Queens of the Stone Age - Villains (2017)

Homme klinkt in Feet Don't Fail me als Bowie

Ja, vind ik ook wel. Ben er nog altijd niet achter, of misschien klinkt het bekend zonder iets specifieks te vinden. Bedankt iig haha

Heeft iemand anders er ook last van dat in Spotify het geluid tijdens Un-Reborn Again ineens heel veel zachter gaat? In de andere nummers daarna word het ook niet veel beter...

Sodeju. Eigenlijk heb ik na 'Rated R' nooit meer dan een nummer hier en daar interessant gevonden van QOTSA, maar na de eerste luisterbeurt van Villains ben ik toch redelijk enthousiast. Ik hoor: een open productie van Mark Ronson, waarbinnen de strakke ritmes en het brute gitaargeluid goed de ruimte krijgen. Prima, goed opgebouwde (weliswaar niet al te verrassende) songs. Afwisselende plaat ook, waarbij voor liefhebbers van al hun vorige platen (en Post Pop Depression) iets fijns te vinden is. Gaat vaker op de draaitafel belanden de komende weken.

Nee grapje hoor, ik luister gewoon van Spotify.
Overigens niet zoveel gemerkt van het volume-verschil, al dacht ik dat 'Un-Reborn Again' twee minuten voor het einde ineens een stukje zachter werd, inderdaad.

Ik heb deze plaat net nog eens beluisterd en de bovenstaande quote blijft voor mij gelden. Aardig plaatje, maar ik ben nog niet weggeblazen wat met de voorganger wel is gelukt. De beste nummers vind ik de opener, de catchy single The Way You Used to Do en de twee laatste nummers. Wel mooi om te zien is het contrast tussen de donkere en depressieve sfeer van ...Like Clockwork en de uplifting, happy sfeer van deze. Tenslotte quoteer ik Homme zelf nog even met een tekstflard die me toch wel is bijgebleven en die dit album perfect samenvat: "De wereld is een verknipte plek, laten we gewoon dansen."

Bij de aankondiging dat de nieuwe plaat van Queens of the Stone Age geproducet zou worden door Mark Ronson, werd er her en der in het haar gekrabd. Mark Ronson deed goede dingen met popartiesten als Amy Winehouse en Adele, maar een vuile, zompige rockband? Zeker toen Josh Homme zelf zei dat hij Ronson wou omdat hij zo’n fan was van de manier waarop hij in Uptown Funk een geluid creëerde waar alle lucht uit was gezogen, was het even bang afwachten. De eerste single The Way You Used to Do klonk inderdaad strak en uptempo, de gitaren misschien een tikkeltje dun. De misstap van Arcade Fire indachtig, was het dus maar de vraag of we hier eveneens een wankel funk- of retrofeest zouden krijgen.

Openen doet de plaat met een knaller van jewelste. Feet don’t fail me is een kopstoot van een beginselverklaring. Wat start als de soundtrack bij een bijeenkomst van een of andere louche occulte bende, verandert al snel in een funky rocker die doet denken aan Led Zeppelins Trampled Under foot. In combinatie met The Way You Used to Do lijkt het inderdaad alsof de dansschoenen aankunnen, al blijft het beperkt tot goedkeurend met het hoofd te schudden of de heupen te wiegen.

Maar al bij al is het eerder als dansen in het maanlicht, de donkere robotrock is namelijk niet weg, maar krijgt eerder een springerig randje glamrock rond zich. Dat is vooral te horen op Un-Reborn Again, een ode aan David Bowie (Luister maar naar dat stukje You could be young again). Het volgende nummer Hideaway toont dat Homme ook veel heeft opgestoken van zijn avontuur met Iggy Pop, waarmee hij vorig jaar Post Pop Depression uitbracht. Net als op Songs for the deaf cruiset Homme de nacht in, alleen is het in een lagere versnelling en met meer kilometers op de teller. Domesticated Animals is dan weer dansbaar zoals ook Misfit Love dat was.

Ondanks de promo over dansen, gaat het tempo dus niet meer omhoog dan op de drie albums sinds hun veelgeprezen derde, de laatste met brulboei Nick Olivieri. Head Like a Haunted House is de broer van Sick, Sick, Sick, een track waarop de Ginger Elvis zijn bijnaam alle eer aandoet. Ook de laatste anderhalve minuut van The Evil Has Landed is stevige boogiewoogie, maar daar gaat een gitaarfeest van vier minuten aan vooraf, een dat erg doet denken aan Them Crooked Vultures, het zijproject met Dave Grohl en (niet toevallig) John Paul Jones, bassist van Led Zeppelin.

De nieuwe sound, want die is er wel degelijk, is vooral te horen op het eerder vermelde Un-Reborn Again (outro met violen en een saxofoon), het op een synthtapijt steunende Fortress en afsluiter Villains of Circumstances, dat ingetogen begint om bij het refrein de ware kleuren te tonen. Het is het bewijs dat Queens of the Stone Age, tot spijt van sommigen, hun wilde haren voorgoed kwijt zijn, maar wel succesvol weten te vervellen tot een toegankelijke maar nog steeds geheel eigenzinnige band met een herkenbaar maar steeds vernieuwend geluid.

Hoe Villains met de jaren in het oeuvre van de Queens zal passen is nog onduidelijk, maar als het toonbeeld hoe je je als rockband vandaag kan vernieuwen zonder volledig overstag te gaan voor modieuze synths of radiovriendelijke singles blijft het probleemloos overeind. Je kan Homme niet verwijten dat hij twee keer hetzelfde pad bewandelt. En wat de onderliggende betekenis betreft, we liggen misschien inderdaad allen in de riool, maar het is ok om af en toe de heupen los te zwieren onder de sterrenhemel.

Volledige review: Queens of the Stone Age – Villains: Dansen in het maanlicht | De Profundis - jverhelst.wordpress.com

Mark Ronson heeft mooie dingen gedaan in het verleden, maar deze plaat is nogal een miskleun. Te geforceerd en te dreinend. Waarom duren al die nummers zo lang, terwijl er zo weinig spannends gebeurt? Alleen bij The Evil Has Landed is er een mooi outro, maar meerdere opveermomentjes kent deze plaat niet.

Voor zij die het nog niet gezien hebben, hier is een review van Villains door de vorige albums van de Queens. Vooral Songs for the Deaf is grappig (en treffend)

QOTSA - VILLAINS FOCUS GROUP - YouTube

Het is allemaal wat lichter en dansbaarder, maar nog onmiskenbaar QOTSA. Dus ook nog steeds lekker vuige rock. I dig their new sound! De subtiele toevoeging van synthesizers is ook erg geslaagd. Dit album zal nog wel even op de spreekwoordelijke draaitafel blijven liggen.

Wat worden we toch verwend dit jaar! Na nieuw materiaal van Slowdive, Gorillaz, Elbow en vele andere gevestigde waarden krijgen we deze zomer ook nog een kersverse langspeler van QOTSA op ons bord. Hoe die smaakt komt u zo dadelijk te weten.

Na het zeer degelijke, maar iets minder goed onthaalde ‘Era Vulgaris’ uit 2007, liet de band van frontman Josh Homme even niets van zich horen. Maar liefst zes jaar moesten de fans wachten op een nieuwe LP. Gelukkig was ‘…Like Clockwork’ het wachten meer dan waard. Op hun zesde plaat liet de band een erg verfrissende mengelmoes van desert/stoner rock en art rock horen met hier en daar een toefje classic hard rock. De diepgang en de donkere sound van de meeste nummers waren mede toe te schrijven aan de moeilijke periode die Homme meemaakte in 2011, tijdens een moeizaam herstel van een knie-operatie. Op het album was geen enkel slecht nummer te bespeuren, wat me doet vermoeden dat ‘…Like Clockwork’ een al dan niet bescheiden klassiekerstatus zal verwerven, althans binnen dit decennium. Voor deze nieuwe plaat ‘Villains’ hoopte ik eerlijk gezegd op meer van hetzelfde. Maar hebben we dat wel gekregen?

‘Villains’ gaat al minstens even mysterieus van start als zijn voorganger met de onheilspellende intro van ‘Feet Don’t Fail Me’. We horen een mars-achtig drumritme en langzaamaan komen er spookachtige synths uit de duisternis opdoemen. Ik krijg lichte 80’s vibes en dat is zeker niet slecht. Plots zitten we in een vette groove en valt Homme in met enorm zwoele vocalen. Het album is geproduced door Mark Ronson en dat is eraan te horen: het funk-gehalte van de nummers komt sterk naar voor. Toch wordt het nergens te plat, dit soort geluid bevalt me wel!

“Life is hard, that’s why no one survives
I’m much older than I thought I’d be
Feel like a fool, just like a dancing fool, yeah
Footloose and fancy free”

Het openingsnummer sluit naadloos aan op track 2, zijnde ‘The Way You Used To Do’, tevens ook uitgebracht als single. De gitaren klinken glammy en de bas gaat naar de voorgrond. De band neigt op dit moment meer naar de glamrock van T. Rex dan naar Kyuss, waar hun roots liggen. Maar laat ik dat nu net niet erg vinden. De ietwat dreigende sound van ‘…Like Clockwork’ wordt lichtjes teruggeschroefd en swingender gemaakt, wat zorgt voor een aparte luistervaring.

Volgend nummer, ‘Domesticated Animals’, werpt echter doomy vibes op met een typische, spookachtige QOTSA-intro. Homme gidst ons doorheen het nummer naarmate het tempo erin begint te komen. We krijgen vervolgens een hakkende beat en een grommende, vuile bas. Wat wil je nog meer? We zitten helemaal in de flow van het album. Opmerkelijk is de vrij lange speelduur van de meeste nummers op dit album. Gelukkig valt er gedurende de 5 minuten van ‘Domesticated Animals’ genoeg te beleven: tempowisselingen en een interessante soundscape; gecreëerd door de keyboards. Het nummer is een echte trip geworden.

Ook bij ‘Fortress’ wordt de tijd genomen om rustig de juiste toon neer te zetten. Homme klinkt minstens even spooky als op ‘…Like Clockwork’; en de muziek volgt zijn sinistere zang. Het is een nummer dat het wat mij betreft van de sfeer moet hebben. Wat ik hier vooral mis is een beetje dynamiek. Hier duren de 5 minuten merkbaar langer dan bij de voorganger. Desalniettemin klinkt het allemaal weer erg goed. Ook de lyrics zijn hier sterk en zelfs gevoelig voor QOTSA-normen.

“Every fortress falls
It is not the end
It ain’t if you fall
But how you rise that says who you really are
So get up and come through
If ever your fortress caves
You’re always safe”

Waar ‘Fortress’ een beetje gezapig (meer ook emotioneel) was, begint ‘Head Like A Haunted House’ meteen veel steviger. Op dit nummer hoor ik een fijne synthese van (psycho)rockabilly en de goeie, vertrouwde QOTSA-sound. Met gemak één van mijn favoriete nummers op het album, samen met ‘Feet Don’t Fail Me’. Meer van dit graag!

Wat songtitels betreft ben ik geen fan van gevatte (of vreemde) woordspelingen zoals ‘Un-Reborn Again’. Dit deed me met een bang hart terugdenken aan ‘ManUNkind’ van Metallica en het zielloze ‘Good God Damn’ van Arcade Fire. Gelukkig houdt de vergelijking ook op bij de titel. What’s in a name, tenslotte? Muzikaal is dit liedje weer dik in orde. Er gebeuren interessante dingen met de gitaar en ook de synths zorgen weer voor leukigheidjes hier en daar. Waar nodig komt een bulldozer van gitaarlawaai even voorbij om ons te laten shaken.

‘Hideaway’ klinkt niet onaardig en is een leuk deuntje maar is verder niet om over naar huis te schrijven. Daar is eigenlijk alles mee gezegd.

Wanneer ‘The Evil Has Landed’ begint, besef ik dat het album me tot nu toe nog niet heeft doen opveren van enthousiasme of me verrast heeft zoals ‘…Like Clockwork’ dat wel kon. Ergens mist ‘Villains’ iets, maar ik kan er de vinger nog niet op leggen. Misschien ligt het aan het feit dat Mark Ronson zich zodanig gefocust heeft op de groove en het funky aspect van de plaat, dat de rauwe kracht van de band iets teveel getemperd is. De plaat benadert ook qua sound het niveau niet van ‘…Like Clockwork’, wat erg jammer is.

Er is nog een kans dat het album met een geweldige apotheose komt dus zet ik ‘Villains Of Circumstance’ maar op. Met deze afsluiter worden helaas geen potten meer gebroken. De vocale melodieën zijn wel mooi, maar niet interessant om de hele speelduur te boeien. Ook instrumenteel kabbelt het maar wat voort. In plaats van een magistraal crescendo krijgen we een sober afscheid.

Queens Of The Stone Age leveren met hun 7de langspeler een oerdegelijk album af met enkele sterke en interessante songs. Toch zijn er over de hele lijn iets teveel schoonheidsfoutjes en zwakke punten om van een topplaat te mogen spreken. Vooral bij de vergelijking met voorganger ‘…Like Clockwork’ moet dit werkstuk de duimen leggen. Echter niet getreurd, ook met ‘Villains’ valt er weer te smullen. Benieuwd hoe de nummers live zullen overkomen!

Eindscore: 7/10

Deze review is afkomstig van mijn muziekblog Pop-Pourri , ook terug te vinden op facebook

Het kan aan mij liggen, maar ik vind het allemaal een beetje slappe hap. Ik geef het nog een paar luisterbeurten in de hoop dat het album nog gaat landen, maar ik ben er niet bijster enthousiast over.

Alleen de openingstrack is écht lekker.

Ik sluit mij aan bij de laatste 2 reaguurders.

Onevenwichtige plaat. Eerste 2 nummers zijn erg sterk, daarna kachelt het behoorlijk in, om me pas weer bij de laatste 2 nummers te doen opveren.

Tegengestelde mening hier, de eerste 2 songs zijn maar matig in mijn oren.
Pas vanaf Domesticated Animals wordt het album echt op gang getrapt. Niet beter dan Like Clockwork tot nu toe maar die heeft ook even moeten rijpen.
Een voorzichtige 3,5* voor nu

Gelukkig wat energieker en meer swingend dan het vorige album, maar toch ben ik niet heel enthousiast. Deels komt dit door de nogal kale en sobere productie, waarin amper plaats wordt ingeruimd voor gitaarpartijen, deels door het veelal wat langdradige songmateriaal, dat tevens te weinig onderlinge variatie kent. Het album begint sterk, maar gaandeweg begint de boel flink vast te lopen.

Heb Villains inmiddels al 20 luisterbeurten gegeven, maar - ondanks dat QOTSA ooit een van mijn favoriete bands was - gaat het album mij vervelen omdat het geen uitschieters bevat; slechts het eerste en tweede nummer kunnen mij bekoren. Waar is de (hard)rock gebleven van hun eerste drie albums? De rock ging steeds meer teloor vanaf Lullabies to Paralyze/Era Vulgaris en met de komst van Clockwork is definitief het pad gekozen van een meer mainstream-geluid.....Jammer, jammer, jammer. Waardering zakt naar 3, dwz dat ik dit album vrijwel nooit meer zal beluisteren.

Eigenlijk zijn alle albums na Lullabies to Paralyze niet veel meer dan gemiddeld voor Queens of the Stone Age begrippen.Ook Villains verandert daar niet al veel aan,al vind ik hem wel wat sterker en vooral intrigerender dan zijn voorganger.Het grootste probleem van de band is eenvoudigweg het ontbreken van echt sterke songs (lees catchy riffs) op deze plaat.
Want hoe lang is het al niet geleden dat we een nummer van de kwaliteit van bijvoorbeeld the Lost art of keeping a secret gehoord hebben.
Wat we overhouden is een aardig rock album,wat na een flink aantal luisterbeurten nog wel wat bijtrekt maar in zijn geheel toch wel weer teleurstelt.
The Way You Used to Do heeft als enigste een lekker melodielijntje,de laatste twee songs zijn gewoon sterk en ook Head Like a Haunted House heeft nog wel iets maar van de rest zal er uiteindelijk niet al te veel blijven hangen.

Wat een laag gemiddelde voor zo'n sterke release.

Dit album wordt beter en beter met de dagen. Dit zijn 9 sterke nieuwe songs in het toch wel lijvige oeuvre van de Queens. Je merkt duidelijk hoeveel liefde ze in elke track gestopt hebben.

Stonerpop? Sorry hoor, dat klinkt als een contradictio in terminis, soort van 'Opel cabrio'

Het gruizige, het gierende gitaarwerk (oké, matige alliteratie), dwingende drums (nog slechter), de verslaving ooit aan SFTD. Met Clockwork kwam daar voor mij al de klad, mooi? zeker wel. Maar ik wil geen 'mooi' bij QOTSA, dan zet ik wel Radiohead op.

Het album kabbelt teveel voorbij, ineens veer ik op, hé, toch wat kloten? Was het eerste nummer van het volgend album op playlist. Normaal gesproken vind ik ontwikkeling in de muziek van een band prima, niet altijd hetzelfde kunstje doen. Helaas hebben we bij AF gezien hoe dat ook kan aflopen, maar ook Villains valt voor mij in dezelfde categorie (oké oké, zo erg is Villains nou ook weer niet)

Stonerpop, bléh

Ik ben denk ik toch iets te streng geweest. Het is een prima album, maar ik hou nou eenmaal meer van de rockende QOTSA. Langzaamaan zijn de pareltjes van dit album boven komen drijven. Mijn favorieten: Fortress, Un-Reborn Again en The Evil Has Landed. Desalniettemin blijf ik een beetje van mening dat het allemaal een beetje zoutloos is. De single The Way You Used to Do is daar in mijn ogen het beste voorbeeld van. Slecht? Nee. Boeiend? Nee.

Zal nooit vrienden worden met QOTSA, helaas.

Zij zien jou ook niet zitten, heb ik horen zeggen.

Villians is een aardige plaat, maar ik word niet echt weggeblazen. En om de één of andere reden vind ik de kwaliteit van de productie niet zo bijster goed. Ik mis een beetje het warme geluid van de voorgaande platen. Nu voelt het vooral koud en kaal aan. Maar dat kon je wel verwachten met Mark Ronson als producer. Het is niet dat hij zoveel ervaring heeft met bands als QOTSA..

Blijft toch altijd wel weer opwindende muziek. Net een ander haakje, net een ander randje. En het klinkt als een klok. De twee afsluitende nummers zijn heerlijk.
Vind '...Like Clockwork' net iets beter, maar opnieuw doet QOTSA een heerlijk muzikale worp. Hulde voor Josh Homme en z'n mannen.

Begin hem beter en beter te vinden, iets wat bij Like Clockwork langer duurde.
Ook de eerste nummers krijgen nu mijn goedkeuring....

Typische groeiplaat, die ik nu pas, na 6 a 7 luistersessies volledig kan omarmen.
Deze tracks maken bij mij tot nu toe de meeste indruk:
Het begint al goed met Feet don't fail me, geweldige opener met de goede QOTSA vibe, had niet misstaan op Them crooked Vultures, wat voor mij 'n plus is.
The way You used to do: beregeil nummer in de traditie van de jaren 40 dancehall / scat dat je gewoon dwingt om te bewegen, al is het maar met je voet te tappen of je vingers te tikken.
Cab Calloway on speed, zoals Josh Homme het mooi verwoord.
Fortress is 'n prachtig opgebouwde ingetogen song, fijne melodie, en dan die heerlijke gitaarriff in het tweede gedeelte.
Puur genieten.
Un-reborn again: ook een van mijn favorieten, met de kenmerkend rafelige QOTSA sound van Era Vulgaris, hun meest onderschatte album.
The Evil has landed: ook ijzersterk nummer, dat fraai naar de overdrive schakelt tegen het einde, zal het live zeker goed gaan doen.

Oh wat blijft dit toch een overheerlijke gruizige vuile heerlijke rock plaat. Kan de wat lage waardering lastig volgen. Heeft vast wat te maken met de uitstekende voorganger(s).

Inderdaad een laag stemgemiddelde. Aanvankelijk vond ik het wat te gezocht springerig, maar die indruk werd vooral gewekt door de eerste nummers. Het geheel is lekker gevarieerd en doet verderop vaak aan 'Like Clockwork' denken. Ik vind Villains wel ongeveer even goed als dat album. Misschien moet ik er maar eens een half sterretje bijdoen. Al zal dat voor het gemiddelde weinig uitmaken.

The kwartje has fallen...

Vond het een mwah-plaatje. Het was dan wel QOTSA maar kom op, luister naar Fortress, dat is gewoon POP. Kan zo de top-40/50/100 itunes weetikveel in met dat refreintje . En andere nummers bleven ook niet echt hangen.
In het begin probeerde ik nog wel om 'm geforceerd vaak te luisteren, misschien dat ik dan een soort stockholm syndroom zou ontwikkelen maar nee. Ik had er gewoon geen zin in.

Tot ik vanmorgen wakker werd met een zinnetje in mijn hoofd. Ik googlen 'lyrics queens of the stone age here we go get out or the way' en leerde dat het uit The evil has landed kwam. Ik zet het op en verdraaid zeg Potverdikkeme, Wel heb ik jou daar? Wat is dat ineens voor fijn plaatje geworden!

Ik had tot nu toe nog niet gestemd maar 4* zijn denk ik wel verdiend. Ja, ik zie nu toch wel uit naar de Ziggo dome over een paar weken.