Dire Straits - Brothers in Arms (1985)

Dat had ik in één van mijn eerste reviews ook aangegeven. Opvallend dat men wel de perfectie qua kwaliteit wilde nastreven, maar de volumeknop bij de opname is vergeten.

@chevy93:

Gelukkig heb je altijd nog de manuele handknop.

Ik keek vandaag hier: http://www.rocklistmusic.co.uk/q150lists.htm

En daar staat dit lijstje:
10 Songs Allegedly Written About Bob Dylan (Inc 3 by His Ex-Girlfriend)

1. Hustler - Eric Andersen
2. My Front Pages - Arlo Guthrie
3. Stage Fright - Band
4. To Bobby - Joan Baez
5. Zimmerman Blues - Ralph McTell
6. Song for Bob Dylan - David Bowie
7. Behind That Locked Door - George Harrison
8. Diamonds & Rust - Joan Baez
[i]9. Man's Too Strong - Dire Straits[/o]
10. Brother - Joan Baez

Ik had Love over Gold in mijn bezit, klassieker en toen kwam dit. Nou dat is me een verschil en helaas niet in positieve zin. Love over Gold vind ik een klassiek album en ook hun debuut vind ik geweldig. Hoewel ik Communique niet helemaal ken is van wat ik daarvan gehoord heb goed, maar minder dan Love over Gold. Brothers in Arms is muzikaal nergens spannend. Het klinkt dan wel gelikt, maar dat vind ik bij Love over Gold ook. Daar maakt dat niks uit, dus dat is voor mij geen criterium om iets minder te vinden bij de Dire Straits. Maar dit is in een woord ongeinspireerd. Het gitaarwerk spettert nergens als op vorige albums en dat is toch het handelsmerk van Knopfler. De melodieen zijn flinterdun en vervelen al bij de eerste beluistering. Snap werkelijk niet dat mensen hier eenzelfde waardering aan geven dan aan de vele malen betere voorgangers, hoe zo'n grote fan je ook bent.

Ik heb net even alle albums qua beoordeling naast elkaar gelegd en je hebt wel een punt(je) . Ik schaar deze toch naast Alchemy en Making movies. De vele hits gaan mij al een tijdje tegenstaan en ik merk dat ik deze steeds minder draai (zoals de andere twee genoemde albums).
Het album wordt door mij met name overeind gehouden door de laatste 4 nummers. Neemt natuurlijk niet weg dat de eerste 5 tracks prima zijn alleen qua niveauverschil te groot met tracks als Man's too Strong en de titeltrack.

. Maar dit is in een woord ongeinspireerd. Het gitaarwerk spettert nergens als op vorige albums en dat is toch het handelsmerk van Knopfler. De melodieen zijn flinterdun en vervelen al bij de eerste beluistering. Snap werkelijk niet dat mensen hier eenzelfde waardering aan geven dan aan de vele malen betere voorgangers, hoe zo'n grote fan je ook bent. [/quote]

Heb je het titelnummer wel eens beluisterd? Als dat geen prachtige gitaar meer is dan ga ik Miley Cyrus luisteren. Ik vind dat deze cd juist met meer gevoel is gespeeld dan de andere cd's (die overigens ook top zijn). Why Worry, Your Latest Trick en Brothers in Arms klinken zo gevoelig dat je bang bent dat ze breken als je ernaar luistert. Prachtige muziek stuk voor stuk!

Nummer Brothers In Arms is een Dire Straits klassieker van de bovenste plank .
Enige nummer op dit album waar ik `n beetje moeite mee heb om het uit te zitten is Why Worry wat ik aan de lange kant vind dat had Mark beter in kunnen korten naar een minuut of 4 .
Verder is dit een erg goed album natuurlijk met een paar DS klassiekers erop .
Toch als ik een Straits album opzet dan is het bijna geen studio album meer maar een lekkere live bootleg want de Straits live is een genot .

Ik vind de eerste helft van dit album erg goed, de eerste 4/5 nummers zeg maar, om tenslotte af te sluiten met de grootste klassieker die ze m.i gemaakt hebben.

Als compleet album vind ikhun debuut en Love Over Gold een stuk meer geslaagd.

Vreemd dat deze daarom ook in die top 250 staat, ik zou die 2 andere albums daar een stuk liever in zien staan.

Totaal mee eens.

Even alles op een rijtje :

So Far Away : Als single minder geschikt gebleken en ondergesneeuwd door Money For Nothing en Walk Of Life . Uiteindelijk 1 van de betere tracks . Een tijdloos Dire Straitsnummer die door de relaxe groove nog altijd lekker meewiegt

Money For Nothing : Hitec rock met Sting als gast . Onderwerp is geslaagd , maar produktioneel erg glad en klinisch . Op zich een aardige song , maar had wel wat soberder gemogen . Misschien ook te veel gehoord .

Walk Of Life : 1 van de zwakkere broeders van het album . Rock 'n Rollertje met een hoog feestgehalte . Leuk voor liveconcerten , maar op een album ??

Your Latest Trick : Op saxofoon gemaakte easy listning . De song is wat vlakjes en komt nooit echt lekker op gang .

Why Worry : Heeft een slaapliedgehalte . Een liefelijk klein geschreven liedje , maar haalt de vaart uit het album .

Ride Across The River : 1 van de hoogtepuntjes . Doet wat exotisch aan , fraaie ritmes , perfecte sfeer neergezet .

The Man's Too Strong : Zou zo maar van Bob Dylan kunnen zijn . Sterk geschreven nummer . Knopfler op zijn best . Mooi spannend gitaarwerk . Goede tekst .

One World : Live Aid achtige boodschap (?) Vrij matige cliche rock in muzikaal opzicht .

Brothers In Arms : 1 van de betere Dire Straits tracks ever . Emotioneel met veel diepgang . Sterke opbouw en dat hammondorgeltje op het eind is weergaloos , evenals het gitaarspel van meistro Mark .

Conclussie : Een niet geheel bevredigend geheel . Verre van echt slechte nummers , maar ik ken ze echt veel beter van Dire Straits . Nummers die hier bovenuit steken zijn dan wel weer heel goed of zelfs geweldig ( titeltrack )

Ik kan me er in grote lijnen wel in vinden Bikkel .
Ik vind Why Worry ook veel te langdradig en hadden ze in moeten korten .
Latest Trick vind ik wel een heerlijk nummer .
En de nummers op BIA zijn er in veel betere live uitvoeringen en als je die kent dan valt het album wat tegen ivm die live uitvoeringen .
Why Worry werd live wel ingekort .

Live hebben de nummers een rauwer randje . Ik vind alle andere albums van Dire Straits goed geproduceerd , maar deze plaat is mij te gelikt in zijn produktie . Ik hoor de band liefst meer basic .

Waarom niet? Ik word altijd blij als ik dat nummer hoor.

De hits van deze plaat kan ik niet meer horen maar wat blijven er verder toch parels van tracks op staan. Vanwege de overkill aan populariteit net geen 5 waard.

Er staan maar 3 nummers op die niet echt een hit zijn.

Ah, blij dat ik dat al vergeten ben. Meestal begin ik met track 4 en de rest is ok.

Ligt lekker in he gehoor en de nummers raken me vrijwel allemaal. Ben ermee dood gegooid door m'n ouders, maar desondanks niet op uitgekeken. Lekkere rock die wel wat gladgestreken is, maar wat naar mijn mening niet af doet aan de kwaliteit. Brothers in Arms vind ik overigens een geweldig mooie track (die huilende gitaren...), zo mooi dat het mijn beoordeling zelfs een halve ster hoger laat uitkomen, namelijk op 4*.

Hoorde vanochtend op het nieuws dat Money For Nothing beledigend voor homo's zou zijn, vanwege het woord faggot... ben je wel een behoorlijke droeftoeter als je daar pas na 26 jaar achterkomt en er dan nog aanstoot aan neemt ook.

In Australië moet het nummer nu worden gecensureerd. Als je kijkt naar de manier waarop de Australische regering met de muziek branche aldaar omgaat, kan je ze inderdaad omschrijven als een stelletje droeftoeters. En dan wat te denken van alle andere liedjes in de wereld met scheldwoorden? Moeten we die ook maar gelijk censureren?

Overgens refereerde onze Mark Knopfler niet eens naar homo's met de term 'faggot's', dus om daar nu na 26 jaar überhaupt aanstoot aan te geven, dan ben je wel erg zielig.

Bizar.

Edit: Niet Australië, maar Canada dus.

Ja, de betekenis van woorden verandert nu eenmaal, ooit was het woord gay gewoon blij (in het Engels) en 'nigger' een geaccepteerde naam voor een zwarte hond. Bij de film Pink Floyd -The Wall worden er ook fragmenten van een Britse oorlogsfilm gebruikt waar een zwarte hond 'nigger' heet, voor de VS-release zijn die stukjes ge-overdubt naar 'trigger'.

Beetje jammer allemaal, want blijft een dijk van een song.

Ik dacht Australië, maar ik lees nu ergens Canada... over welk land hebben we het nou eigenlijk?

ach, de fantastische singleversie zoals ik hem altijd draai heeft dat woord gelukkig niet

Die is 4 minuten korter.

Canada
.

In ieder geval hoeft die faggot de chicks niet for free .

Drie jaar na de release van Love Over Gold - met het prachtige nummer Telegraph Road - verscheen het album Brothers In Arms. In die drie jaar had Knopfler natuurlijk niet stilgezeten .. Hij was bezig met andere projecten waaronder filmmuziek. Misschien dat dit een invloed heeft gehad op dit album, wie weet? Eén ding dat we zeker weten is dat dit een prachtig, ingetogen album met het ene hoogtepunt na het andere. Brothers In Arms is een sfeervolle plaat met toch vrij veel hits zoals So Far Away, Money For Nothing, Walk Of Life en Brothers In Arms. Later werd Your Latest Trick nog uitgebracht als single. De Dire Straits kregen zelfs nog hulp van Sting op dit album.

Deze cd kende al veel succes in de vroege eighties maar dit album betekende toch echt wel hun doorbraak bij het grote publiek. Ze kregen van elektronica-grootmeester Philips om het gezicht te worden van een nieuwe geluidsdrager: de compact-disc. Het was één van de eerste cd's die volledig digitaal opgenomen was.
Mark Knopfler was altijd al bezeten van geluiden en hij greep deze kans met beide handen omdat hij zijn gitaar volledig tot zijn recht wou laten komen op deze compact-disc. Dit betekende een echt doorbraak op muzikaal vlak in de jaren 80.

Brothers In Arms, weliswaar hun bekendste nummer is het eerste nummer ooit dat als single op een cd werd uitgebracht. Het nummer geeft de laatste woorden weer van een soldaat die stervend is. Money For Nothing is nog een nummer 1 hit geweest in Amerika en het was de eerste clip die op de Britse MTV werd getoond. Knopfler gebruikte voor dit nummer een Gibson Les Paul gitaar dat een nogal ongewoon geluid produceert. Zelfs Sting komt op dit album even meezingen. De combinatie van Sting en Knopfler is gewoon prachtig.
Walk Of Life is een rock nummer met wat beats erbij .. vrolijk deuntje.
Your Latest Trick is echt het hoogtepunt van dit album en mijn persoonlijke favoriet. Het begint met een trompet, gevolgd door de gitaar van Knopfler .. als je er later de saxofoons bijvoegt dan heb je gewoon één van de beste nummers ooit. Met het nummer Why Worry heb ik niet zoveel maar ik skip het ook niet tijdens het beluisteren.
One World is weer een typische rocker à la Mark Knopfler.

Brothers In Arms is zonder twijfel de Dire Straits hun beste album. Het is tevens ook één van de meest verkochte albums ooit. De Kaiser Chiefs gebruiken regelmatig het nummer Money For Nothing tijdens een optreden en zowel Metallica, System Of The Down en The Killers hebben al nummers van de Dire straits gecovered. Brothers In Arms is gewoon een zalige plaat waarop het ene tijdloze nummer het andere tijdloze nummer opvolgt.

Wat een topalbum hebben de dire straits afgelverd

Toppers zijn: Money For Nothing, Brothers In Arms, Why Worry, Your Latest Trick, So Far Away en Walk Of Life

Dit album is een van mijn eerste cd's die ik ooit hoorde. Waar was al het gekras en onzuiverheden die een plaat/lp oa kenmerkte? Ik kende dit schijfje al van de lp en hoorde op de cd allerlei intro's die op de lp niet te horen waren. maar dat ter zijde.
Eigelijk begint die best wel zeikerig he met so far away. Zo ga je je nieuwe straits plaat toch niet openen of wel soms??!!! En dan...... daar heb je me toch effe een intro Scull crushingggg. Nu heb ik een tijd in een etablissement gewerkt waar geluid volume nou niet bepaalt een probleem was voor mij athans niet ha.. En dat was me dus op het lijf geschreven he he. Menig keer heb ik de gasten getrakteerd op het intro van money for nothing met een volume knop op 10 of zo. Om de knop met pijn en moeite even later weer terug te moeten draaien naar 5. Tjee en ik kan het uit eerste hand vertellen dat me dat toch effe een deep impact had op al die dude's die daar toevallig aanwezig waren. Probeer het maar eens thuis uit doe ik met enige regelmaat nog altijd lekker hoor ha. Gewoon die kikker van een sting eens laten kwaken niks mis mee en to hell met de eventuele buren. Krijgen die ook weer wat cultuur mee altijd mee genomen lijkt me. Mensen die nog nooit van straits gehoord hadden kwamen verbijsterd naar me toe who the hell is dit. Helaas duurde mijn king of the hill gevoel maar kort 1 nummer eigelijk maar want het nummer erna werd ik alweer uitgemaakt als een ouwe lul Whole lotta of love oeps tja het kan verkeren. Maar waarom money niet als 1e op je plaat pleuren maakt wel effe wat... ach wat lig ik te zwijmelen. Nummer 3 Walk of shit eeeh life. Nooit een barst van begrepen wat de straits in dit soort nummers hebben gezien. Springsteen doet dit ook wel eens in de vorm van glory shit eeh days brrrr ik moet er niks van hebben. Nee dan your latest trick het niveau word weer een graadje of 18 opgekrikt. Het intro stond dus echt niet op de lp correct me if i'm wrong. Maar wat een song kippevel wat een lekkere toeter zeg. Alles klopt gewoon. Why worry niet helemaal voor mij. Ride across pffff wat een sfeer die heeeeerlijke vallende guitaar van knopfler met dat vettig gibson geluid van e'm. Het klopt weer eens als een busssss. The man is to strong prachtig lekker slide op dat ijzer geval van mark op de hoes toch? Weet ik veel ik lul er maar lekker op los. One world lekkere groove ook al niet mis. Lekker guitaartje. Maar eeh staat mark nou in een tunnel te zingen of zo ha. En brothers tja lekker wegzinken in de poel van guitaar/gevoel/melancholieke zang i love it. prima cd. 4 pingels

Als tiener vond ik de eerste drie nummers van dit album prachtig. Zoals Money for Nothing met dat strakke drumritme. Nu vind ik het minder, deels omdat die nummers zo vaak op de radio komen, en deels omdat het gewoon niet meer mijn smaak is. Nu vind ik bijvoorbeeld So Far Away maar een vlak nummer met een simpele tekst en veel herhalingen. En wat te denken van Walk of Life: Het begint lekker, vooral wanneer de drums erbij komen en het lied eenmaal goed op gang is gekomen, maar vervolgens kabbelt het maar voort en de rest gaat bij mij het ene oor in en het andere weer uit.
De live-versie op het album On the Night uit 1992 vind ik overigens wél mooi.
En wat is dat trouwens voor maf wolvegeluidje verder op in Money for Nothing?
Your Latest Trick en Why Worry? vind ik de beste nummers.
Ik heb dit album op CD én LP. Kost tegenwoordig bij elkaar opgeteld maar 12 euro. Op de LP ontbreekt bij YLT dat trompetintro, en de fade-out komt al tijdens de saxofoonsolo op het eind. Maar de plaat wordt hier niet minder van. In dit geval vind ik overigens de stúdio-versie juist mooier dan de live-versie.
Bij Why Worry? eindigt het nummer op de Lp al voordat de drums bij het eindgedeelte erbij komen.
Dat maakt mij niet uit, want dat lange instrumentale eindgedeelte voegt m.i. toch niet veel toe aan het nummer.
De drie nummers daarop doen mij niet zoveel.
Het titelnummer daarentegen vond ik vroeger het mooiste van het album, maar ik heb 'm een beetje te vaak gehoord. Daarom vind ik 'm nu alleen redelijk mooi.
Kortom: Ik kies ongeveer voor het gemiddelde: 3.5

Vroeger had ik deze nummers trouwens overgenomen van een voorbespeelde cassette. Die heeft dezelfde speelduur als de CD.

Dat is niemand minder dan Sting.

Vanwaar die vraagtekens achter Why Worry?