wat mij betreft over het algemeen iets minder sprankelend dan dit album, maar met Sultans of Swing heeft het wel een zeer grote uitschieter, terwijl missers als Why Worry, Walk of Life en So Far Away ontbreken.

Ik vind de 3 die jij noemt niet echt missers.
Maar ik heb ze dan ook niet elke dag op de radio moeten aanhoren.
Daardoor vind ik Walk Of Life (wel live) niet eens irritant en zelfs goed.

Hoe weet jij dat ik ze elke dag op de radio heb moeten aanhoren

Maar het is wel waar. Toen ik ooit een verzamelaar had gekocht op basis van een aantal zeer goede nummers die ik van Dire Straits kende, was het even schrikken bij de Arrow-hitjes Twisting by the Pool, So Far Away en Walk of Life... was dat ook van Dire Straits?
Nu ik Knopfler wat beter ken kan ik wel iets van humor ontdekken in Walk of Life, ware het niet dat ik So Far Away echt een mislukte poging tot een serieus nummer blijf vinden, en dat het bij vlagen sfeervolle Why Worry me net even te lang duurt... geen volledige misser dus.

Ik vind dit album niet altijd even constant, maar er staat geen enkel nummer op dat ik een onvoldoende zou geven. De uitschieter hier is "Brothers in Arms" zonder twijfel. Prachtige akkoorden, melodieën en mooi samenspel van instrumenten. De sfeer van dat nummer is briljant. De gehele relaxte sfeer op het tweede deel van het album Why Worrie t/m Brothers in Arms trouwens ook, dat is de rede dat ik op een 4,5 ster uitkom. Los vind ik die nummers maar 3,5 ster waard.

Hier ben ik het ook wel mee eens. Ik vind de opener het minste nummer, en Why worry had evt. wel een minuut of 2 ingekort kunnen worden, ware het niet dat ik het mooiste stuk in why worrie juist die lange uitloop vind. Haal er eerder een stuk aan het begin van het nummer vanaf.

Ja want het eind van Why Worry is zeer mooi met nog even die lekkere drum-beat erin.

Pff, wat een saai album zeg. Dire Straits staat sowieso garant voor intieme muziek en het kan prachtig zijn (Alchemy!), maar hier gaat het gewoon te ver en wordt het op sommige plekken slaapverwekkend. Vooral de middelste 3 nummers van het albums zijn aan de vervelende kant; Your Latest Trick heeft een mooie saxofoon-melodie, maar slaagt er niet in ergens spannend te worden. Why Worry vind ik een dieptepunt, een slaapliedje ad extremis dat écht geen 8 minuten had hoeven te duren, tenzij het ergens naartoe bouwde om je op het einde ademloos te laten... Maar nee, het blijft voortkabbelen tot het einde. Het goeie aan Dire Straits is net die balans rustig-wild; de kalme stukken zorgen ervoor dat de tempo-verhogingen en de solo's beter tot hun recht komen! Ride Across the River bevalt me al wat beter, maar had toch ook geen 7 minuten hoeven te duren, die pamfluit- en gitaarsolo's die elkaar afwisselen hebben hun charmes, maar hadden een beter geheel kunnen vormen als het 2 à 3 minuten ingeperkt was geweest.

The Man's Too Strong is een stap in de goeie richting en heeft tenminste toch al wat meer spanning dan het voorgaande materiaal. One World is ook levendiger, maar klinkt dan weer nogal gemakkelijk, evenals So Far Away. Ik bedoel, hoeveel keer kan je de titel in één nummer herhalen zeg? Doet me denken aan zo'n tenenkrommend nummer als Britney Spears' Womanizer: veel te goedkoop. Walk of Life klinkt ook gedateerd, maar is best wel catchy en kan meevallen. Als je het ook maar niet te veel hoort.

Gelukkig is er ook wat positiefs te melden! Money for Nothing heeft een héél lekkere opbouw met een legendarisch riffje en is inhoudelijk een mooie uithaal naar het toen al te commerciële MTV. Over Sting's gastrolletje valt ook niet te klagen. Tweede hoogtepunt is het titelnummer, dat ook traag en intiem is qua sfeer, maar qua teksten wel bloedmooi. Het verheft zich echter ook niet tot een legendarisch mooi nummer à la bijvoorbeeld Tunnel of Love; de emotionele solo's aan het einde zijn écht boeiend, ook in combinatie met het orgeltje (wat wel synths zullen zijn), maar ik blijf voor een ware uitbarsting ook op mijn honger zitten. Zie Sultans of Swing! Mark Knopfler kan het, dat weet iedereen, waarom doet hij het dan niet?!

Wow, als ik zo mijn review lees, begin ik te denken: "Waarom heb ik toch nog 3 sterren gegeven?" De reden hiervoor is: de meeste nummers zijn niet slecht en er staat wel degelijk goed songmateriaal op, maar waarom duurt het dan zo lang? Was het album een normale 40 minuten geweest, ging het waarschijnlijk wel een 4* hebben kunnen scoren, maar het kabbelt maar voort. Pas op, ik heb niets tegen lange nummers zonder overdreven gitaargeweld! Alchemy staat in mijn top 10 en heeft wel 4 nummers die de 10 minuten overschrijden, evenals nog 2 die langer zijn dan 7 minuten, maar daar verveel ik me nooit! Hier klinkt het gewoon te gemaakt, te overdacht. Men heeft het grote publiek willen kunnen aanspreken en als je kijkt naar de enorme verkoopcijfers is dat ook meer dan gelukt, maar 24 jaar later blijkt toch dat er hier maar 2 op staan die de naam "Dire Straits klassieker" ook werkelijk waardig zijn. Dat noem ik niet bepaald een voltreffer.

Ik ben het met de meeste mensen eens dat sommige nummers op dit album gewoon te lang duren en daardoor aan kracht inboeten. Tip voor de mensen die een draaitafel hebben: probeer de LP eens te scoren. Voor 1 of 2 euro moet die op een rommelmarkt of in de kringloopwinkel wel te vinden zijn. Daar staan verschillende 'gewraakte' nummers op in een kortere versie.

Destijds ging iedereen voor de CD (voor veel mensen was dit in 1985 hun eerste CD-aanschaf), maar ik heb de LP ook nog eens op de kop getikt. Die CD werd destijds enorm gepromoot met een superieure geluidskwaliteit (wat op zich waar is, maar het klinkt anno 2009 wel erg steriel allemaal), maar ook met het feit dat verschillende tracks een stuk langer duurden. Op de LP kon tenslotte maar zo'n veertig minuten muziek.

Ik zou de LP er nog eens bij moeten pakken om te kijken welke nummers precies zijn ingekort, maar ik weet in elk geval dat So far away, Money for nothing en Why worry aanzienlijk korter waren. Per saldo moet je inderdaad concluderen dat die nummers gebaat zijn bij een wat compactere versie.

Op de cd versie staat in ieder geval de lange versie van Money for Nothing met het extra couplet en het vele langere intro met een hoofdrol voor Sting.

Ik had op het begin geen zin om te reageren op dit bericht maar ga het nu alsnog doen.

Ten eerste wil ik zeggen, dat ik geen muziek kenner maar een liefhebber ben. Het vage gebrabbel kan dus komen door mijn onkunde. Ik beoordeel muziek op gevoel, door het gevoel wat muziek mij geeft.

Het eerste nummer So far away.
Nee, dit nummer pakt mij niet, vind het te eentonig maar vooral erg tam en lief. Dit is een nummer waarbij ik in slaap val.

Money for Nothing.
Dit begint heel rustig, wat naar mijn inzien best een goed nummer op kan leveren. Maar nee, die synth's zijn niet mijn ding. Wel die gitaar die daarna meteen komt. Maar ook dit nummer is het niet, door die synth's vind ik het een beetje een fout nummer.

Walk of Life.
Hier kan ik kort over zijn. Fout disco nummer. Heel fout. Woehoe-_-

Your Latest Trick
Beter dan hiervoor maar ook niet mijn ding, beetje gezapig nummer vind ik dit.

Why Worry
Dit vind ik dan wel weer een aardig nummer. Lekker rustig met een lekker gitaartje op de achtergrond. Dit nummertje kan ik wel waarderen, zonder die synth dan.

Ride Across the river.
Dit nummer vind ik dan alweer beter. Beste nummer tot nu toe. Maar hee! wel die pamfluit he, zoals ik eerder zei.

The Man is too strong en One World.
Aardige nummers, ze doen me niks, maar niet onvoldoende.

Dan brothers in Arms.
Kort maar krachtig, Wereld nummer

Ik snap dat ik het niet precies onderleg met muzikale kennis, dat heb ik dan ook niet. Ook heb ik de tijd niet mee gemaakt, wanneer dit uit kwam. Maar nee, ik vind het gewoon helemaal niets. Het is of gezapig of fout.
Ik hoop dat ik nu wat duidelijker ben geweest voor de mensen, die op mijn bericht reageerde.

Dat is een goede onderbouwing FunkyM .

Ik vind het echt vaag gelul, Termen als: Ik val in slaap, fout nummer, woehoe. Kom op zeg.

Ben een groot Dire Straits liefhebber en vind deze CD voor Dire Straits begrippen ook zeer matig maar dan plaats ik hem in perspectief met de eerste 4 platen die veel sterkere composities bevatten.

vaag gelul, dat zei ik al. Maar ik heb ook geen muzikale kennis.
Ik houd van muziek, dit daarintegen totaaal niet.

Fout nummer, kom op, luister walk of life, met het hele irritante woehoe er door heen..
En ja ik vind vele nummers erg gezapig, saai, slaapverwekkend ja.
Daarintegen vind ik Dire Straits - Dire Straits een prima album, wat ik beoordeeld heb met een ****. Ook ga ik binnenkort Love over Gold beluisteren.

Niks mis met je mening Funky, kan me wel vinden in hetgeen je zegt over gevoel. Daar gaat het ook om.

Alleen de intro van Money For Nothing mag je wel iets meer aandacht geven, want die blijft geniaal.

Met zo'n laag stemgemiddelde toch zo hoog in de top 250 staan, vind ik toch wel een beetje verbazingwekkend eigenlijk. Ik sla hun debuutalbum ook een stuk hoger aan, en die staat niet eens in de top 250. Ik vind dit een redelijk album, echt slecht is het niet natuurlijk, maar eigenlijk vind ik de titeltrack het enigste nummer wat er echt bovenuit springt. Tenminste voor mij wel.

Zo vreemd is dat lagere stemgemiddelde toch ook weer niet Ricardo? Rond de tijd dat dit album uitkwam moest je flink je best doen om de Dire Straits te ontwijken (mocht je dat willen).
Er zijn dus veel mensen die deze muziek (niet altijd geheel vrijwillig) gehoord hebben. Sommigen zullen daar heel blij mee zijn (vandaar de top 250 notering), maar er zal ook vast een groep zijn die er totaal niet op zat te wachten (vandaar het lagere gemiddelde).

Het is inderdaad zo dat het titelnummer het album uiteindelijk flink omhoog krikt .
Al met al , zo terugkijkend , is dit in zijn geheel eigenlijk 1 van hun minst sterke platen .

Ik vind dit toch echt een ijzersterk album. Een klassieker. Alleen het laatste nummer al, om bij te kwijlen..

Hoe vinden jullie Nana Mouskouri's versie van Why Worry?

Die versie heeft bijna het origineel voor me verpest.... brr....

6*

Dit album is weer een goed voorbeeld van een commercieel zeer geslaagd album, dat niet het sterkste album van de band is. De liefde voor de synthesizers die zich vanaf Making Movies steeds meer meester begonnen te maken van Dire Straits bereikt hier het hoogtepunt. Juist dat geluid verpest bijna elk nummer. De enige die, mijn inziens, echt overeind blijven staan zijn Brothers in Arms en One World.

Godzijdank zou op On Every Street de synthesizer weer wat meer achterwege worden gelaten.

Dire Straits. Wat is er niet goed aan? Er zijn maar weinig nummers die ik niet leuk vind van hun.

Mark Knopfler is voor mij de ultieme muzikant. Niemand zal hem ooit overtreffen! De rest van de band is ook top hoor, daar niks van. Maar wat kan die man spelen.

Dit album bewijst eens te meer de klasse van Dire Straits. Het begint lekker rustig. Niet te veel aan de hand en wordt naderhand steeds intiemer en gevoeliger. Met als slot natuurlijk één van de beste nummers ooit. Live of op CD. Brothers In Arms is zo gevoelig, maar klinkt toch zo lekker en wat baal ik dat ik te laat ben geboren. Ik had graag naar een concert van hun gewild.

4,5*

Ik vind Mark Knopfler altijd een beetje matjes overkomen live, als zanger speelt hij vrijwel niets klaar. Zijn gitaarspel is echter wel prima. Hij weet er een bepaald gevoel in te leggen die ik bij geen ander hoor; een unieke sound. Niet dat anderen gevoelloos spelen (zeer zeker niet), maar op een andere manier.
Maar idd, Brothers in Arms is een van de mooiste songs ooit gemaakt, denk ik..

Als zanger is hij niet de sterkste nee.

Hij is alleen maar beter geworden, zijn gitaar heeft altijd zuiverder geklonken maar hoor hem maar eens zingen op het hele album "On every street" en dan moet je toch wel met me eens zijn dat hij dat prima doet.

En vanaf zijn Golden Heart album is zijn stem wat gruiziger geworden maar dat past weer precies bij zijn nieuwe muzikale koers

Ik bedoel niet op het album, maar live.
Op de albums klinkt hij gewoon goed, maar live..

Hij heeft in interviews ook al toegegeven dat hij geen formidabele zanger is en erg moeilijk zijn de zanglijnen ook nooit. Ik zie echter niet in waarom het live zoveel slechter zou zijn dan op de studio-albums, op Alchemy heb ik er alleszins geen probleem mee. Hij legt de klemtonen in zijn zinnen vaak wel anders live, maar om het daarom nu slechter te gaan noemen...

Wat een slechte verzamelaar dan als So Far Away en Walk of Life daar niet op stonden.

Hij schrok juist van het horen van die nummers op die verzamelaar, die hij op basis van het horen van de wel goede nummers had gekocht.