Dire Straits - Brothers in Arms (1985)

Walk of Life is een van de mooiste nummers ooit gemaakt.. omdat de rest van de liedjes op het album ook niet verkeerd zijn geef ik het een 4.

Het blijft een album die lekker wegluistert , maar erg mainstream is.
Als test cd om audioapparatuur te uit te proberen helpt ook niet erg mee .
De titelsong , So Far Away , Ride Across The River en The Man's Too Strong zijn heel goed , de rest beduidend minder .

Tja, het was destijds natuurlijk dé plaat waarmee de in opkomst zijnde CD werd gepromoot. Ik ben er ook ingetrapt - het was mijn tweede CD, na Eye in the sky van Alan Parsons Project.

Niet dat ik er spijt van heb, want deze plaat deugt echt wel. Titeltrack is ijzersterk en daarnaast zijn The man's too strong, Ride across the river en toch ook Your latest trick favorieten van me. Op de hits van dit album ben ik - uitgezonderd het titelnummer - wel een beetje uitgeluisterd.

Maar als je 'm nu, ruim 20 jaar later, terugluistert, is het inderdaad allemaal een beetje braaf en gelikt, alsof Knopfler & co zich stonden in te houden, want het moest allemaal haarzuiver worden vastgelegd. Ik vind ook die digitale productie nogal 'koud' klinken anno 2009. De eerste drie platen van Dire Straits hebben een veel warmer geluid - en die vind ik eigenlijk ook beter.
Maar goed, omwille van het jeugdsentiment en een paar uitstekende nummers verdient-ie toch wel een ruime 3,5.

Prachtige term, houden we erin. Overigens viel het mij 100% mee dat de favoriete artiest van zijne excellentie de minister niemand minder dan Van Morrison bleek te zijn. Dat vertelde hij tenminste in één van die tv-uitzendingen van de Top 2000 eind vorig jaar.

Ik heb de ene vervangen door de ander (door de remaster dus) en heb ze destijds vergeleken. Geluidstechnisch, qua EQ enzo, zat er weinig verschil in, maar het viel me op dat-ie wel een stuk luider klonk dan de originele CD. Want daarop was de muziek echt ongewoon zacht weergegeven, ook voor jaren tachtig-begrippen.

Ben ik eigenlijk wel nieuwsgierig naar, al heb ik helemaal geen surround sound thuis. Maar die stereo mix van de SACD, is dat nog een aanzienlijke verbetering ten opzichte van de originele CD? Of klinkt die hetzelfde als de 'gewone' remaster?

maakt niet uit hoe je de boel remastered....het blijft een gortdroge massa. Niet weg te kauwen.
en dit is geen modder gooien, want modder is tenminste nog een beetje smeuïg hehehe.

Maar de titeltrack vind je wel mooi toch?

tuurlijk

Rouvoet-rock, wel leuk gevonden, gaucho.
Ook wel begrijpelijk, want het mist een stukje rauwheid, wat muziek een extra tintje kan geven. let wel: KAN. Het is dus niet noodzakelijk, zeker in dit geval, dire straits maakt zulke geweldige muziek, compleet in al zijn facetten. Als je het dus betitteld als te soft, of te braaf, is dit een referentie naar je persoonlijke voorkeur voor de hardere rock.

Ik zelf luister liever naar het subtiele gitaarspel, en de rustige mooie nummers. blijft genieten...

Rouvoet-rock haha, dat is precies wat ik ook voel bij deze plaat.

Technisch perfect, geen enkel schoonheidsfoutje, de stem loom maar zuiver, en het gitaarspel natuurlijk subliem. Door al die 'over the top' perfectie klinkt het allemaal te clean en onpersoonlijk. Maar toch was dit midden jaren 80 een verademing na alle lulligheden die ons in de top 40 van toen werd voorgeschoteld, Dire Straits maakte in vergelijking met de toen heersende norm wel echte pure muziek wat een verademing was.

De plaat is wel ingehaald door de tijd en klinkt nu veel te glad en gedateert. Ik hoor van deze band 1000 keer liever een plaat als Making movies.

en toch vind ik dit een heel straffe plaat, met eigenlijk alleen maar klassenummers op. OK money for nothing begint afgezaagd te klinken maar is nog altijd legendarisch; brothers in arms door velen beschreven als een draak van een nummer raakt bij mij vele gevoelige snaren, so far away doet me melancholisch terugdenken aan stukgelopen relaties, en bij your latest trick wordt ik altijd een beetje weemoedig.
Het klinkt nu misschien wat gedateerd, maar dan klinkt springsteen, dylan of young nog gedateerder. Punt is: dit blijven klassesongs, die bijna 25 jaar na release er nog altijd staan als een huis, waar nog feest op gevierd wordt of waar met een frisse pint (tja ik ben een belg) nog van genoten wordt

Best een aardige cd. Ben niet heel erg weg van Dire Straits, maar heb bij gebrek aan andere cd's in de auto deze veelvuldig gedraaid de afgelopen weken. Prima te doen in de auto, lekker gitaarwerk en fijne stem om naar te luisteren. 3,5 want vind niet alles even leuk, sommige nummers kabbelen wat voort, langdradig, weinig pit en spanning erin, zoals your latest trick.

Ja, zoals wat mij betreft ook Why Worry.

De artistieke inbreng moest op deze plaat even plaatsmaken voor geluidstechnische perfectie. Aan iedere pingel en pongel is gesleuteld en daardoor klinken de Dire Straits haast van porselein. Toch is Brothers In Arms een dijk van een album.

Met al die hitsingles (Brothers In Arms, Money For Nothing, Walk Of Life, So Far Away) lijkt het wel een greatest hits verzameling. Maar ook typische albumtracks als Your Latest Trick en Why Worry bevestigen Mark Knopfler's uitzonderlijke talent.

Volgens sommigen (de onwetenden) zijn de Dire Straits de BZN van de rockmuziek, voor mij zijn ze één van de belangrijkste gitaarbands ooit. De hoes van dit album is een religieus icoon voor iedere gitaarliefhebber. Brothers In Arms zou niet voor niets alle verkooprecords breken.

BZN ??

BZN ja. Ik denk er uiteraard anders over, maar ik snap wel wat sebas daarmee bedoelt. Ik ben een groot Dire Straits/Mark Knopfler-fan, maar heb heel vaak het gevoel dat ik me moet verdedigen tegenover muziekliefhebbers die het van slechte smaak vinden getuigen als je Dire Straits goed vindt.
Ik vind dat raar. Ik snap ook wel dat het niet ieders ding ik en dat met name jongeren het allemaal niet erg ruig vinden. Maar je kunt toch moeilijk ontkennen dat ze destijds - zeker de eerste vier platen - uitermate knappe nummers in elkaar draaiden met zinnige teksten en subtiel gitaarwerk.

En vooral deze Brothers in arms is controversieel bij muziekliefhebbers. Ik vind hun eerste vier platen beter en geef toe dat de technische perfectie het hier gewonnen heeft van de artistieke vooruitgang, maar dit blijft een zeer genietbare plaat, die iedere muziekliefhebber gewoon zou moeten koesteren. Maar ja, dat is kennelijk de prijs die je soms betaalt als je plaatje door zóveel mensen goed wordt gevonden dat zowat iedereen 'm in de kast heeft staan.

Precies wat ik bedoel.

Ik hoorde vandaag voor de zoveelste keer Money For Nothing weer, wat een ripoff van The Police en wat een onnatuurlijk gitaargeluid, het lijkt wel een electrische grasmaaimachine die speelt Flaps.

Ja , die Knopfler laat er geen gras over groeien.

Què?

Een rip off van The Police ...
Wat bedoel je daarmee?

Dat The Police vergelijkbare muziek maakte?
Of dat het hoorbaar is dat Sting het nummer mee schreef?

Een onnatuurlijk gitaargeluid ...
Wat bedoel je daarmee?

Dat het misschien geen gitaar is die je hoort?
Of dat Mark Knopfler een uniek geluid uit zijn gitaar tovert?

Is dat niet juist de meerwaarde? Het natuurlijke gitaargeluid hebben we zo langzamerhand wel gehoord . Welke band produceert volgens jou een natuurlijk gitaargeluid?

Deze plaat van DS blijft net als het debuut album natuurlijk een echte klassieker. Ook het feit dat dit het eerste album geweest is die ooit op cd uitgebracht is, maakt deze wel een speciale. Ik vind hem over de hele linie niet altijd even sterk, maar er staat genoeg moois op voor een ruime voldoende natuurlijk. En het titelnummer vind ik 1 van de beste 3 nummers ooit van DS.

Dat wil zeggen, het eerste niet-klassieke album.

En ook niet het eerste pop-album. Dat waren 52nd street van Billy Joel (in Japan en de VS) en The Visitor van Abba (in Europa), ergens eind '82. BIA is wél het eerste album waarvan er op CD meer dan een miljoen verkocht werden. En het was destijds natuurlijk dé promotieplaat waarmee de CD-spelers massaal aan de man gebracht werden.


Ik hoor trouwens in Money for nothing niets, maar dan ook niets terug dat heel duidelijk aan The Police zou moeten denken. Ja, de vocalen van Sting natuurlijk, maar da's dan ook het enige.

En dit album was toch het eerste pop-album wat volledig digitaal opgenomen werd in de studio? Dus geen analoge tape-reels meer en dergelijke?

"Brothers in Arms" was zeker één van de eerste volledig digitaal opgenomen albums, het geluid klinkt hierdoor nog perfecter en wat meer gepolijst dan de vorige DS-albums. Het was tevens het eerste album waarvan er meer exemplaren op CD werden verkocht dan op LP.

De vergelijking van "Money For Nothing" met the Police vind ik helemaal nergens op slaan, ook de vocalen van Mark Knopfler staan mijlenver van de vocalen van Sting. Dire Straits en the Police waren enorm populaire bands in de jaren '80 en daar houdt die vergelijking dan ook op.

Zo'n grasmaaier wil ik ook wel hebben dan...

Het intro van Money for Nothing is één van de beste en gruizigste, rockintro's ooit....Uniek.

En die vergelijking met The Police kan ik al helemaal niet plaatsen. Ja, Sting zingt ene riedeltje mee (op de melodie van Don't Stand So Close To Me... ) maar meer kan ik er niet van maken...

Er is een markt voor zulke grasmaaiers...ik wil er ook wel een. 's Weer eens anders dan een ringtone. Dan weet de buurman meteen dat je DS-fan bent als je zaterdagmiddag je gazonnetje loopt te maaien.

Brothers in arms was als album nergens de eerste mee, behalve de eerste CD waarvan er meer dan een miljoen verkocht werden (en misschien wat LucM stelt - dat er meer CD's dan LP's van verkocht werden; dat zou best eens kunnen).
Maar digitale popplaten waren er al langer. Volgens mij was Ry Cooder de eerste, met Bop 'til you drop (uit '79!) en ik herinner me ook The Visitors van Abba ('81) en The Nightfly van Donald Fagen ('82) als een volledig digitale productie.

Laten we het bij Dire Straits maar houden op het juiste moment: de tijd was er rijp voor en iedereen wilde ineens digitaal. Ik kan me uit die tijd mensen herinneren die een CD-verzameling wilden aanleggen en daarvoor alleen maar digitaal geproduceerde en gemasterde CD's wilden kopen (de zogeheten DDD gecodeerde CD's, zoals dat toen nog heette). Onzin natuurlijk, maar het schetst wel een beetje de gekte die toen heerste. En nogmaals, BIA werd toen zwaar gepromoot als het beste van het beste op dat gebied.

Brothers in Arms van Dire Straits was voor Philips
(Vertigo werd verdeeld door Philips) de aanleiding om de CD
te doen doorbreken bij het grote publiek. De muziek van Dire Straits
was ook geknipt hiervoor: adult orientated rock, met een scherp
gitaarrandje (en Sting) voor een publiek van 7 tot 77 jaar.

Ik heb het altijd zeer merkwaardig gevonden dat de singles
van dit album het anno 1985 bijzonder slecht deden in de Benelux.
Nochtans sprak iedereen op school over de Money for Nothing videoclip.

Money for Nothing was een megahit in de UK en stond zelfs
op 1 in de US. Walk of Life was ook een sterke top 3 hit in de UK.

Mijn idee hieromtrent is dat Philips zoveel energie stopte in de promotie van de CD
van Brothers in Arms, dat de 7" vinyl singles wat over het hoofd gezien werden.

Want hoe promoot je een CD voor een breed publiek,
als je daarnaast ook nog de vinyl singles gaat pluggen?
De CD campagne was een succes, maar Money for Nothing
kreeg in de Benelux nooit het succes dat het verdiende,
tenzij in een bescheiden herkansing in de 1989 release.

Trouwens, de Benelux vinyl edit van Money for Nothing
benadert de 5 minuten en is dus langer dat de single versie
die op alle verzamelaars van de band is terug te vinden.
De 1989 edit was wel de bekende 4.08 versie.